Narcissus นาร์ซิสซัสเสียโฉม

1356 Words

“ตั้งแต่เกิดเรื่องลูกค้าที่คลินิกเป็นยังไงบ้างคะหมอ” “ก็เหมือนเดิมนะ ปิดร้านไป 7 วันนึกว่าลูกค้าจะซา พอเปิดร้านกลับมากกว่าเดิมด้วยซ้ำครับ เลขาจากบริษัท Talent มาช่วยแนะนำและทำแผ่นพับเรื่องโรคเบาหวานมาวางที่คลินิกด้วย หมอโตก็ช่วยได้เยอะครับ แนะนำลูกค้าทางนั้นมาที่นี่” “ดีกับหมอโตแล้วหรือคะ” “ก็...พอรู้จักกันจริง หมอโตนิสัยดีมากเลย มีน้ำใจและฉลาดมากด้วยครับ คุยกันเรื่องลูกค้าบ้างอะไรบ้าง ผมเพิ่งรู้ว่าหมอโตนี่ห่วยเรื่องการตลาดมากเลยนะ แต่ได้ทีมบริษัทบันเทิงยักษ์ใหญ่มาวางแผนโฆษณาให้” กีกี้มองแฟนรูปหล่อของเธอพูดถึงหมอโต หมอวินจะรู้ไหมเวลาพูดถึงหมอโต หมอทำหน้าแบบไหน เหมือนกับกำลังพูดถึงคนรักอย่างชื่นชมเลย หมอคะ หมอเข้าใจความรู้สึกของตัวเองตอนนี้บ้างไหม หมอยังคิดว่าหมอโตเป็นแค่คนรู้จักอยู่หรือ ? ทั้งสองคนเปลี่ยนเสื้อผ้าเข้าฟิตเนส ถึงแม้แผลจะแห้งแล้วแต่วินัยยังปิดพลาสเตอร์บังรอยเย็บบนแก้มอยู่ ยกเว้นเวลาส่วนตัวและตอนออกกำลังกาย “แผลยังไม่หายอีกหรือคะ” กีกี้มองรอยเย็บบนแก้มหมอวินอย่างเป็นห่วง พอโดนทักเขาก็เอื้อมมือมาลูบแผลบนแก้ม “จะ... หายรึเปล่าคะ หรือจะเป็นแผลเป็น” วินัยไม่ตอบ เขาขึ้นไปวิ่งบนลู่วิ่งและปรับระดับให้เร็วขึ้น ........................................... อ๊ะ มาแล้ว มาแล้ว หมอโตโดดผึงจากเตียงไปที่กล้องถ่ายรูปเลนส์ซูมกำลังสูง เมื่อกี้เห็นมากับแฟนรอบนึงและออกไป เสียดายจังนึกว่าจะเห็นฉากเลิฟซีนเด็ดๆ ดันผลักแฟนออกซะนี่ น้านไง ถอดชุดออกกำลังกายทีละชิ้น เจ๋ง อุ๊ย ถอดหมดแล้วครับ หุ่นเลิศเหมือนเดิม กล้ามฟิตเปรี๊ยะ เดินเข้าห้องน้ำไปละ อยากจับต้นแขนอยากลูบกล้ามเนื้อแข็งแน่นนั่นอีกจัง ได้เห็นใกล้ๆ ได้ลูบคลำดีกว่าแอบมองระยะไกลแบบนี้เยอะ หมอวินไม่ต้องทำแผลที่ตัวแล้วเหลือแค่แผลที่หน้า หมดข้ออ้างแอบแต๊ะอั๋งหมอวินแล้วสิเรา เฮ้อ เศร้าจังเลย หมอโตถอยกลับมานั่งบนเตียงเหมือนเดิม เปิดดูภาพโจหนุ่มหล่อหน้าสวยเจ้าของบริษัทบันเทิงยักษ์ใหญ่ เธอค่อยๆ พลิกดูทีละภาพอย่างละเอียด พิจารณาและจดบันทึก ยังไม่หนำใจ หมอโตเปิดทีวีที่ต่อจอเข้ากับคอมพิวเตอร์ ดูคลิปของโจผ่านหน้าจอใหญ่ยักษ์ของทีวีพลาสม่าติดผนังตรงข้ามเตียง