มีอาหารว่างรอบเช้าให้ด้วย
1335 Words
“เป็นไงบ้างครับ” วินัยถามขึ้นก่อน เขายกแขนข้างที่ยันพื้นขึ้นมาขยับทดสอบดู ไม่มีปัญหานอกจากขัดยอกนิดหน่อย
“ไม่เป็นไรครับ” หมอโตขยับตัวทดสอบดูบ้าง “เจ็บก้นนิดหน่อย อย่างอื่นไม่มีปัญหา”
เป็นครับ เป็นแล้วครับ ดันขยับมาเสียดสีกับวินน้อยที่ทิ่มช่วงท้องน้อยของหมอโตอยู่ไงครับ ไอ้ที่แข็งอยู่แล้วเลยมีน้ำซึมออกจากส่วนหัวเลย แถมโดนกางเกงหมอโตเปื้อนเป็นจุดนิดนึงอีกต่างหาก
“เออ...ผะ ผมต้องรีบไปทำงาน” หมอโตมองอวัยวะที่จ่อติดอยู่บนหน้าท้องของเธอ
“ทำอะไรไว้แล้วรับผิดชอบด้วยสิครับ” วินัยจับแขนหมอโตแน่น
“นะ นี่มันกลางวันแล้วนะครับ สว่างจ้าเลย”
“เรื่องอย่างว่ามันไม่ระบุเวลาครับ”
“แต่...เราไม่ได้ป้องกัน”
“ผมยังมีถุงยางอีกอัน เลิกแถได้แล้วครับ”
หมอโตจ้อง...ตรงนั้น...อีกรอบ ก่อนหลับตาปี๋และพยักหน้ายินยอม
วินัยเนื้อเต้น ไม่นึกว่าจะมีอาหารว่างรอบเช้าให้ด้วย กราบขอบพระคุณคนไข้ซินเนสทีเซียของหมอโตอีกรอบที่ให้ถุงยางมาสองอัน อาการซินเนสทีเซียนี่ทำให้มองอนาคตเห็นด้วยไหมหว่า ทำไมช่างแม่นยำเยี่ยงนี้
เขาดึงมือหมอโตมาจับอวัยวะตัวเอง ส่วนมือตัวเองที่ว่างปลดเข็มขัดและถอดกางเกงหมอโต หมอโตกำมือแน่นเข้า อู้ย เสียวเลยครับ ถอดท่อนล่างออกแล้วเขาเลื่อนมือมาปลดกระดุมทีละเม็ด จูบและดูดสร้างรอยประทับบนไหปลาร้า ไหล่ เนินอก
สปอร์ตบรานี่ถอดยากจัง ตะขอก็ไม่มี หมอโตเลยดึงบราเซียร์ผ่านศีรษะด้วยตัวเอง อ้อ ถอดทางหัวเหมือนถอดเสื้อแบบนี้เอง
“ใส่ให้หน่อยสิครับ” วินัยยัดซองถุงยางใส่มือหมอโต
มือยาวเรียวเก้กังสักพักกว่าจะสวมถุงยางให้ร่างที่นั่งคุกเข่าตรงหน้าได้ วินัยจัดดึงจนเรียบร้อย หมอโตผลักเขาลงนอนกับพื้นห้อง ปีนขึ้นมานั่งคร่อมบนสะโพกของเขา
เฮ้ย เดี๋ยวตรงนี้เลยหรือ หมอโตจับแก่นกายของวินัยสอดเข้าภายในร่างกายตัวเอง
“อู้ย ยังเจ็บอยู่แฮะ” หมอโตน้ำตาเล็ด
“ไหวไหมครับ” วินัยใช้ปลายนิ้วเขี่ยน้ำตาออกให้
“น่าจะไหว ลองดูก่อน”
หญิงสาวด้านบนพยายามกดตัวเองลงมาร่างกายของวินัยแทรกลึกเข้าไปในตัวหมอโตเรื่อยๆ
“ไม่ไหวครับ เจ็บ” เสียงสะอื้นพลางน้ำตาไหลออกมาอีก
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมทำเอง”
