HINDI NA alam ni Sydney kung gaano na siya katagal nagmumukmok sa silid niya. Hindi na rin niya alam kung anong oras na at kung anong araw na. Sa bawat pagpatak ng oras ay siya namang paglala ng lungkot, sakit at kahungkagang nararamdaman niya.
“Mom.. dad.. I missed you so much..” nang maalala ang mga magulang ay muli na naman siyang napaluha. Umiiyak na niyakap niya ang unan at sinapo ang naninikip niyang dibdib. Pagod na ang katawan niya. Masakit at mahapdi na rin ang mga mata niya. Ngunit ang isip at puso niya ay tila hindi pa napapagod dahil kahit anong gawin niya hindi pa rin niya mapigilang umiyak at alalahanin ang mga magulang.
“Sydney?”
Napabalikwas ng bangon si Sydney nang marinig ang boses na iyon. Nang imulat niya ang mga mata ay agad nanubig ang mga mata niya nang
