Mine Forevermore

Kabanata 2

Punch

"Nasia, gising na hija, may pasok ka pa."

I moved when I feel Nanang Susan's soft tap on my shoulder. I groaned and turned away from her while my eyes closed.

"Tumayo ka na diyan at baka ma-late ka pa sa klase mo." Rinig kong aniya.

My forehead furrowed as I suddenly felt the sunlight hit my face. I got up with my eyes closed and my forehead furrowed. I opened my eyes lightly and saw Nanang Susan had opened the curtain of my window.

Bumangon ako habang nakapikit at nakakunot ang noo ng iminulat ang mga mata.

"Good morning, Nanang." I said sleepily while yawning. I heard her chuckled.

"Good morning din, Nasia." She said and I heard her footsteps.

I opened my eyes and lazily lowered my feet. I saw one of our helpers placed my slippers on the floor. I put it on and got up to go straight to the bathroom.

Pagkaalis ko sa kama ay ang siyang paglapit naman ng isa pang kasambahay para ayusin ang kama ko. Nakasalubong ko naman ang paglabas ng isa pang kasambahay sa banyo.

"Pinatimpla ko na ang tubig sa bathtub mo para makaligo ka na agad." Aniya ni Nanang Susan sa tabi ko.

Malaki ang ngiti ko ng nilingunan siya at sa isang iglap ay tumalon ako para mayakap siya. Halos mabuwal siya sa kinatatayuan niya sa ginawa ko.

"Ano ka bang bata ka." Natatawang aniya ni Nanang.

"Thank you, Nanang." I said and slipped out of her embrace to quickly kissed her on her cheek.

Narinig ko ang pagbungisngis ng isa sa aming mga kasambahay. Ngumisi ako at sinulyapan ang isa sa sa kanila na malapit sa pinto.

Naglakad ako papalapit sa kanya at sinamaan siya ng tingin. "Anong tinatawa tawa mo diyan, Nesa." Tanong ko sa mas batang kasambahay namin.

Nawala ang ngiti niya at yumuko sa akin. Nawala din ang bungisngis na narinig ko kanina galing sa dalawa pang kasambahay malapit sa kama ko.

"Why? Are you scared?” Bulong ko, nasulyapan ko ang pag-iling ni Nanang. I moved away and patted her uniform. “Just kidding. Don't be tense." I said playfully and walked past her to get into the bathroom.

This is how my life goes. Minsan iniisip ko si Nanang Susan na ang tumatayong Ina ko. Mas naramdaman ko ang pagiging Nanay niya sa akin kaysa sa tunay kong Ina.

Actually, sa kanya lang ako mabait. Sa kanya lang din umuurong ang dila ko. Ni hindi ko siya magawang sagut-sagutin o magawang kalabanin. Ewan ko ba. Ang hirap kalabanin kapag mabait sa'yo.

I came out of the bathroom and saw my uniform on my bed. I picked it up and put it on. When I came out, I went downstairs to eat on our dining area. The househelpers are already at the edge of the table and waiting for me to finish my breakfast.

I continued to eat. The food was good but when I looked at the long table in front of me, and the house helper beside the long table, I lost my appetite.

Ano pa bang silbi ng mahabang lamesa at maraming upuan kung wala namang nakaupo?

"Bakit hija? Hindi mo ba nagustuhan ang pagkain?" Nag-aalalang tanong ni Nanang na pagkatapos pumasok ng dining area.

Ngumiti ako at umiling. "Nothing, the food is good Nanang." Aniya ko at ipinagpatuloy ang pagkain.

Our driver opened the door from the backseat. Before I could enter, my eyebrows met after I saw the big smile of his face. I stepped back and crossed my arms.

"Hindi ba sinabi ko na sayo na ayaw kitang nakikitang ngumingiti."

"Si ma'am talaga. Pampa-good bives lang naman." Mas lumaki ang ngiti niya na mas nakapag pairita sa akin.

