Mine Forevermore

Kabanata 1

Bardagulan with Teacher

Inilibot ko ang tingin sa mga kaklase ko na sobrang tahimik habang nakikinig sa teacher namin.

I glanced at my friend next to me but she remained staring at our teacher. I glanced at our teacher and saw her writing on the white board while explaining.

Unti-unti akong lumapit sa tenga ni Abby. "Abby, kilala mo ba si Lorenzana?" Bulong ko sa kanya.

Nanlaki ang mga mata niya habang nakatingin sa unahan saka unti unti akong binalingan. Bahagya akong umatras at tiningnan ang nanlalaki niyang mga mata.

"Are you serious, Nasia?" She whispered back in disbelief.

"Why?" I whispered and frowned at her reaction.

Her lips parted and shook her head several times. "I don't believe you."

"Bakit nga kasi." pilit ko pa.

"Ms. Alvarez ano na naman yang binubulong bulong mo kay Ms. Andaya?!"

I bit my lip and slowly backed away to faced our teacher who was already staring sharply at me. I smiled.

"Ano? Mangungupya ka na naman? Baka gusto mong minus-an sa quiz?" Tumaas ang kilay ng mataray naming guro.

"I just ask her a question ma'am. Minus agad?" Sambit ko at halos umirap.

"If you have a question, then ask me!" Our teacher shouted loudly and then turned to Abby. "Bakit? May maisasagot ba naman yang katabi mo sa tanong mo?!"

Napabuntong hininga ako at ngumiwi.

"Ms. Andaya! What is your friend question? Can you give us the answer." Our teacher demanded.

Binalingan ko si Abby ng hindi siya sumagot.

"Ano? Walang sasagot sa inyong dalawa?! O gusto niyong kayong dalawa ang minus-an ko? Kanina pa ako nagtatatalak dito hindi naman pala kayo nakikinig." Sermon niya pa sa amin.

Sanay na ako na ganito siya sa amin. Masyado siyang strikto. Hindi ko nga alam kung paano niya naririnig ang sobrang hinang bulong namin. Napailing ako.

Hindi ba pwedeng magsalita kahit konti habang nagtuturo siya? Pakiramdam ko ay mapapanis na ang laway ko sa sobrang tahimik ng mga kaklase ko.

May sa paniki ata 'to si ma'am. Ang galing ng sagap ng radiation eh.

I glanced at Abby and noticed that she was too stiff in her seat. My forehead furrowed at her reaction and glanced back at our teacher.

Ang chismosa din talaga neto ni ma'am eh.

"Nagtatanong lang po ma'am kung sino si Lorenzana. Bakit ma'am kilala niyo po?" Tanong ko sa kanya.

I saw our teacher blink at my question along with the loud laughed of my classmates. Sa huli ay suminghap ang guro sa akin at galit ang mga matang tinitigan ako.

"Kaya naman pala. Kasi puro lalaki na naman yang nasa utak mo." Turo niya pa sa akin.

I tilted my head and waited for what she would say next. Pero hindi niya na dinugtungan.

"Oh? Anong tinitingin tingin mo?!" Sigaw niya uulit. Mukhang pati ang pagtitig ko ay iritado siya.

"I'm waiting for your answer ma'am." I shrugged. "Maybe you have the answer to my question since my friend here cannot give me the answer." I added at sinulyapan ang katabi ko na nakaawang na ang labi sa akin.

Narinig ko pa ang malakas na tawanan ng mga kaklase ko. Narinig ko din ang pagngisi ng katabi ko kaya naitikom ko ang labi para pigilan din ang pagngisi.

"Quiet!" Sigaw niya sa mga kaklase ko at matalim na ibinalik ang tingin sa akin. "You find this funny huh?! Is this related to my topic Ms. Alvarez?" Sarkastikong sagot ng guro namin.

"But you sound like my friend here cannot give me the answer so I am curious now if you can give me the answer." Walang gana kong sambit.

Bakit? alam niya ba ang sagot sa tanong ko?

The teacher nodded even though she already looks so pissed. "Because your question is ridiculous for me." She raised an eyebrow and turned to my classmates. "Who among you here knows the Lorenzana?" The teacher asked my classmates.

Nangunot naman ang noo ko. Akala ko ba may sagot siya eh bakit niya binabaling ang tanong sa mga kaklase ko?

To my surprise all my classmates raised their hands except Abby. I turned to Abby as she didn't raise her hand. She glanced back at me and slowly raised her hand.

"Yes Ms. Florenza!" Tanong niya sa kaklase ko na malaki ang ngiti kay Ma'am.

