İlk sabah uyanır uyanmaz perdeyi çekip odama ait küçük balkona çıkmıştım ve sıcaktan önceki o sabah serinliğini hissetmek istemiştim kendime daha çabuk gelebilmek için. Gün ağarmış ve güneş yükselmeye başlamıştı bile. Önce sol taraftaki ağaçlı tepeye bakmış, yeşil tepegözlerime şifa gibi gelmişti. Yüzümde memnun bir ifadeyle bu kez kafamı sağ tarafta kalan küçük ovaya çevirmiştim.
Gün ışığı ağaçların ve çayırların üzerine dökülürken geceden sıyrılıp güne selam veren milyonlarca minik hayatı düşünürken bulmuştum kendimi. Tabiatta, gözle görülmeyen hummalı bir çalışma başlamıştı muhtemelen. Kuş sesleri beni daha da neşelendirirken, İstanbul’da böyle bir karşılama ile uyanmanın ne kadar zor bulunacak bir nimet olduğunu düşünmüştüm. Yaşadığımız konforlu sitede ağaçların olduğu küçük bir bahç