Umikot ang mga mata ko. "Stop it! Mas nababadtrip ako sa ginagawa mo." Iritadong sambit ko bago pumasok ng sasakyan.

"What are you waiting for! Male-late na ako!" I shouted angrily as he remained standing outside the door while staring at me.

"Ayy...sorry ma'am." Aniya niya at ngumiti ulit. Inirapan ko siya.

While on the road I picked up my phone to type a text for Abby.

To: Abby

Where are you? Want me to fetch you on your house?

I lowered my phone on my lap and turned outside the window.

Sumusungaw na ang sikat ng araw sa bintana ng aking sasakyan. Bahagya kong binuksan ang bintana para pumasok ang sariwang hangin.

When I turned to the window, I was startled to notice the familiar man inside the car. He was holding the steering wheel. My lips parted. I stopped staring at him when my phone rang on my lap. I picked it up and looked at my phone.

From: Abby

No need. I'll just take a taxi.

Napangiwi ako sa sinabi niya.

To: Abby

Okay. See you at school.

I lowered my cellphone on my lap and turned to the window again. I was surprised to see that Lorenzana's already looking at me while his eyes are narrowed.

My lips parted. I raised my hand to wave at him, I even showed him my sweetest smile, but I almost gasped when he looked back at the road and drove his car. I glared at his car when it continue to move. Nang pumantay ang sasakyan namin sa kanya ay muli akong ngumiti para kawayan sana siya but when he glanced at our car, his thick eyebrows met.

Mabilis niyang binalingan ang unahan at sa isang iglap ay humarorot ang sasakyan niya.

What the? Is he really like that? Suplado masyado.

Men are not like that to me. They are the first one who approached me, but now…it feels so strange after he ignored me, he doesn't even pay attention to me, and worst, I feel so insulted. Well ... I don't like him but I just want to get to know him because of what he did the other day.

Kaya nga sinubukan kong kumaway at ngumiti para malaman kung nadala lang ba siya ng galit niya, dahil nadumihan ko ang varsity shirt niya nung isang araw o sadyang suplado lang siya sa mga babae.

I wonder kung ganun din siya sa ibang babae.

Hindi ko din maipagkaakila na bahagya akong namangha at nainis sa ginawa niya that day. Hindi ko alam na pwede palang magkasabay na maramdaman iyon. Men might either tease me or try to comfort me and flirt with me at the same time. Pero siya ... he just scolded me that day, at hindi man lang siya nating sa naging reaksyon ko. Kahit naman siguro sinong babae ay mamamangha at mapaapisip sa ginawa niya.

Kilala niya ba ako? Bakit parang sa tuno niya nuong isang araw ay kilala niya nga ako.

I was horrified at the thought of remembering him whispering to me again. I closed my eyes tightly and shook my head reapeatedly.

"Ma'am okay lang po kayo?"

Mabilis kong iminulat ang mga mga at matalim na tiningnan ang driver namin. When our eyes met in the rear-view mirror, he quickly averted his gaze.

"Just hurry up! naunahan ka pa ng sasakyan ng lalaking yun!" I said irritably.

"Huh? Sino ma’am? Tsaka, 7:05 palang naman--"

My eyes rolled in irritation. Talagang chineck niya pa ang orasan ng sasakyan.

"Wala akong pake. Bilisan mo nalang."

"Magkikita na naman po ba kayo ma'am ni Sir. Henry. Akala ko po ba break na kayo--

"Shut up!" Iritadong sigaw ko dahil binanggit niya ang walang hiya kong ex. "Just speed up so I can get to school quickly--"!

Halos murahin ko ang driver namin dahil sa kalagitnaan ng pagsasalita ay bigla niyang binilisan ang pagtakbo ng sasakyan. Noon pa man ay ayaw ko na sa kanya. Walang filter ang labi nito ni Manong at lagi niya akong kinukwestsyon at pinapakialaman.

Ayaw ko sa lahat ay kinu-kwestsyon ako. Ayaw ko sa lahat ay pinapakialaman ang personal kong buhay. Nanang is the only person I can't talked back like this, because I respect and love her so much.