"Lorenzana is one of the richest family in the Philippines. They are the owner of the Lorenzana Investment Corporation which involved many shopping mall development, real estate development, and many more. They are also the largest coal producer in the Philippines since they own the Aelous Mining and Power Corporation." My classmate added and turned to me. "Sino ba ang tinutukoy mong Lorenzana, Nasia? Marami ang magkakapatid na Lorenzana. The Lorenzana Siblings. Si Akil, Al, Argus, Appolo at Ali." She added.

Suddenly I was confused. The names are familiar to me. Maybe the faces are also familiar but I don't know the man I saw yesterday. My eyes widened as I remembered his jersey shirt.

"What about the one with the number 31 at the back of his jersey shirt?" Tanong ko.

"Ahh...Si Appolo ba?" Sagot ng isang kaklase ko na lalaki. "He is the eldest among the Lorenzana siblings, also the heiress of Lorenzana company."

Nangunot ang noo ko at binalingan ang guro na nakangisi na sa akin ngayon.

"See? I guess you're the only one who doesn't know the answer, Ms. Alvarez." She teased me, as if I was so stupid because I didn't know that.

"Let's drop this ridiculous topic." Napailing siya at sinulyapan isa-isa ang mga kaklase ko. "Basta talaga mayayaman, gwapo, at galing sa mataas na angkan ay marami kayong alam." She said sarcastically and turned to me. "Nakakapanibago na wala kang alam, Ms. Alvarez." She said. Almost mocking me.

Nakakunot ko siyang tiningnan. Ngumisi naman siya at tinalikuran ako saka naglakad sa unahan.

"And by the way." Mataray na binalingan niya ako pabalik. "If you fail my quiz today, you will clean your classroom...that's your punishment for disrespecting me today." She said to me while staring at me intently before she turned to my classmates. "And may I remind you students, especially you, Ms. Alvarez." Mariin na sambit niya sa apilyido ko. "I am a teacher and your a student. We are inside this classroom so we should talk about class related topic not your interest with boys or whatsoever." Dinuro niya pa ako. "If any one of you do this to me again. I will call your parents and settle it inside the guidance office. Are we clear?" Seryosong sambit niya.

"Yes ma'am!" My classmates answered simultaneously. I averted my eyes.

Pagkalabas ng guro ay napatingin ako sa mga kaklase ko na ngayon ay tinitingnan ako. Alam ko ang iba sa kanila ay gusto akong sigawan at komprontohin para pagsabihan pero hindi nila iyon magawa dahil sa pagkakaiba ng social status namin.

Yaman ko lang naman ang panlaban ko sa kanila kaya hindi nila ako magawang kalabanin.

Minsan napapaisip ako ano naman ngayon kung mayaman ang pamilya ko. Bakit? Natatakot sila na baka isumbong ko sila? o baka makarating sa parents ko ang pangangaral at pang-iinsulto nila sa akin? So what? This is a normal high school situation. Our parents don't have to get involved if my classmates get mad at me, insult me or scold me. Besides, wala akong pakealam.

Sa totoo niyan mas gusto ko pa nga kung magpapakatotoo nalang sila sa akin. Hindi iyong nagpapanggap sila na gusto ang ginawa ko para lang maging kaibigan ko. Katulad neto.

"That's what I like about you Nasia, iyong hindi basta basta nagpapatalo." Aniya ng kaklase kong maganda at mahaba ang kumikinang na buhok.

"Right. Ang OA nga naman ni ma'am. She's just asking. It's a simple question, if she had just answered the question, the discussion would have ended immediately. Na-interupt pa tuloy ang discussion."

Nangunot ang noo ko habang tinitingnan ang mga alipores ng kaklase kong si Charlotte na pinapalibutan na ako ngayon.

"Right." Nakangising sambit ko. Kunwari ay sang ayon sa mga sinasabi nila.

Lumaki ang ang ngiti ni Charlotte at binalingan ang dalawang alipores niya na sina Siena, at Marcia. When Charlotte's gaze turned to me, my grin slowly disappeared.

"But she has a point." I smiled sarcastically. "My question is out of the topic." I said firmly.

Naging hilaw ang ngiti ni Charlotte ganun nadin ang mga alipores niya.

"Ah..ha-hahaha. Oo nga. May point din si ma'am, diba?" Nanlalaki ang mga mata niya ng sinulyapan si Siena. Mabilis namang tumango ito.

"By the way, Nasia. Do you want to come with us later? Opening kasi ng restaurant nila Siena." Pagyaya sa akin ni Charlotte.

Sinulyapan ko si Siena at nakita ko ang hilaw niyang ngiti sa akin. I slowly turned my gaze to Charlotte who was waiting for my answer.

"No thanks. I have something to do." I answered and quickly grabbed my shoulder bag.

Hindi ko maramdaman ang sincerity nila para kaibiganin ako. Pakiramdam ko ay gusto nila akong kaibiganin dahil sa yaman na meron ako at ng pamilya ko.

