To Love and Destroy

CHAPTER FOUR. Getting Closer

ARI'S POV

Tatlong araw ko nang hindi nakikita si Rafa.

At sa totoo lang, noong una, inisip kong mabuti na rin iyon.

Pagkatapos ng pangalawa naming pagkikita, paulit-ulit kong pinaaalalahanan ang sarili na hindi ko dapat masyadong isipin ang lalaking iyon.

Estranghero siya.

Isang estrangherong may kakaibang dating, pero estranghero pa rin.

Kaya bakit sa tuwing wala akong ginagawa, bigla kong naaalala ang paraan ng pagtingin niya sa akin?

Nakakainis.

Mas nakakainis dahil kahit ayaw kong aminin, may parte sa akin na umaasang makikita ko siyang muli.

"You're smiling."

Napalingon ako kay Carla, na kasalukuyang nakaupo sa kabilang bahagi ng sala.

"I'm not."

"You are."

"No."

"Yes."

Itinuro niya ang mukha ko.

"Right there."

Napahawak ako sa pisngi ko.

"Maybe I'm just happy."

"Because?"

"Nothing."

Bahagya niyang pinaningkitan ang mga mata.

"Rafa?"

Napabuntong-hininga ako.

"Can we not talk about him?"

"Fine."

Saglit siyang tumahimik bago muling nagsalita.

"Rafa."

"Carla!"

Malakas siyang tumawa.

"Okay! I'm done."

Napailing ako bago muling ibinaling ang pansin sa cellphone ko.

Hindi ko alam kung bakit ganoon na lamang ang pang-aasar niya. Dalawang beses ko pa lamang nakikita si Rafa, pero para bang may malaking nangyayari sa buhay ko.

Wala naman.

At least, iyon ang gusto kong paniwalaan.

"Seriously, Ari," muling sabi ni Carla. "Hindi naman masamang magkagusto sa isang tao."

"Hindi ko siya gusto."

"May sinabi ba akong gusto mo siya?"

Napatingin ako sa kanya.

Ngumiti siya nang makahulugan.

"Ikaw ang nagsabi niyan."

Napapikit ako.

"You're impossible."

"I know."

Tumayo na lamang ako at kinuha ang bag ko.

"Saan ka pupunta?"

"Sa office. May kailangan pa akong tapusin."

"Okay. Ingat."

Tumango ako bago lumabas.

Habang nagmamaneho, sinubukan kong ituon ang isip sa trabaho.

Pero kahit anong gawin ko, may isang pangalang paulit-ulit na sumisingit sa isip ko.

Rafa.

At hindi ko maintindihan kung bakit.

Nang hapong iyon, pagkatapos ng ilang oras na pag-aayos ng mga dokumento, nagpasya akong dumaan sa maliit na café malapit sa opisina.

Pamilyar na sa akin ang lugar.

Tahimik, hindi masyadong matao, at may malalaking bintanang tanaw ang kalsada.

Umupo ako sa dati kong puwesto at inilapag ang bag sa katabing silya.

Kasalukuyan akong nagbabasa ng mensahe sa cellphone nang may biglang naglagay ng isang tasa sa harap ko.

"Black coffee."

Napatingala ako.

At sa isang iglap, parang nakalimutan kong huminga.

Rafa.

Nakatayo siya sa harap ko, may bahagyang ngiti sa labi.

"What are you doing here?"

"Drinking coffee."

Napatingin ako sa tasang inilapag niya.

"That's mine."

"I know."

Napakunot ang noo ko.

"How?"

"You always order the same thing."

Sandali akong natahimik.

"How do you know what I order?"

May kung anong dumaan sa kanyang mga mata bago siya ngumiti.

"Lucky guess."

Tinaasan ko siya ng kilay.

"You guess very specifically."

Tumawa siya.

"Maybe I'm observant."

Napailing ako, ngunit hindi ko napigilang ngumiti.

"You're weird."

"I've been told."

Hinawakan niya ang sandalan ng bakanteng silya.

"Can I?"

Tumingin ako sa silya bago muling tumingin sa kanya.

"Sure."

Umupo siya.

At biglang nagkaroon ng kakaibang sigla ang tahimik kong hapon.

RAFA'S POV

Alam ko ang karaniwan niyang inoorder na kape.

Alam ko kung aling café ang madalas niyang puntahan.

Alam ko kung anong oras siya karaniwang umaalis sa opisina at kung saang bookstore siya paminsan-minsang dumadaan.

Mas marami akong nalalaman tungkol kay Ari kaysa sa dapat kong malaman.

Pero bahagi iyon ng plano.

Kailangan kong pag-aralan ang mga nakasanayan niya, ang mga bagay na gusto niya, at ang mga pagkakataong maaari kaming magkita nang hindi siya naghihinala.

At least, iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili.

"How's your day?" tanong ko.

"Busy."

"Work?"

Tumango siya.

"Family?"

"Also busy."

Napangiti ako.

"Sounds exhausting."

"It is."

Humigop siya ng kape bago ako binalingan.

"What about you?"

"Work."

"That's it?"

"That's it."

Napatawa siya.

"You're not very interesting."

