“ไม่มีมือเคาะประตู แต่มีปากยุ่งเรื่องชาวบ้าน วันหลังหัดพกมารยาทติดตัวก่อนออกจากบ้านด้วยนะ” กองทัพหันไปว่าให้เพื่อนสีหน้าไม่พอใจ นอกจากจะเข้ามาขัดจังหวะแล้วยังเข้ามาเพิ่มปัญหาให้เขาอีกจนกองทัพแทบจะอยากลุกขึ้นตะบันหน้าแรงๆ สักที
“มี แต่มารยาทเก็บไว้ใช้เฉพาะยามจำเป็น”
“มารยาทไม่ใช่เงินสดในธนาคาร ที่จะได้เก็บไว้ใช้เฉพาะเวลาจำเป็น” กองทัพด่าสวนขึ้นทันที
“มึงอย่ามัวแต่ว่ากูไอ้หมอ เมียกูอยู่ไหน..เมื่อวานมีคนบอกว่าเธอมาที่นี่” น่านฟ้าพูดขึ้นเสียงดัง รดาได้แต่นั่งงงมองหน้าเจ้านายหนุ่มกับเพื่อนสนิทที่กำลังเถียงกันไปมาเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ อีกคนก็นิ่งจนน่าโมโห ส่วนอีกคนก็โวยวายเสียงดัง
“แล้วมึงไม่ถามคนที่รายงานมึงล่ะ มาถามทำไมกู” กองทัพย้อนกลับเสียงราบเรียบใจเย็นไม่ทุกข์ร้อนอะไร ทั้งที่อีกคนแทบจะอยากลงไปหยิบปืนในรถมาจ่อที่หัวเพื่อเคล้นให้ยอมปริปากพูดความจริง
“อย่ากวนตีนไอ้หมอ เมียกูอยู่ไหน” น่านฟ้