Ilang taon na kaya itong pakialamero na 'to? Pagtinitingnan ko ay parang bata pa. Tss. Ayaw ko lang talaga sa kanya dahil masyado siyang pakialamero. He always notices my every move. He answers everything I say and he interferes with everything I do. Nakakairita!

I don't even know why my father took him to be my driver. Tss.

"Ilang taon ka na nga?" Tanong ko.

"Ako? 26 palang ako. Pwedeng kuya nalang itawag mo sa akin. Masyadong matanda kapag tinatawag mo akong Manong."

My forehead furrowed. "You don't care if I call you Manong and why did you even take this job? There are many other jobs out there. Kaya bakit driver ang kinuha mo?" I asked curiously.

"Eh ma'am. Hindi po kasi ako nakapag tapos ng pag-aaral. High school lang po ang tinapusan ko."

Nanatiling nakasalubong ang kilay ko. "Even so. Marami namang opportunity diyan, so why didn't you pursue your study? There's a lot of schools that offers free scholarship."

Napakamot siya sa ulo at ibinabang muli ang kamay sa manibela. "Eh ma'am. Maaga po akong nakabuntis."

What?! My eyes widened slightly at what I heard from him.

"You what?!" Nagugulat na sigaw ko at bahagyang napahawak sa likod ng upuan niya.

Kita ko ang hilaw niyang ngiti at napahawak pa sa batok niya. "Kaya kinailangan ko po na magtrabaho ng maaga para sa mag-ina ko. Syempre, kaylangan ko pong panagutan ang ginawa ko."

Do I need to praise him because he took the responsibility? Or feel disappointed because she got someone pregnant instead of going to school?

Napaatras ako sa sinabi niya. "Your wife? How old is she? Is she still studying?" I asked again while my forehead furrowed.

"Bata po ng ilang taon sa akin. 21 palang po. Nag-aaral po sa college pero nag stop ng mabutis ko siya."

"How old is your son or daughter?" I asked while frowning.

"Magtatatlong taon na po ma'am. Lalaki po."

"But don't you have any plans to study again when your child grows up?" I asked again.

"Hindi ko po alam ma'am. Hindi po siguro. Hindi ko po yata kayang pagsabayin ang pag-aaral at trabaho. Kukulangin po ang kikitain ko kung part time lang."

I sighed heavily.

"Pero kung mayaman lang siguro ako ma'am kagaya mo. Hindi ko po siguro kaylangan problemahin ang pera. Pwede akong mag trabaho at pagsabayin ang pag-aaral. Hindi na problema ang pera. Oras nalang ang kaylangan kong hatiin para sa mag-ina ko at sa pag-aaral ko."

Bigla ay nakaramdam ako ng pagkairita.

Kaya maraming pamilya ang naghihirap ngayon dahil diyan. Imbis na pag-aaral ang atupagin ay paglalandi ang kanilang inuuna. Mahirap na nga, wala pang pera. Tapos maaga pang nambuntis at nabuntis.

I laughed to myself. Parang hindi ko din ginawa ang maglandi, ah. I admit, I flirt, yes. But I don't do that kind of stuff. I only do a kissed, not more than that, o kaya pag naramdaman ko man na may higit pa sa kung anong gustong gawin ng isang lalaki, ako na mismo ang umiiwas. Even Henry and I didn't do it. Hanggang leeg lang siya.

Tumigil ang sasakyan sa parking lot. Nakakunot ko namang binuksan ang pinto ng sasakyan.

"Good luck sa school mo ma'am. Study well!" Sigaw pa ng aming driver.

Sa lahat ng driver na nakilala ko, siya itong hindi tumitiklop sa pagiging maldita ko. So, even though I didn't like him as my driver, I was able to put up with him. But every time he opens his mouth, I just want to tell my father to fire him. But I seem to be having a second thoughts right now, after finding out that ... he has a family… and that...they need his support.