Tinaasan ko siya ng kilay.

"Really?"

"Yes."

"Then why are you still sitting here?"

Bahagya siyang ngumiti.

"Good question."

Nagtagpo ang aming mga mata.

Ilang segundo lamang iyon, pero sapat para maramdaman kong may kung anong kakaiba.

Agad akong umiwas ng tingin.

Hindi ako narito para makaramdam ng anumang bagay.

May dahilan kung bakit ko siya nilapitan.

At hindi ko dapat kalimutan iyon.

"Tell me something about yourself," bigla niyang sabi.

Napatingin ako sa kanya.

"Like what?"

"Anything. Kahit simpleng bagay lang."

Nag-isip ako sandali.

"I don't like crowded places."

"Okay. What else?"

"I like flying."

Bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.

"Flying?"

Tumango ako.

"My father was a pilot."

"Really?"

"Yeah."

"That's interesting. What about your mother?"

Napahinto ako.

May ilang alaalang biglang sumagi sa isip ko.

Ang ngiti ni Mama.

Ang boses niya.

At ang huling pagkakataong nakita ko siyang buhay.

"She's gone," mahina kong sagot.

Nawala ang ngiti sa mukha ni Ari.

"I'm sorry."

"It's okay."

Ibinaling ko ang tingin sa kape ko.

Hindi ko sinabi kung paano namatay si Mama.

Hindi ko sinabi ang tungkol sa helicopter.

At lalong hindi ko sinabi na ang lalaking kinikilala niyang ama ay ang taong matagal ko nang pinaghihinalaang may kinalaman sa pagkamatay ng mga magulang ko.

Hindi pa.

"What about you?" tanong ko upang maiba ang usapan.

"My family?"

"Yeah."

"My dad is strict."

Halos mapangiti ako.

Alam ko na iyon.

"Your mom?"

"She's kind. Minsan nga lang, sobrang hilig mang-asar."

Napatawa siya sa sarili niyang sinabi.

"Any siblings?"

Umiling siya.

"Only child."

Tumango ako.

"And you're close to your father?"

"Very."

Isang simpleng sagot.

Pero may kung anong kumirot sa dibdib ko.

Dahil alam ko kung gaano kahalaga si Victor sa kanya.

At alam ko rin kung ano ang balak kong gawin.

ARI'S POV

Hindi ko maintindihan kung bakit ang dali kong magkuwento kay Rafa.

Hindi naman kami matagal nang magkakilala.

Pero may kakaiba sa paraan niyang makinig.

Hindi siya sumisingit habang nagsasalita ako. Hindi rin niya sinusubukang gawing tungkol sa sarili niya ang bawat usapan.

Tahimik lamang siyang nakikinig.

At paminsan-minsan, nagtatanong.

"So," sabi ko, "what made you come here?"

"Work."

Napailing ako.

"That's boring."

"Maybe."

"Alam mo, lagi kang ganyan sumagot."

"Like what?"

"Parang may tinatago ka."

Saglit siyang natahimik.

Pagkatapos, tumingin siya nang diretso sa akin.

"Maybe I am."

Napatawa ako.

"At least you're honest."

Bahagya siyang ngumiti.

"Sometimes."

Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaiba sa sagot niyang iyon.

Parang may mas malalim na kahulugang hindi ko maintindihan.

Gusto ko sanang magtanong, pero pinili kong huwag.

Hindi naman lahat ng bagay ay kailangang malaman agad.

"So," panimula ko muli, "do you have a girlfriend?"

Napatingin siya sa akin.

At doon ko lamang napagtantong baka masyadong personal ang tanong ko.

"Sorry. You don't have to answer that."

Ngumiti siya.

"No."

"No?"

"No girlfriend."

"Why?"

Sumandal siya sa silya.

"Never found the right person."

Napatingin ako sa kape ko.

"Oh."

"And you?"

Napatingala ako.

"Me?"

"Do you have a boyfriend?"

Umiling ako.

"No."

"Never?"

"Never."

"Why?"

Nagkibit-balikat ako.

"I guess I haven't found the right person either."

Ngumiti siya.

At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, bumilis ang t***k ng puso ko.

"Maybe you're just waiting," sabi niya.

"For what?"

"The right timing."

Napangiti ako.

"Do you believe in that?"

"Sometimes."

Napailing ako.

"There's that word again."

Tumawa siya.

At sa pagkakataong iyon, hindi ko na napigilang makisabay.

Nagpatuloy ang usapan namin.

Tungkol sa mga lugar na gusto naming puntahan, mga pagkain na ayaw namin, at mga simpleng bagay na karaniwang hindi ko ikinukuwento sa ibang tao.

Nalaman kong mas gusto niya ang tahimik na lugar kaysa sa mataong pagtitipon.

Na mas gusto niyang magmaneho nang walang partikular na pupuntahan kapag marami siyang iniisip.

At na may mga pagkakataong mas pinipili niyang manahimik kaysa ipaliwanag ang nararamdaman niya.

"You're complicated," sabi ko.

"Am I?"

"Very."

"Is that bad?"

Nag-isip ako sandali.

"Not necessarily."

Ngumiti siya.

"Good."

