Yemekler hazır olduğunda Hamide abla ile pikabın arkasına taşıdık.
‘’Geliyorlar mı seninkiler abla?’’ dedim işçiler yemek beklediği için aceleyle ama aslında Dilay’ı görmek istiyordum.
‘’Şimdi geliyorlar. Azcık uyumuşlardı, giyiniyorlar beyim.’’
‘’Tamam, gecikmeyelim de millet acıkmıştır.’’ Biz son yemekleri de kasaya yerleştirirken Dilay göründü. Arkasından da annesi geliyordu. Dilay rahat bir pantolon ve uzun kollu ince bir bluz giymişti. Saçlarını yine tek örgüyle yandan göğsüne almıştı. Başına da bir yazmadan bant yapmıştı ve yaklaştıkça çok yakıştığını fark etmiştim o saç bandının.
‘’Geldik Altay Bey.’’ dedi Gülbahar Hanım.
‘’Siz binin, geliyorum.’’ dedim Dilay’a kısa bir bakış atarak. Bir şey demeden arka koltuğa geçti. Hamide abla kulağıma doğru eğilip,
‘’Beyim, onlar da daha