หว๋าย ดูคลิปเพลินไปหน่อย ลืมเรื่องหมอวินสนิท หมอโตปิดทีวีเดินไปที่กล้องถ่ายภาพเลนส์ซูมที่ส่องไปฝั่งตรงข้าม ออกจากห้องน้ำเมื่อไหร่เนี่ย อดเห็นเรือนร่างเปียกน้ำสุดเซ็กซี่เลย ฉากโปรดของเธอเลยนะนั่น แต่เอาเหอะยังไม่ได้ใส่เสื้อผ้า ถือว่าเธอยังมาดูทัน หมอโตจ้องวินัยผ่านจอดิจิตอลของกล้องถ่ายภาพ วันนี้เป็นอะไรทำไมยืนนิ่ง อะ... ขยับเข้าใกล้กระจกเงาแล้ว ใกล้มาก ใกล้ไปไหม เหมือนไม่ได้กำลังมองรูปร่างตัวเองเป็นประจำอย่างที่ทำทุกคืน กล้องซูมได้อีกไหมเนี่ย หมอโตพยายามปรับเลนส์ หน้าจอเล็กบนกล้องฉายภาพตั้งแต่สะโพกขึ้นไป ไม่ไหวได้แค่นี้เองหรือ เดี๋ยวนะ ลองต่อเชื่อมขึ้นจอทีวีใหญ่ดีกว่า หมอโตวิ่งไปมาสักพักก็ต่อภาพจากกล้องดิจิตอลขึ้นจอได้ ภาพหมอเวชศาสตร์ฟื้นฟูรูปหล่อหน้ากระจกเงา มองไปที่แผลยาวบนแก้มตัวเอง สายตานั่นสีหน้านั่นเศร้าอย่างบอกไม่ถูก หมอโตเลยเศร้าตามไปด้วย เธอนั่งกอดเข่ามองใบหน้าหมอวินเนิ่นนาน จนวินัยหยิบเสื้อผ้ามาสวมและเข้านอน หมอโตจึงปิดกล้องถ่ายรูปเก็บข้าวของแต่ตัวเธอหลับไม่ลง สุดท้ายจึงลุกขึ้นมาเปิดคลิปของโจและเอนตัวลงนอนตะแคงมองภาพโจบนทีวีพลาสม่าจอยักษ์ก่อนจะผลอยหลับไป ........................................... ห้าทุ่มกว่าแล้ว คืนนี้ทำไมหมอโตยังไม่มาอีกนะ ลองโทรหาก็ไม่มีคนรับสาย เขามองไปฝั่งตรงข้าม รถตู้ติดโฆษณาข้างรถ รถของบริษัท Talent นี่นา คงไม่ใช่เจ้าของบริษัทรูปหล่อมาหาแล้วลืมเขาหรอกนะ วินัยลองโทรหาอีกรอบก็เงียบ เขาอดไม่ไหวเดินข้ามถนนไปด้อมๆ มองๆ “มีอะไรหรือครับ” รปภ.คนหนึ่งเข้ามากันเขาไว้ “เออ...คือ...” นั่นสิ มีอะไร เขามีธุระอะไรถึงต้องมาที่นี่ “นั่นหมอวินัย เจ้าของคลินิกฝั่งตรงข้ามครับ” รปภ.ประจำตึกที่คุ้นเคยกันดีรีบเข้ามาหาวินัย “หมอมีธุระอะไรหรือครับ นัดกับหมอโตไว้รึเปล่า” “อ้า...ใช่ครับ นัดไว้” ถึงจะอย่างไม่เป็นทางการ แต่หมอโตมาหาเขาทุกคืนหลังเลิกงานให้เขานวดให้เป็นเวลาสองอาทิตย์แล้ว “ต้องขอโทษด้วยครับ หมอโตคงลืม วันนี้หมอโตนัดคุณโจเอาไว้ทั้งคืนครับ ผมจะแจ้งหมอโตให้ว่าหมอวินัยถามหานะครับ” ทั้งคืน... ทั้งคืนเลยหรือ... วินัยจุกในลำคอรู้สึก หน้าอกเจ็บแปลบ นัดกันไว้ทั้งคืนจนลืมนัดของเขา ไม่แม้แต่จะโทรบอกสักนิด