นี่มันห้องตรวจโรคนะคุณ ไม่ใช่ห้องนอน
1335 Words
กีกี้สั่งบะหมี่ขาห่านอบหม้อดินที่หมอโตอยากทานจากภัตตาคารหรูย่านเยาวราช แพงเอาเรื่องนะเนี่ย ขนาดลด 20% แล้ว เอ๊ะ ทำไมมีอาหารอื่นเพิ่ม
“น้องคะ พี่ไม่ได้สั่งน้ำซุปนี่นะคะ” กีกี้ทักพนักงานที่นำอาหารมาให้
“ผู้จัดการร้านเพิ่มให้สำหรับหมอโตค่ะ พี่ไม่ต้องจ่ายเงินเพิ่มค่ะ”
“คุณคะ ผู้จัดการร้านแจ้งให้รอสักครู่ค่ะ” พนักงานอีกคนเดินเข้ามาบอกพริตตี้สาว
สักพักผู้จัดการภัตตาคารสาวสวยในชุดกี่เพ้าหรู ถือกระปุกชาจีนหลายกระปุกออกมา
“ฝากให้หมอโตด้วยนะคะ” ผู้จัดการร้านสั่งพนักงานเก็บกระปุกชาใส่ถุง
...........................................
หงุดหงิดแล้วนะเว้ย นี่มันห้องตรวจโรคนะคุณ ไม่ใช่ห้องนอน วินัยตั้งใจไว้หลายครั้ง ว่าหลังนวดผ่อนคลายกล้ามเนื้อให้หมอโตจะแนะเรื่องเรื่องท่านั่งท่ายืนให้ใหม่ และพาไปออกกำลังกายที่ฟิตเนส แต่หมอโตเล่นหลับคามือเขาทุกที
พอตื่นก็มึนๆ อึนๆ ไม่รู้เรื่อง จากนั้นหนีกลับเฉยเลย วันนี้แหละ อย่างน้อยลากไปฟิตเนสไม่ได้ก็ต้องจับสอนท่าทางใหม่ กีกี้นัดเอาอาหารจีนมาให้หมอโตด้วย หมอโตหนีไปไหนไม่ได้แล้ว หึ หึ หึ
คลินิกหมอวินัยเพิ่ม รปภ.กะกลางวันและกลางคืนอย่างละคน รปภ.ได้รับแจ้งล่วงหน้าว่าแฟนของหมอวินัยมาหาคืนนี้ เขาเปิดมือถือเทียบภาพกับตัวจริงยืนยันว่าคนเดียวกัน จึงเปิดประตูข้างให้กีกี้เข้าไปภายใน
เอ๋ หมออยู่ไหนนะ กีกี้เดินหารอบชั้นล่างไม่เจอ จึงเปิดประตูเข้าไปในห้องตรวจที่ไฟสว่างอยู่ ภาพหมอโตเกือบเปลือยคลุมสะโพกด้วยผ้าผืนเดียว หมอวินัยแฟนเธอกำลังลูบคลำเรือนร่างอีกฝ่าย ทำให้กีกี้ช็อก
วินัยรีบดึงผ้าขึ้นมาปิดด้านบนของหมอโตเมื่อเห็นว่ามีคนเข้ามาในห้อง หมอโตเงยหน้ามองหน่อยนึงก่อนจะซบหน้าลงกับหมอนทำท่าหลับต่อแบบไม่สนใจ
“เสียมารยาทครับ หนหน้าเคาะประตูก่อน และควรรอจนผมอนุญาตถึงเปิดประตูเข้ามา” วินัยดุแฟนสาว
“ขะ ขอโทษค่ะ” กีกี้สะอื้น นี่เธอผิดหรือเนี่ย
“เอาอาหารไปวางบนโต๊ะก่อน ยังไม่ต้องจัดลงจาน อีกนานกว่าจะเสร็จครับ”
วินัยดึงผ้าลงไปถึงสะโพกของหมอโตก่อนจะลงมือนวดต่อ
“ดีนะที่เป็นหมอโต ถ้าเป็นลูกค้าคนอื่น ผมอาจเสียลูกค้าได้”