They want connections and get noticed by many students, if ever I became their friend. They always want the fame. Well, they don't need it coz they have it already. Sa pagkukunwari nga lang.

For sure kapag nakatalikod ako ay puro masasama naman ang sinasabi nila sa akin. I'm not dumb to not noticed it.

The only person who is close to me is Abby. Based on what I read in the book, the villain is always named Abby, but for me, she's a good friend. She never looked at our social status. Hindi siya takot na pagsabihan ako at ipakita sa akin ang mga maling ugali ko.

Binundol ni Abby ang balikat ko ng makalabas kami ng classroom. "You shouldn't have done that. She's still our teacher."

Ngumisi ako at tumango. "I know. I'm just curious. Medyo nainis din ako sa sinabi ni ma'am."

Umiling siya habang nakangiti. Ngunit nawala din ang ngiti ko ng makita ang mukha ng driver namin. Ewan ko. Naiirita ako sa mukha niya lalo na kapag nakangiti siya.

"Wag ka ngang ngumiti." I said irritably when he opened the car door for me.

"Si ma'am talaga. Nakangiti lang eh."

"Bakit ba? Eh ayaw kong nakangiti ka!" Iritadong sambit ko.

Napailing siya at pinagsarhan ako ng pinto bago dumeretso sa driver seat. Tahimik naman siya at pasulyap sulyap sa akin. Samantalang iniirapan ko naman siya sa bawat sulyap niya sa akin.

I went home and immediately met one of our helpers across the double door.

"Nanay Susan. Si Daddy po?" Nakangiting tanong ko.

"Hindi ba nasabi sa'yo hija ng daddy mo na matatagalan ang uwi niya dahil busy siya ngayon. Lalo na't may importante siyang Kliyente."

Tumaas ang kilay ko. Magtataka pa ba ako?

Napabuntong hininga ako at tipid na ngumiti. "All right, thank you."

Tumalikod na ako at nagsimulang umakyat sa grand staircase.

"Bumaba ka na at kumain. Nakahanda na ang pagkain sa lamesa." Dagdag ni Nanang habang nakatikod ako. Binalingan ko siya at ngumiti.

"Okay. I'll go down after I change my clothes."

This is not new to me. Pero hindi ko din maiwasan na laging manlumo at mawalan ng gana sa tuwing umuuwi ako. Sa totoo niyan, sa mga palabas ko lang napapanood ang mga ganitong eksena, I never thought it could happen to me. May mga kaklase naman kasi ako na mayayaman, pero talagang alagang alaga ng mga magulang. Those who are even busy still have time for their child. Eh ako? Uuwi na laging walang sumasalubong na magulang, walang magtatanong kung kumusta ba ang araw ko. Yung tipong uuwi ka sa bahay at puro mga security, driver, body guards, at mga kasambahay lang ang nakikita at nangungumusta.

Minsan nga iniisip ko na sila na ang pamilya ko at hindi ang tunay kong mga magulang, because most of the time, they are the only people who I always with every time I went home. Minsan nga dumating na sa punto na ayaw ko ng umuwi. I don't feel like I'm home. I felt like I'm in a different kind of place na kaylangan lang uwian para kumain, magpahinga at matulog.

Kaya heto. Binabaliwala ko nalang ang lahat ng nangyayari. Parang wala nalang sa akin.

Don't get me wrong. I'm proud of our riches. My father work hard for it that's why I'm proud of what we have right now.

Siguro iniisip ng ibang estudyante na napaka swerte ko dahil umuuwi nalang ako at wala ng ibang gagawin kundi ang maghintay na pagsilbihan. Pag-aaral nalang ang kaylangan pagtuunan ng pansin. Unlike other students who still have to clean the house after they got home, set their time to cook, work, and study. I don't have to do all that, dahil kung tutuusin marami naman ang nagsisilbi sa akin. Mula sa pagigsing, pagkain, at pagpasok sa eskwelahan.

Yes. I can say that I am lucky when it comes to wealth, but I cannot say that I am lucky when it comes to family. Dahil hindi ko naman maramdaman na may magulang ako. All I know is that Daddy need to work every day to give everything I need, and everything I want.

Naibibigay naman niya ang mga gusto at kaylangan ko. Pero hindi ang lahat, because all I need is love. Pero hindi ko naman maramdaman.

So every time I went home. Laging may kulang. Hindi ko maramdaman ang saya. Para bang normal lang. Iyong...walang espesyal.

Ang tanging nararamdaman ko ay ang pagiging prinsesa ng aming tahanan, dahil nag-iisa akong anak ng aking Ama, I’m rich and spoiled, and I don't deny the fact because it's true anyway. Ako yung tipo na prinsesa na naibibigay lahat ng luho, pero hindi ang kaligayahan.