วินัยขอบคุณ รปภ. ก่อนจะลากลับมาตึกตัวเอง วินัยออกกำลังกายที่ฟิตเนสอย่างหนักเพื่อคลายเครียด แม้จะเลยเวลาเที่ยงคืนที่เป็นเวลาปิดทำการแล้ว แต่เนื่องจากเขาเป็นหุ้นส่วนใหญ่ หลายครั้งจึงมักยืมกุญแจจากคนเฝ้าเพื่ออยู่เกินเวลา และปิดห้องเองเมื่อออกกำลังกายเสร็จ ตีหนึ่งกว่ามือถือดังขึ้นขณะวินัยออกกำลังกาย “ขอโทษนะครับ วันนี้ผมมัวแต่วุ่นวายเลยไม่ได้บอกหมอวิน ขอโทษที่ทำให้หมอวินรอนะครับ รปภ.เพิ่งบอกผมเมื่อกี้เอง ผมก็รีบโทรมาเลย” “ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ” เข้าใจสิ ทำไมจะไม่เข้าใจ ระหว่างคนรักกับคนรู้จักย่อมต้องเลือกคนรักไว้ก่อน อดสมน้ำหน้าตัวเองไม่ได้ คิดเพ้อเจ้ออะไรวะ ผู้ชายอย่างเขาหรือจะสู้ผู้ชายที่ทั้งหล่อทั้งรวยขนาดนั้นได้ ถึงเขาจะหล่อแค่ไหนแต่ก็แค่ของปลอมศัลยกรรมล่ะวะ ไม่ใช่หล่อธรรมชาติแต่กำเนิดแบบไอ้เจ้าของบริษัทมหาชนนั่น ........................................... วันนี้หมอโตเตรียมเหล้าจีนหายากมาขอโทษหมอวินเรื่องลืมนัดเมื่อวาน เธอจำได้ว่าวันนี้หมอวินนัดตั้งวงเหล้ากับเพื่อน “วินอยู่ในห้องตรวจแล้วเข้าไปได้เลย” หมอหมูบอกพลางรับขวดเหล้าจากหมอโต หมอโตเข้าไปในห้องตรวจ วินัยหยิบจับขวดน้ำมันหอม หมอโตจึงนุ่งผ้าเช็ดตัวและถอดเสื้อผ้าออกเหลือแต่กางเกงใน นอนคว่ำหน้ากับเตียง กระตุกผ้าเช็ดตัวดึงลงไปถึงเอวปิดแค่ส่วนสะโพกเอาไว้ “หมอวิน หมอวิน ทำอะไรอยู่ครับ” หมอโตเรียกเมื่อเห็นหมอวินไม่มานวดสักที “อ้อ เออ ผมคิดอะไรเพลินไปหน่อย” วินัยเข้ามากดมือบนแนวกระดูกสันหลังของหมอโต “หมอวิน เดี๋ยวก่อน หมอลืมใส่น้ำมันรึเปล่าครับ” วินัยหยุดมือ เงียบ... หมอโตยกตัวขึ้นเหลือบมอง วันนี้หมอวินอาการแปลก เหม่อตลอดเลย นี่ก็ยืนเฉยไม่รู้คิดอะไรอยู่ “หมอวินเครียดเรื่องข่าวกีกี้กับนายแบบหรือครับ” หมอโตถามถึงข่าวพริตตี้สาวเงินล้านค้างคืนในคอนโด กับนายแบบหน้าใหม่ลูกครึ่งยุโรป-ไทย-ญี่ปุ่นที่กำลังดัง “ข่าว ? ข่าวอะไร” วินัยพึมพำก่อนนิ่งยาวไปอีกรอบ ไม่ไหวละมั้งเนี่ย หมอโตส่ายหน้า ท่าทางหมอวินจะอาการหนัก สมควรอยู่หรอกแฟนไปมีคนอื่นจนเป็นข่าวขนาดนี้ ไม่เครียดก็แปลก ...........................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more