กีกี้ยืนมองอย่างเสียใจไม่ยอมไปไหน สักพักจึงเห็นว่าแฟนของเธอตั้งใจทำงานจริงจัง เธอเคยให้เขานวดแบบนี้เหมือนกัน จึงรู้ว่านวดรักษาต่างจากการเล้าโลม
“โอ้ยยยย” หมอโตร้องดังลั่น เมื่อวินัยย้ายจากนวดหลังไปกดบริเวณน่อง
“ไปทำอะไรมาอีกละเนี่ย ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าอย่ายืนทำงานผิดท่า เพราะคุณ บลา ๆ ๆ ๆ” วินัยบ่นยาวเหยียด มือกดย้ำตรงน่องเน้นหนัก
“ว้าก เบา เจ็บ อู้ยยยย ซี๊ดดดดดด”
กีกี้หรี่ตาหน้าเบ้ ฟังเสียงแล้วเจ็บแทนเลย
“เฮ้อ ไม่ไหวละ น้ำมันนวดเอาไม่อยู่ละคุณ ผมไปเอาครีมมาทาดีกว่า กีกี้เอาผ้าชุบน้ำอุ่นให้หน่อยครับ” วินัยชี้ที่อ่างน้ำใบย่อม เอาผ้าเช็ดมือพอน้ำมันนวดออก
พริตตี้สาวเปิดน้ำอุ่นใส่อ่างวางรอหมอวินัยข้างเตียง
“พวกหมอเวชศาสตร์ฟื้นฟูพูดมากแบบนี้ทุกคนไหมเนี่ย ผมมาทีไรหูชาทุกที” หมอโตบ่นกับกีกี้
“กะ...ก็ไม่ทราบสิคะ” พริตตี้สาวเงินล้านยิ้มแหยๆ
เวลาหมอวินัยพูดทีบางครั้งยาวเป็นชั่วโมง ยิ่งถ้าได้พล่ามตอนรถติดนะ กีกี้อยากร้องไห้ หนีไปไหนก็ไม่พ้นต้องทนฟังหมอบ่นเรื่องสุขภาพยาวเหยียด เพิ่งรู้ว่าขนาดหมอด้วยกันอย่างหมอโตยังรับไม่ไหว แสดงว่าแฟนเธอนี่อาการหนัก
วินัยกลับมาพร้อมครีมทาแก้กล้ามเนื้ออักเสบ เขาใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดน้ำมันออกจากขาของหมอโตก่อนลงครีมแทน เปลี่ยนจากนวดแบบกดเป็นทาครีมเบาๆ ให้ซึมเข้าผิวหนัง แต่ปากยังไม่วายบ่น
“ครีมพวกนี้มันช่วยอะไรไม่ได้หรอกนะ มันซึมเข้าผิวให้เย็นๆ ชาๆ เหมือนลดอาการปวด ความจริงอาการอักเสบยังอยู่ ถ้าคุณไม่ปรับพฤติกรรม... บลา ๆ ๆ ๆ”
หมอโตอยากเถียงกลับว่า ถ้าช่วยไม่ได้แล้วทาทำไม แต่กลัวพ่อคุณจะพล่ามอีกยาวเลยหุบปากไว้ดีกว่า
วันนี้มีคนนอกมาและวินัยพยายามปลุกหมอโตเวลาเคลิ้มจะหลับตลอด ทำให้หมอโตไม่เผลอหลับเหมือนครั้งก่อนที่ผ่านมา
“ใส่เสื้อผ้าแล้วลุกขึ้นยืนให้ผมดู กีกี้ ถ้าหมอโตใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วเรียกผมด้วย” วินัยสั่งก่อนเดินออกจากห้อง
“เฮ้อ ไปซะที หนวกหู” หมอโตนุ่งผ้าขนหนูที่ห่มเมื่อกี้ ลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้า “บะหมี่อบหม้อดินอยู่ไหนครับ”
