Mine Forevermore

Kabanata 4

My target

"Abby, bilisan mo na diyan. We might miss the game." Tawag ko sa kaibigan ko habang nagmamadali na iligpit ang mga gamit ko pagkatapos lumabas ng teacher namin sa last period.

"Para san pa? Kanina pa nagsimula ang laro, Nasia. Besides, it's not yet the real game, it's just one of their basketball practices."

"Kahit na. I still want to watch them play."

Kagaya ng madalas kong ginagawa ay pinapanood ko ang mga basketball practice niya. Sabi, para daw yun sa nalalapit na intramurals ng school and there's also a possibility na kalabanin nila ang ibang school during interhigh.

She lazily stared at me. "Sino? Sila o siya?" Umirap siya. "You sound like you all want to watch them play even when its obvious na si Appolo lang naman talaga ang pinapanood mo." She said as she put her small back pack behind her back.

"Whatever you say. Let's just go and watch the game." Balewala ko sa sinabi niya at hinila na siya palabas ng classroom para makaderetso na sa gymnasium kung saan madalas maglaro ng basketball si Appolonius Leander Lorenzana.

Yes! I do some background check and find some personal information about him. I just recently found out that he is Appolo Leander Lorenzana, also known as Appolo. The point guard of our school basketball team. He's now in his last year in senior high, grade 12, and one of the handsome and smartest students in their batch. He's also the eldest of the Lorenzanas siblings and is the heiress of the Aeolus Mining and Power Corporation though I have not gathered information if he will also inherit the Lorenzana Investment Corporation (LIC). All I know is that they are very reach just like the Dela Vega, Hernandez, Villareal, General, Vergara, Ortega, and Zaragoza, which are the most powerful families in the business industry.

I just now found that one of my fathers family businesses and their business is a rival. My father is currently handling the Vergara’s Corporation which is currently the leading power production and energy services company in the Philippines. It was handed by my grandmother to him. I haven't yet asked my father about this. I’ve never been curious about our companies, but because of him, I became interested.

Napabaling ako sa kabilang bleachers ng marinig ang tilian nila. While they were doing that, I realize that I'm not the only one who's looking forward to his games. Marami kami.

Binalingan ko ang mga babae sa tabi ng bleacher na halos mapaos sa kakasigaw para suportahan ang kani-kanilang team, lalo na si Appolo.

There game today was more fine than the other day. The fight is fair, no cheating. I noticed that they have a new opponent today. Matatangkad at magagaling din kagaya nila. This is a good game to watch. Iyong walang dayaan at malinis kung maglaro.

Today, I remained silent while watching them play the game, unlike before, na laging may nasasabi sa bawat team. Pumapalakpak ako kapag nakaka shoot siya ng bola, samantalang tumitili naman ang mga babae sa kabilang bleachers.

Pumwesto kami sa wala masyadong tao, dahil ayaw ko ng maingay na katabi. Mabuti nalang din at tahimik din itong kaibigan ko sa tabi ko, na kagaya ko ay tahimik lang din na pumpalakpak.

Mabilis na naagaw ng mga babae ang atensyon ni Appolo ng bumaling siya sa bleachers nila. Nangunot ang noo ko at sumimangot ng natatawa siyang tinapik ng isa sa mga kasama niya para asarin. Mas lalong nangunot ang noo ko ng tumawa din siya. Siguro inaasar sa isa sa mga babae sa bleachers.

Sinulyapan ko ang mga babae sa bleachers na nagsisigawan at may itinutulak na magandang babae.

“Papansin.” Bulong ko at umikot ang mga mata.

I could see Abby turning to me, but I didn't look back at her, especially when one of the players approached Appolo and whispered something to him. I was curious at what his companion said especially when I saw how Appolo's smile slowly dissapear, until he's brows furrowed and searched for the bleachers.

I gasped when our eyes met. His annoyed eyes were slowly replaced by a sharp look.

What?