วินัยลุกขึ้นนั่ง มือประคองแผ่นหลังหมอโต หยิบหมอนจากบนเตียงมาวางบนพื้นรองหัวให้ ก่อนจะวางหมอโตอย่างเบามือบนพื้นห้อง ทั้งที่ร่างกายยังประสานกันแนบแน่น เมื่อจัดท่าได้ที่แล้ว เขาจึงค่อยๆขยับสะโพกเป็นจังหวะเข้าออกเสียดสี
หน้าอกขนาดพอดิบพอดีส่ายเป็นจังหวะ วินัยเอื้อมมือไปขยำเล่น บ๊ะ ของธรรมชาติถึงจะเล็กกว่าแต่ให้สัมผัสดีจริงๆ ไม่เหมือนของปลอม เขาเอานิ้วตัวเองเข้าปากให้ชื้นน้ำลายและถูไถบีบปลายยอดอกอีกครั้ง
อ๊าาาา เสียงร้องด้วยความเสียวซ่านของหญิงสาว ปลุกอารมณ์ชาย(ไม่)หนุ่มตามไปด้วย เขาขยับสะโพกเร็วและแรงขึ้น
“โอ้ยยยยย” หมอโตร้องไห้
อุ๊ สงสัยกดลึกไป ใจเย็นหน่อยวินใจเย็น วินัยบอกตัวเอง หมอโตเพิ่งเคยทำอย่างว่า เบามือหน่อย เสียงร้องครางประสานกันจนไม่รู้ว่าเป็นเสียงของใคร หมอโตขยำสะโพกวินัยจนเป็นรอยเล็บ ข่วนหลังเขาจนแสบ สงสัยเลือดซิบละมั้ง
เขาก้มลงไปจูบปากหมอโตอย่างดูดดื่ม หมอโตจูบกลับและกอดคอวินัยไว้แน่น หนนี้ทั้งคู่เสร็จพร้อมกัน เขาโยนถุงยางทิ้งถังขยะก่อนนอนตะแคงกอดหมอโต มือข้างหนึ่งกุมอกขาวเนียน แหม มันพอเหมาะพอดีมือเขาจริงเว้ย เล่นเอาลืมหน้าอกใหญ่ที่เขาชอบไปเลย
ทั้งสองคนกอดกันหลับบนพื้นห้องทั้งที่ร่างกายเปลือยเปล่า
...........................................
ริงโทนเพลงบรรเลงของเจิ้งหวนดังจากมือถือ วินัยรีบตะครุบรับสายเพราะกลัวเสียงจะดังรบกวนการนอนหลับของคนรัก
“หมอวินอยู่ไหนคะ ลูกค้าฟิตเนสเกิดอุบัติเหตุตกจากเครื่องเล่นเจ็บขา หมอมาดูหน่อยค่ะ”
“จะรีบไปเดี๋ยวนี้”
ลูกค้าฟิตเนสมักบาดเจ็บเป็นประจำอยู่แล้ว ปกติพยาบาลที่คลินิกจะรักษาเบื้องต้นให้ ถ้าเกินรับมือถึงจะส่งต่อเขา การที่เขาถูกโทรตามแบบนี้แสดงว่าลูกค้าคงเจ็บพอควร
วินัยรีบใส่เสื้อผ้า เอาผ้าห่มคลุมร่างหมอโต หอมแก้มไวๆ ทีนึง เขารีบจนไม่ทันสังเกตสายตาและเสียงซุบซิบของพนักงานคลินิกหมอโตที่มองเขาเดินลงมาจากด้านบน ชั้นที่เป็นส่วนที่พักของหมอโต
ผู้หญิงคนหนึ่งน่องเป็นแผลยาวเลือดไหลเต็ม แม้พยาบาลจะห้ามเลือดก่อนเขามาแต่ยังมีเลือดไหลออกมาเรื่อยๆ เธอร้องไห้อย่างเสียขวัญ เขาสั่งพยาบาลเปิดห้องเอ็กซเรย์ กระดูกขาของลูกค้าร้าวคงกระแทกกับอะไรสักอย่างแรงมาก ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเปิดคลินิกตอนเที่ยง แต่ฟิตเนสมีลูกค้ามาใช้บริการมากแล้ว