“โต๊ะอาหารบนครัวด้านหลังค่ะ ผู้จัดการร้านแถมซุปอะไรสักอย่างกับชาจีนหลายกระปุกให้ด้วยค่ะ”
“ขอบคุณครับ” หมอโตยิ้มแป้น “เดี๋ยวคุณเปิดประตูออกไปแล้วจับหมอวินไว้นะ ผมจะได้หนีทัน”
“หา ? อะไรนะคะ”
หมอโตเปิดประตูห้องตรวจวิ่งเข้าครัว วินัยยืนมองด้วยความงงก่อนจะตั้งสติได้และรู้ว่าหมอโตทำอะไร
“หมอโตกลับมานี่ก่อน ห้ามหนีนะ ถ้าคุณทำแบบนี้เมื่อไหร่จะรักษาหาย” หมอวินัยวิ่งตามเข้าครัว
กีกี้เห็นหมอโตวิ่งสวนกลับมาพร้อมถุงอาหารใบใหญ่
“ขอบคุณสำหรับบะหมี่คร้าบบบบบ” หมอโตวิ่งออกประตูข้าง
“หมอโตอยู่ไหนกีกี้” วินัยหาหมอโตในครัวไม่เจอเลยกลับมาถามกีกี้
“ออกประตูไปแล้วค่ะ”
หมอเวชศาสตร์ฟื้นฟูรีบไปที่ประตูข้าง เห็นหมอทอมบอยวิ่งด๊อกแด๊กข้ามถนนไปฝั่งตรงข้ามซะแล้ว
“ไม่ทันล่ะ” วินัยปาดเหงื่อเดินกลับมา
แฟนสาวปิดปากหัวเราะ โอ้ย หมอสองคนนี้เล่นกันยังกับเด็กวิ่งไล่จับ
“ทำไมหมอโตมานวดกับหมอวินได้คะ”
“ผมตอบแทนที่รักษาแผลฟรีและช่วยจัดการคดีที่คลินิกให้น่ะครับ เฮ้อ ช่างเถอะ ไหนๆ หมอโตก็หนีไปละ เราไปหาอะไรทานกันสองคนแถวนี้ดีไหม ทานเสร็จผมจะได้ไปออกกำลังกายที่ฟิตเนส กีกี้จะไปฟิตเนสด้วยรึเปล่าครับ”
ข้อดีอีกข้อของแฟนสาวที่วินัยชอบคือไม่เรื่องมาก กินง่ายอยู่ง่าย แต่งตัวสวยแค่ไหนพาไปร้านข้างทางก็นั่งกินแบบไม่วางท่า อัธยาศัยดียิ้มแย้มแจ่มใสแม้กระทั่งกับคนเสิร์ฟอาหารต่างด้าว
...........................................
หลังทานอาหารร้านข้างทางแถวนั้น ทั้งสองคนเข้ามานั่งคุยเล่นในคลินิกสักพักย่อยอาหารก่อนไปฟิตเนส กีกี้ตามแฟนเข้าไปในห้องนอน เธอเดินไปกอดหมอวินและพยายามจูบ แต่วินัยเบือนหน้าหนีและดันตัวแฟนสาวออก
“ผมเหนื่อยครับ ไม่อยากทำวันนี้”
“ค่ะ” กีกี้ถอยออกมาอย่างช้ำใจ บอกว่าเหนื่อยแต่จะไปฟิตเนสต่อเนี่ยนะ ข้ออ้างชัดๆ หมอวินไม่แตะต้องตัวเธอมาเป็นปีแล้ว ตั้งแต่...
ถึงจะอยากแต่วินัยไม่อยากทำกับกีกี้ เธอยื่นปากที่ไม่รู้ไปอมของผู้ชายที่ไหนมาจูบเขา ทำให้เขารู้สึกขยะแขยง เขาไม่อยากใช้แฟนร่วมกับผู้ชายคนอื่น วินัยได้แต่บ่ายเบี่ยงอย่างสุภาพเวลากีกี้เข้าหาด้วยเรื่องอย่างว่า และไประบายอารมณ์เอากับผู้หญิงที่ใช้เงินซื้อ
...........................................
- Writer
