ANG AMO KONG DAKS (SSPG)

DAKS 2

Hindi nakatulog nang maayos si Luningning nang gabing iyon. Sa tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, hindi ang mukha ng kanyang amang may sakit ang nakikita niya, kundi ang mapanghamong titig ni Sir Raxon—at ang mapanuksong hubog ng katawan nito na tila nakatatak na sa kanyang balintataw.

"Hala ka, Ning! Kasalanan 'yan! Amo mo 'yan, 'wag kang makasalanan!" saway niya sa sarili habang pilit na sinasampal-sampal ang magkabilang pisngi sa harap ng salamin.

Alas-singko pa lang ng madaling araw ay nasa kusina na siya, determinado at handang bumawi. Ayon kay Manang Fe, mahilig daw sa organic breakfast ang kanyang amo, kaya naman nag-uumapaw ang bango ng kusina sa niluto niyang sinangag na punung-puno ng bawang, pritong itlog na perfect ang pagkakasalansan, at ang espesyal na longganisang bitbit pa niya mula sa Samar.

"Ning, dahan-dahan sa pag-serve. Baka mamaya, imbes na pagkain, mukha mo na naman ang maisabog mo sa kanya," biro ni Manang Fe habang inaayos ang mesa sa garden.

"Manang naman, aksidente lang 'yun kagabi! Pramis, magiging invisible ako ngayon!" determinadong sagot ni Ning habang inaayos ang kanyang uniporme.

Eksaktong alas-siyete, lumabas na ang Dragon. Suot ni Raxon ang isang jogging pants at puting t-shirt na hapit na hapit sa kanyang malapad na dibdib. Bakas sa mukha nito ang puyat, at tila lalong tumalim ang tingin nito nang dumapo ang mga mata kay Ning.

"You," tipid na wika ni Raxon.

"G-good morning po, Sir Rax! Eto na po ang breakfast niyo. Masarap po 'yan, longganisa galing Samar!" masiglang bati ni Ning. Pilit niyang iniwas ang tingin sa ibaba ng katawan nito. Eyes on the face, Ning! Eyes on the face! saway niya sa sarili.

Umupo si Raxon at malamig na tiningnan ang pagkain.

"I don't eat processed meat."

"Ay, hindi po ito processed, Sir! Gawa po ito ni Aling Marites sa amin, fresh na fresh! Walang preservatives, puro pagmamahal lang po ang sangkap niyan," hirit ni Ning na sinamahan pa ng isang mahiyaing biro.

Tumaas ang isa sa mga makakapal na kilay ni Raxon.

"Pagmamahal? I'm paying for a meal, Miss Dimalanta, not a romance novel. Just... leave the coffee and go."

Dahan-dahang inilapag ni Ning ang kape. Pero dahil sa sobrang pag-iwas na madikit uli rito, masyado siyang lumayo sa mesa. Ang resulta? Nanginginig ang kanyang kamay at muntik na namang tumapon ang mainit na likido.

"Stop it," utos ni Raxon. Agad na napahinto si Ning sa panginginig.

"Po?"

"You're shaking like a leaf. Are you afraid of me or are you just naturally clumsy?" Tumingin ito nang diretso sa kanyang mga mata. Sa sobrang lapit nila, amoy na amoy ni Ning ang mamahaling sabon at ang bagong gising na kaguwapuhan nito.

"H-hindi naman po sa ganun, Sir. First time ko po kasi sa Maynila... at first time ko pong makakita ng bilyonaryong kasing-sungit niyo," hindi napigilang sagot ng dalaga.

Nabitawan ni Raxon ang kanyang tinidor, halatang nagulat sa katapatan ni Ning.

"Excuse me?"

"I-I mean, kasing-guwapo niyo po! Sabi ko nga po, aalis na ako!" Akmang tatalikod na si Ning nang biglang tumunog ang cellphone ni Raxon sa ibabaw ng mesa.

Sa sobrang taranta, imbes na lumayo ay napaatras si Ning at nabangga ang dulo ng lamesa. Ang baso ng tubig ay nayanig, at sa kamalas-malasan, diretsong tumalsik ang tubig sa suot na puting t-shirt ng bilyonaryo.

"LUNINGNING!" kulog na sigaw ni Raxon. Ramdam ni Ning ang panginginig ng boses nito sa matinding galit.

"S-sorry po uli! Lord, bakit ba ganito?!" Mabilis na kinuha ni Ning ang table napkin at, nang hindi nag-iisip, ay idinikit ito sa dibdib ni Raxon para punasan ang basa.

"Don't—" sasawayin sana siya nito pero huli na. Napadiin ang palad ni Ning sa matitigas at mainit na abs ng kanyang amo.