Napatingin ako sa labas ng bintana.

Unti-unti nang nagkukulay kahel ang kalangitan.

Hindi ko namalayang ganoon na pala kami katagal nag-uusap.

At sa unang pagkakataon, parang ayaw ko pang matapos ang hapon.

RAFA'S POV

Tinanong niya kung may girlfriend ako.

Isang simpleng tanong na maaari kong balewalain.

Pero hindi ko maiwasang isipin iyon.

Totoo ang sinabi kong wala akong girlfriend.

Sa loob ng maraming taon, hindi ko binigyan ng pagkakataon ang sarili kong magkaroon ng seryosong relasyon.

Masyado akong abala sa paghahanap ng mga sagot.

Masyado akong nakatuon sa paghihiganti.

Walang puwang ang pag-ibig sa buhay na binuo ko.

At hindi dapat magkaroon.

Pinagmasdan ko si Ari habang nakangiti sa binabasang mensahe sa cellphone niya.

Wala siyang kaalam-alam sa tunay kong dahilan.

Wala siyang ideya kung gaano ko katagal pinaghandaan ang paglapit sa kanya.

At lalong wala siyang ideya kung ano ang maaaring mangyari kapag tuluyan niyang ipinagkatiwala sa akin ang puso niya.

She's Victor's daughter.

Paulit-ulit kong pinaalala iyon sa sarili.

Dapat sapat na ang katotohanang iyon upang manatili akong nakatuon sa plano.

Pero nang tumingin siya sa akin at ngumiti--

sa unang pagkakataon, kinailangan kong piliting alalahanin kung bakit ako naroon.

ARI'S POV

Nang tuluyan kaming lumabas ng café, nagsisimula nang lumubog ang araw.

May malamig na hanging dumaan habang magkatabi kaming nakatayo sa bangketa.

"Thank you for the coffee," sabi ko.

"You're welcome."

"Even though you ordered it without asking."

"I remembered."

Napatingin ako sa kanya.

"You really are observant."

"Maybe."

Napatawa ako.

"That word again."

Ngumiti siya.

Ilang sandali kaming nanatiling nakatayo.

Hindi ko alam kung bakit parang pareho kaming walang balak maunang umalis.

"So..." panimula ko.

"So?"

"Will I see you again?"

Napatigil ako.

Hindi ko sinasadyang itanong iyon nang ganoon kadirekta.

Pero huli na.

Nakatitig na siya sa akin.

Pagkatapos ng ilang segundo, ngumiti siya.

"You will."

Hindi ko napigilang ngumiti rin.

"Good."

Humakbang ako palayo.

Pero bago ako tuluyang makalayo, narinig kong tinawag niya ang pangalan ko.

"Ari."

Napalingon ako.

"Yes?"

Tinitigan niya ako sandali.

Parang may gusto siyang sabihin.

Pero sa huli, umiling lamang siya.

"Nothing. See you."

Ngumiti ako.

"See you, Rafa."

Nagpatuloy ako sa paglalakad.

At sa pagkakataong iyon, hindi na ako lumingon.

Dahil alam kong kapag ginawa ko iyon, baka lalo ko lamang mahirapang itago ang ngiti ko.

RAFA'S POV

Pinanood ko siyang maglakad palayo hanggang sa tuluyan siyang mawala sa paningin ko.

At biglang bumalik sa isip ko ang tanong ni Daniel.

What happens when you fall too?

Napailing ako.

Hindi.

Hindi ako nahuhulog.

Hindi maaari.

Dalawampung taon kong dinala ang galit at mga tanong tungkol sa nangyari sa pamilya ko.

Dalawampung taon kong inisip kung paano ko haharapin ang taong pinaniniwalaan kong may pananagutan sa pagkawala nila.

Hindi ko maaaring isuko ang lahat dahil lamang sa isang babaeng ilang araw ko pa lang nakikilala.

Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang mensahe ni Daniel.

Rafa: I need you to find out something.

Halos agad siyang sumagot.

Daniel: What?

Napatingin ako sa direksiyong nilakaran ni Ari.

Pagkatapos, muli akong nag-type.

Rafa: I want you to look into Victor.

Daniel: What exactly am I looking for?

Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.

Rafa: The night my parents died.

Sandali akong tumigil.

Rafa: Start with everything that happened before the crash.

Rafa: Find me something I don't know.

Ibinalik ko ang cellphone sa bulsa.

Unti-unti nang umuusad ang plano.

Lalapitan ko si Ari.

Kukunin ang tiwala niya.

Hahayaan ko siyang masanay sa presensiya ko hanggang sa maging bahagi ako ng buhay na hindi niya maisip na mawala.

At pagdating ng tamang panahon, ipaparamdam ko kay Victor kung paano mawalan ng isang bagay na pinakamahalaga sa kanya.

Iyon ang plano.

Iyon ang dahilan kung bakit ako narito.

At iyon ang dapat kong tandaan sa tuwing ngumingiti si Ari sa akin.

Dahil hindi ako pumasok sa buhay niya para magmahal.

Pumasok ako para maghiganti.

That was the plan.

That was always the plan.

-END OF CHAPTER FOUR-