“โทรเลื่อนนัดลูกค้าให้ผมด้วย เลื่อนเป็นหลังหกโมงเย็นหรือวันอื่น”
วินัยเย็บแผลที่ขาให้ลูกค้าอย่างระมัดระวัง
“คุณมาคนเดียวหรือมีเพื่อนมาด้วยครับ”
“มาคนเดียวค่ะ ฮือ ฮือ ฮือ”
“ที่นี่เครื่องมือไม่พอ ผมต้องส่งคุณไปรักษาต่อโรงพยาบาลนะครับ”
พนักงานฟิตเนสขับรถไปส่งลูกค้า วินัยนั่งไปกับลูกค้าด้วยคอยดูแลประสานกับหมอทางโรงพยาบาล จนญาติของลูกค้ามาและเห็นได้รับการรักษาจากหมอที่โรงพยาบาลดีแล้ว เขาจึงขอตัวกลับมาทำงานต่อที่คลินิก
“ที่นี่เป็นไงบ้าง” วินัยถามพยาบาลอย่างอิดโรย
“เลื่อนนัดลูกค้าแล้วแต่บางรายยังมารอค่ะ ทานข้าวมารึยังคะ”
“ยังเลย ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่ตื่นนอน”
“เดี๋ยวสั่งอาหารให้นะคะ หมอไปอาบน้ำก่อนเถอะค่ะ จะได้รีบมากินข้าว” พยาบาลยัดนมกล่องให้เขาสำหรับรองท้อง
วินัยก้มมองเสื้อผ้าตัวเอง โห เละเชียว เปื้อนเลือดด้วย มิน่าพยาบาลถึงไล่ไปอาบน้ำ
...........................................
หมอโตตื่นขึ้นมาในห้องคนเดียว เธอนั่งทำใจเงียบๆ อยู่สักพัก หมอวินหายไปไม่บอกกล่าว ไม่แม้แต่ฝากข้อความ หมอโตอาบน้ำแต่งตัวลงมาทำงาน พนักงานแจ้งว่าหมอวินัยรีบร้อนออกจากคลินิกโดยไม่พูดอะไร
ถึงจะเลิกกับพริตตี้เงินล้านแล้วแต่ก็ไม่ใช่จะมาคบเธอสักหน่อยนี่นะ ดีนะ ตอนมีอะไรกันเธอยืนยันหนักแน่นให้ใส่ถุงยาง ถ้าพลาดขึ้นมาคงท้องไม่มีพ่อ ส่วนเรื่องอย่างว่าหมอโตหรือจะแคร์ เธอไม่ใช่เด็กแล้ว อายุสามสิบกว่า ทั้งอาชีพการงานและการเงินมั่นคงโดยไม่ต้องพึ่งผู้ชาย
วินัยวุ่นวายที่คลินิกและฟิตเนส กว่าจะเคลียร์ลูกค้าที่มารอใช้บริการกับเรื่องอุบัติเหตุจบเกือบห้าทุ่ม เขาโทรหาหมอโตแต่หมอโตไม่รับสาย หลับไปแล้วมั้ง พรุ่งนี้ค่อยโทรหาใหม่ดีกว่า
เขาไปออกกำลังกายที่ฟิตเนสเหมือนเคย พูดคุยกับพนักงานกะดึกที่ไม่รู้เรื่องอุบัติเหตุช่วงเช้าด้วย เดินดูสถานที่เพื่อเช็คความปลอดภัยของลูกค้าอีกรอบ เผื่อมีเครื่องมือหรืออุปกรณ์อะไรที่อาจทำให้เกิดอุบัติเหตุได้ง่าย กว่าจะได้อาบน้ำนอนปาเข้าไปตีหนึ่ง
หมอโตมองผ่านกล้องถ่ายภาพเลนส์ซูม ไปไหนมานะ ทำไมวันนี้กลับดึกจัง ตอนได้รับโทรศัพท์เธอไม่กล้ารับเพราะกลัว กลัวอะไร เธอก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน
...........................................
- Writer
