Güneş, Mezopotamya’nın tozlu ufkundan ağır ağır yükselirken, Ezdinşêr Konağı’nın taş duvarları dünkü fırtınanın yorgunluğunu henüz üzerinden atamamıştı. Odanın içindeki sessizlik, Aram’ın gece bıraktığı o ağır sözlerin altında eziliyor gibiydi. Pencereden sızan ilk ışıklar, yatağın bir ucunda sabaha kadar düşüncelerle boğuşan Awesta’nın üzerine düşmüştu.
Aram, odadan çıkmadan hemen önce, uykusunda bile kaşları hafifçe çatık olan Awesta’ya baktı uzun uzun. Sevdiği kadının yüzündeki her bir kıvrımı, kirpiklerinin titreyişini ezberlemek istercesine... O, Awesta için her gün yeni bir savaş verirken, Awesta’nın bu sevgiden bihaber olması yüreğinde bir sızıydı. Ceketini omuzlarına alırken, “Sen benim imtihanımsın Awesta,” diye mırıldandı ve sessizce kapıyı çekip çıktı.
Awesta, gözlerini aralad
