Kafkas’la hastaneden çıkarken içimden,
‘’Allah’ım ben ne yapıyorum bu adamla?’’ diye geçiriyordum ama gözümün ucuyla da Kafkas’ı süzmeyi ihmal etmiyordum. Aniden dönüp bana baktığında neredeyse suçüstü yakalanacaktım. Gözlerimi kaçırıp önüme bakıyor gibi yaptım ama gördü mü ona baktığımı acaba diye de bir panik olmadım değil.
‘’Hadi iyisin, seni bu sıkıcı ortamdan kurtarmak için ben geldim.’’ Yüzüne bakıp,
‘’Vallahi ne kadar şükretsem az. Allah’ın sevgili kuluymuşum diye düşünüyordum bende.’’ dedim. Güldü.
‘’Küçükken de böyleydin Kızılca; çenebaz, inatçı ve tatlı.’’ Hastaneden yeni çıkmıştık, bir an kolundan tutup durdurdum onu ve kendime çevirdim.
‘’Biliyordum! Bana sataşan çocuklardan biriydin sen değil mi?’’
‘’Aşk olsun, hatırlamıyorsun beni ha? En uzunları bendim oysa. Hani şu ka
