PAREHO kaming naging abala ni Yevhen nang mga sumunod na araw. Ni hindi na nga namin namalayan na lumipas na naman pala ang isang linggo matapos niyang umuwi rito sa bahay.
“Love, I’m really sorry. I will make it up to you when I come home, promise,” panunuyo niya habang magkausap kami sa video call. Napangiti naman ako at napakagat-labi.
Tang ina.
Para kaming hindi LDR dahil hindi naman siya nagkukulang, tulad ngayon. Busog na busog ako sa mga lambing niya.
“Okay lang. Basta alagaan mo 'yong sarili mo diyan. Huwag kang magpapagutom. Pilitin mong makauwi nang maaga tapos palagi kang mag-iingat sa pag-da-drive, ha,” pilit na nagmamaangas kong paalala kaya siya naman ang napangiti at hindi mapakali.
“Yes, Ma'am. I love you.” Namura ko ang aking sarili sa kumiliting kilig sa aking puso.