What's up with him? Nanunuod lang naman ako ng laro. Is it bad to watch his basketball game now?

Pag ibang babae ba puwede, pag ako, hindi. Ganun?

Namilog ang bibig ko ng lumapit siya sa bleachers namin. Sh*t. My irritation disappeared for a moment and I immediately panic. Mabilis kong binalingan si Abby sa tabi ko para yayahin na siyang umuwi.

"Abby, let's go home." Mabilis na sambit ko. Mabuti nalang at tumango naman siya sa akin kahit na nagtataka niya rin akong tiningnan.

"Excuse me." Aniya ko para makababa na ng bleachers. Isang baitang nalang ay makababa na ako, but before I could completely go down, I stop when I saw the feet in front of me.

Mabilis akong nag-angat ng tingin at halos mapamura ng makita ang matalim na mata ni Appolo.

"Excuse me." mahinang sambit ko at bahagyang gumilid, pero gumilid din siya. "Uh. Sorry." Ani ko at sa kabilang gilid naman dumaan pero humakbang din siya pagilid!

What the hell!

"Uh. Excuse me." sambit ko ulit at muling humakbang pakabila, pero humarang ulit siya!

Muntik na akong tumama sa dibdib niya! My head slowy heat up at what he did.

"What are you doing?!" Iritadong sambit ko. "Can't you see? Bababa ako."

"Bakit?" he asked coldly, making me frown.

"Because I wanted to?" Patanong din na sambit ko habang ngumingiwi.

"Sure?" Tanong niya. Tila hindi naniniwala sa sinabi ko.

Tumaas ang kilay ko. I looked at him sarcastically and crossed my arms to give us some distance. Kumalabog ang dibdib ko sa iritasyon. Tiningnan naman niya ang braso ko.

"Bakit naman hindi?" I raised an eyebrow even though my heart is beating so fast. He looks very intimidating! especially now, when he's in front of me.

"Because your never watch my basketball game. I wonder why." Nakangising sambit niya habang naniningkit ang mga mata.

Halos matawa ako sa sinabi niya. How arrogant!

I look up at him and raised an eyebrow. "Ang kapal mo. Sino bang nagsabi na ikaw ang pinapanood ko?"

Nangunot ang noo niya at mas humakbang papalapit sa akin, nakapamaywang na at nakadungaw sa kinatatayuan ko. Napahawak ako sa upuan ng bleachers at muntik ng matumba sa ginawang pag-atras para hindi kami tuluyang magkadikit na dalawa.

“Appolo ano yan?!” malakas na tanong ng isa sa mga ka-teammates niya. I glanced at them and saw that almost all of them were already looking at us.

"Sino kung ganun?" Hamon ni Appolo dahilan para ibalik ko ang tingin sa kanya habang madilim naman ang tingin niya sa akin.

Goodness! Why is he mad now?! Kung galit siya dahil nanunood ako then he should be mad at the other girls too who also watched his game and even shouted his name.

"Maybe, I'm your new target huh." ngumisi siya.

Target? What does he mean by that? Ang yabang talaga ng isang 'to. Feeling!

Is he always like this to every women? Na porket nandito ako ay iniisip na niya na siya agad ang pinapanood ko? Kuryuso lang naman ako kung pa'no siya maglaro ng basketball. Tss.

My eyes passed behind him and saw one of the basketball players who is my batch mate, and had been in my class before. I raised my hand slightly and waved.

Gumalaw si Appolo at gumilid para makita kung sino ang kinakawayan ko sa likod niya.

“Jake!” tawag ko.

I could see the shock in Jake's eyes when I called him. Itinuro niya pa ang sarili na para bang isang milagro na tinawag ko siya.

I motioned for him to come over while I was glancing at Appolo who's eyes was on Jake. I looked back at Jake when Appolo turned to me.

Ngumiti ako ng naglakad takbo siya papalapit sa akin. Gumilid naman ng tuluyan si Appolo ng tuluyang makalapit si Jake sa amin.

