“SYDNEY, I know you’re awake. So please I beg you, you have to eat this, come on,” nagmamakaawang pakiusap ni Ate Hazel sa kanya nang pumasok ito sa silid niya upang dalhan siya ng pagkain. Ngunit katulad ng madalas niyang ginagawa ay patuloy lang siyang nakatalukbong ng kumot, hindi kumikibo at ni hindi man lang siya nag-abalang gumalaw mula sa kinahihigaan.
It’s been two effin days when she received that tragic news that made her world fell apart all at once. Pagkagising niya mula sa pagkawala ng malay ay hindi na siya nag-abala pang lumabas ng silid niya. Sa mga nakalipas na araw ay wala siyang ibang ginawa kundi ang magmukmok at umiyak nang umiyak. Ni wala na rin siyang ganang kumain at ni hindi na rin siya magawang kausapin ng ibang tao dahil nanatili lang na tikom ang bibig niya.