I have never been curious about the whereabouts of our house help or any of our employees. Only now did I ask out of curiosity.

Tumataas baba ang dibdib ko dahil sa malalim na pagbuntong hininga habang naglalakad. Mabilis na humawi ang mga estudyante na nadadaanan ko. I even caught a glimpse of the two women looking at me.

My eyebrows rose. "What are you looking at?"

Mabilis na tinulak ng kaibigan niya ang kasama niya at mabilis na naglakad palayo sa akin. Umiwas naman ng tingin ang ibang estudyante na panay ang tingin sa akin.

I feel like they are all looking at me because of my break up with Henry. It was a big blow to me since I’m a woman, I should be the one who insist of our break up, not him. Kung alam ko lang na hihiwalayan niya ako ay inunahan ko na siya para siya ang napahiya.

Tang*na niya! I will never be like any other girls who will crawl back to him and kneel in front of him to plea so I can get him back. I will never lower myself like that. Never.

Maraming ibang lalaki diyan na mas gwapo, mas mabait, at mas may breeding. Bakit ako magtiyatiyaga sa kanya kung marami naman akong pwedeng pagpilian.

Choices. I have a lot of choices.

Natigilan ako sa paglalakad ng marinig ang tilian ng mga estudyante. Nangunot ang noo ko at lumapit sa nakitang komosyon. Pero ganun nalang ang panlalaki ng mga mata ko ng makita na biglang sumulpot ang galit na galit na si Lorenzana para suntukin si Henry.

My lips parted at what I saw. I quickly came over to stop them on the verge of Henry punching him back.

"What the f**k dude! What is your problem!" Galit na sigaw ni Henry.

"Ashole!" Mura ni Lorenzana at bigla niya ulit sinuntok si Lorenzana.

What the hell!

Why did he do that? I don't even get it. May atraso ba sa kanya si Henry?

I looked around, wala masyadong tao at puro babae ang halos nanunood at nagsusumigaw. Hindi alam ang gagawin. Ang iba ay takot lumapit at naapapaatras pa.

Kahit din naman ako ay nakaramdam ng takot na lumapit, pero kinaylangan kong lumapit dahil si Henry iyon. Maliban sa kilala ko siya ay kahit papaano ay may... pakealam din ako sa kanya. Tingnan mo nga naman. Siya na may kasalanan sa akin, ako pa may ganang magtanggol.

Mabilis akong lumapit para paghiwalayin ang dalawa. Lalo na ng mapansin na wala man lang umaawat sa kanila.

Dahil sa pilit na paghihiwalay sa kanila ay medyo naitulak ako ni Henry. My eyes widened as I somewhat lost my balance. I thought I was going to fall but I gasped in shocked when someone grabbed my waist from the back.

Nakita kong natigilan si Henry sa ginawa niyang pagsugod ng makita ako. Sa tingin ko ay hindi niya ako namukhaan dahil masyado siyang naka focus sa pakikipag away kay Lorenzana. The woman next to him covered her lips with her palm while looking at the man next to me, ganun din ang mga estudyante na nanunood lang sa suntukan kanina.

I slowly turned to the person next to me to see who had saved me. Nanatili akong nakatayo, he just held my waist to support me and prevent me from hitting the wall just a few inches behind me. If he hadn't caught me, the back of my head and my whole back would probably hit the wall by now.

I thought it was just a student, but I was surprised to see that it was Lorenzana! I could see the shock in his eyes when he saw me.

"A-are you okay?" He asked, still shocked. Also maybe not expecting to see me.

Maging ako ay nagulat sa reaksyon niya. Nakakapanibago iyon dahil nung isang araw lang ay malamig siya at sinungitan ako, kahit kanina ay in-ignore niya ako, pero ngayon ay may halong pag-aalala na ang tuno niya.

Ang kaninang gulat niya ay unti-unting napalitan ng galit nang binalingan niya si Henry.

My lips parted and also turned to Henry who was still looking at me. If I am not mistaken, I see the guilt in his eyes.