"Nice game." I greeted him as he climbed into the bleachers.

I could see the shock in his eyes at what I said. Nilakihan ko ang pagkakangiti ko ng bahagya siyang natigilan. Natauhan naman siya sa ngiti ko.

"T-t-thank you, Nasia. I've never expected that you will watch our game." Hindi parin makapaniwalang sambit ni Jake.

"I got curious, so." I shrugged and glanced at Appolo who remained standing beside us as he looked at me sharply. I averted my gaze and looked back at Jake.

“How was it? Ayus ba?” Tanong ni Jake.

I smiled. "Yeah. You're great." I praise him even though I haven't seen much of his shoots.

Mas lalo siyang ngumiti at umiling habang namumula ang pisnge. Whew. Hindi ko alam kung dahil ba iyon sa pagod o dahil sa kilig?

"Yeah. Thanks." Ulit niya. Kita na ang pagkailang ngayon habang pinipigilan ang ngiti.

Ngumiti ako, nguniti naman siya ng tuluyan ngayon. I even caught a glimpse of Appolo as if waiting for what I was going to say, so instead of adding some praises and talking to him more, I just thought of saying goodbye.

"All right, see you on your next game. I'll leave now. Baka nandyan na ang sundo ko." Paalam ko.

"Oh! S-sige. Ingat." He said happily.

I smiled again before glancing at Appolo who just looked at me seriously. I smiled at him even though he didn't smile back. Jake sidestep to let me pass. I smiled at him again before I passed them to went straight to the gymnasium exit, I felt Abby following behind me.

"Phew. Muntik na tayo ‘dun." Sambit ko kay Abby sa tabi ko na nakabusangot ang mukha.

"Bakit mo yun ginawa?"

"Ang alin?" Nagingiting tanong ko.

She gasped. "Why do you have to lie and use Jake to cover up? We weren't there for him, we're there for Appolo, and yet you deny."

"Ang feeling niya kasi. I don't want him to think that he's the reason while we're there." I said with a shrug as I made my way out of the campus. “He already has a lot of fans, dadagdag pa tayo. Surely, mas lalaki lang ang ulo niya.”

"Why the need to keep it a secret anyway?" Nagtatakang tanong niya.

Umikot ang mga mata ko. "Just want it! Kung ano man ang isipin niya, bahala na siya dun." Aniya ko.

That Appolo Lorenzana. Let's see kung hanggang saan ang pagsusungit niya sa akin. Malalaman ko din kung nasaan ang lambot niya. Kapag nalaman ko na. Akin na siya.

Ngumisi ako sa naisip.

Maybe he's right. He's now my target.

"Ang saya po natin ma'am ah. Kanina lang iritado ka sa akin." Sambit ng driver kong pakialamero ng pumasok ako sa sasakyan namin.

I glared at him as he turned on the car engine.

"Can you just shut up. Ano ngayon kung masaya ako?" Aniya ko at pasiring na tiningnan siya sa rear-view mirror.

"Ibig sabihin lang niyan, good mood ka." He glanced at me in the rear view mirror while moving the gear. "Lagi niyo nalang po kasi akong sinisigawan, laging galit, nagsusungit. Iritado kayo lagi sakin kapag bad mood kayo. Pero alam mo, mas maganda ka kapag nakangiti ka." Walang prenong sambit niya.

Umikot ang mga mata ko. "Alam mo?”

“Ang alin ma’am?” tanong niya ulit sa akin habang nakangiti.

“Why don't you just shut up, keep your eyes ahead, and drive?! Ang ingay-ingay mo eh. Nakakairita ka!"

"Akala ko okay na. Masungit pa din pala." Bulong bulong niya na rinig ko naman.

Nagtiimbagang ako sa narinig, but instead of talking to him, I just turned outside the window.

Papalabas na sana kami ng parking lot pero nangunot ang noo ko ng makita si Charlotte na tinulak-tulak si Sienna ng ilang beses at tumama ito sa sasakyan habang inaawat naman ni Marcia.