Napatigil silang dalawa. Parang huminto ang mundo sa gitna ng hardin. Ang init ng katawan ni Raxon ay tumatagos sa manipis na t-shirt papunta sa palad ni Ning. Tumingala ang dalaga at nakita niyang nakatitig din ito sa kanya. Ang panga ni Raxon ay nakakuyom, pero ang mga mata nito ay parang lumambot nang bahagya sa hindi maipaliwanag na dahilan.

"Are you doing this on purpose?" mahinang tanong ni Raxon. Ang boses nito ay hindi na galit, kundi parang may halong pang-aakit.

"H-hindi po, Sir. Pr-pramis," nauutal na sagot ni Ning, pero tila nakalimutan na niyang bawiin ang kamay mula sa dibdib nito.

"Then why are you still touching me?"

Mabilis na binawi ni Ning ang kanyang kamay na tila napaso. "S-sorry po uli! Aalis na po ako! Maglalaba na lang po ako ng mga kurtina! O kahit bubong ng mansyon, lilinisin ko!"

Tumakbo palayo si Ning nang mabilis, halos madapa pa sa damuhan sa sobrang pagmamadali. Pagdating sa kusina, napasandal siya sa lababo at hinawakan ang kanyang dibdib na tila sasabog na sa kaba.

"Diyos ko, Ning. Kung hindi ka masisante sa katangahan mo, baka mamatay ka naman sa kilig," bulong niya sa sarili habang hinahabol ang hininga.

____

Naiwan si Raxon sa dining area, ang tanging tunog na naririnig ay ang huni ng mga ibon na nasa labas at ang mabilis na paglayo ng mga yapak ni Ning na tila ba hinahabol ng kung anong halimaw. Napatingin siya sa kanyang t-shirt—basa, malagkit, at bakas pa ang hugis ng maliit na palad ng dalaga sa mismong tapat ng kanyang dibdib.

Sa mundo ng business, sanay si Rax sa mga taong kalkulado ang bawat galaw. Bawat salita ay may timbang, bawat kilos ay may agenda. Pero ang babaeng ito? Si Luningning Dimalanta? Para itong bagyong dumarating nang walang babala sa gitna ng isang maayos na panahon. Clumsy, maingay, at masyadong direkta kung magsalita—mga katangiang sa loob ng maraming taon ay sadyang iniiwasan ni Rax.

Dahan-dahan niyang hinawakan ang bahagi ng kanyang dibdib kung saan dumampi ang kamay ni Ning kanina. Ramdam pa rin niya ang init nito na tila ba naging marka na sa kanyang balat. Isang kuryenteng hindi niya maipaliwanag ang gumuhit sa kanyang kalamnan—isang bagay na matagal na niyang ibinaon sa ilalim ng tambak na trabaho at pader ng kasungitan.

"Dangerous," bulong niya sa sarili habang ang kanyang panga ay nananatiling matigas. "The girl is a walking liability. She's going to break more than just my coffee cups if I don't get rid of her."

Pero imbes na tawagan si Manang Fe para sibakin ang dalaga, napatitig siya sa tasa ng kape. Akala niya ay puro asukal at arte lang ang alam nito, pero ang timpla ng kape—matapang, mainit, at may kakaibang sipa na tila ba nagmumula sa puso ng probinsya—ay eksaktong-eksaktong sa mapili niyang panlasa. Mas masarap pa ito sa mga mamahaling kape na iniinom niya sa mga five-star hotels.

Napailing siya at hindi na napigilang mapangiti nang bahagya, isang bihirang ekspresyon na tanging ang hangin sa garden ang nakasaksi. May kung ano sa katapangan ng dalaga na sumagot sa kanya ang tila nakakakuha ng kanyang atensyon. Sa loob ng mansyong ito, lahat ay takot sa kanya, lahat ay sumusunod sa bawat kumpas niya. Pero si Ning? Si Ning ay tila hindi nababahala sa kanyang bilyonaryong status.

"What is it with her?" tanong niya sa sarili habang muling inaalala ang pagkataranta ng mukha ni Ning kanina. Ang malalaki nitong mga mata na puno ng inosente pero may halong determinasyon.

Huminga siya nang malalim, pilit na ibinabalik ang kanyang poker face at ang malamig na aura na naging proteksyon niya sa mundo. Alam niyang simula pa lang ito ng gulo, at sigurado siyang marami pang tasa ang mababasag at maraming t-shirt pa ang mababasa sa mga susunod na araw. Pero sa hindi maipaliwanag na dahilan, tila mas naging interesante ang umaga niya dahil sa presensya ng dalagang probinsyana.

"That girl is going to be the death of me," muli niyang bulong bago tuluyang inumin ang kape hanggang sa huling patak. Inayos niya ang kanyang salamin at tumayo, handa nang harapin ang mga board members sa opisina, pero ang isip niya ay naiwan pa rin sa haplos ng isang maliit at magaspang na palad.

~ITUTULOY