Nangunot ang noo ko sa ginawa nila.

"Kuya, stop the car." sambit ko sa driver at nilingon ang labas ng bintana. Nakita ko na patuloy na tinutulak ni Charlotte si Sienna.

"Bakit ma'am? May naiwan ka sa school?"

"Just stop the car!" Iritadong sigaw ko na agad naman niyang pinahinto.

Mabilis Kong binuksan ang sasakyan at nilapitan sila. Nanatiling nakayuko si Sienna habang nagsasalita naman si Charlotte.

"May gana ka pa talagang magsinungaling?! Why didn't you tell us? I thought, we're friends, huh, Sienna?" tanong ni Charlotte at tinapik ng ilang beses ang pisnge ni Sienna. "No lies no secrets. Remember?"

"Cha, stop it. Nasa parking lot tayo. Baka may makarinig." Saway ni Marcia.

"So-sorry, Cha. It's a family matter so I just can't tell it to you right away."

"What are you doing?" nakaakunot na tanong ko ng tuluyang makalapit sa kanila.

Sabay silang tatlo na tumingin sa akin. Kita ang ang takot sa mga mata ni Sienna samantalang gulat naman na bumaling sa akin si Marcia at Charlotte.

"Nasia." si Marcia.

Hilaw naman na tumawa si Charlotte kalaunan. "Nothing....uh-we're just playing." saka sinulyapan si Sienna na nilapitan na ni Marcia. "Ito kasing si Sienna masyadong masikreto. Alam naman nila na ayaw ko ng sinungaling sa mga kaibigan ko." Aniya.

My eyes narrowed. How lame. Akala naman nito maniniwala ako. "Don't you know the word...privacy." tumaas ang kilay ko."If you we're my friend i won't tell you everything about me especially if you're going to act like this. Bakit? Wala ka din bang tinatago, Charlotte?"

Napalunok siya ng humakbang ako.

"lahat ba ng storya mo, alam ng kaibigan mo?" tanong ko habang humahakbang. Napahilig naman siya sa sasakyan sa likod niya.

"No." aniya at iginilid ang ulo ng inilapit ko ang mukha ko sa kanya.

"You want me to tell them a secret, Charlotte?" Nakangising sambit ko.

"No." she gasped.

Nawala ang ngiti sa labi ko ng makita ang panginginig niya. "Then stop acting like your friends are toys. Anong sabi mo?...naglalaro lang kayo? Are you a child?" Natatawang tanong ko.

"No." napalunok siya.

"Good." Humiwalay ako at inangat ang kamay ko. Napapikit siya sa ginawa ko. Natawa ako sa reaksyon niya at tinapik ang pisnge niya ng ilang beses.

"Leave, and go home. Before I call the guards." I said coldly.

Napapakurap siya na umayos ng tayo pero nahuli ko ang matalim na pagsulyap niya kay Sienna. Sienna didn't look at her she just came near me when Charlotte walked away.

"Thanks." nakayukong sambit niya.

Nangunot naman ang noo ko bago niya ako dinaanan kasama si Marcia na sinulyapan lang ako. Pero hindi ko maipagkakaila na nakitaan ko iyun ng pagka-irita.

Pumasok ako sa loob ng sasakyan, habang nakakunot ang noo. "Let's go." sambit ko. "Huwag ka ng magtanong" Dagdag ko ng makita na na bumuka ang labi niya para magsalita.

Hindi ko alam kung bakit siya sumasama kila Charlotte at Marcia. Alam ko na newbie siya sa grupo nila, pero hindi ko kaylan man siya nakitaan ng pagiging maldita. She's not that bad to me, that's why I don't understand why she choose to be friends with them when she can clearly have a better option. Marami diyan. Not all students are like me, who always rude and unfriendly, and not all students are like Charlotte, who choose to befriend with rich people just to get what she want.