ไม่ต้องถามแล้ววววววว มันเข้าไปแล้ว
1343 Words
วินัยสวมถุงยางและเช็คว่ากระชับดีไม่เลื่อนหลุดหรือผิดพลาดเรียบร้อยแล้ว หันกลับมาหมอโตลากผ้าห่มจากพื้นไปคลุมตัวซะมิดชิด ดึงขึ้นไปถึงคอโผล่แต่ลูกกะตาปริบๆ มอง...ตรงนั้น...ของเขา สมเป็นจอมถ้ำมองจริงๆ ให้ตายเหอะ
เขาจูบหน้าผากและเปลือกตาปลอบโยน ก่อนจะมุดผ้าห่มเข้าไปทาบทับร่างสาวมาดทอม เอาจมูกปากซุกไซ้แก้มหอมนวลไล่เรื่อยลงไปจนถึงต้นคอขาวผ่อง แอบงับแล้วดูดจ๊วบสร้างรอยประทับ พรุ่งนี้แหละช้ำเป็นรอยแน่ ป่าวประกาศให้รู้ซะว่าสาวคนนี้มีเจ้าของแล้ว นิ้วเขี่ยบดกลีบดอกไม้เล่นปลุกอารมณ์จนน้ำเยิ้ม วินัยขยับส่วนหัวที่ป้องกันเรียบร้อยจ่อปากทางเข้าแม่น้ำ
“มันจะเข้าไปได้จริงหรือ” หมอโตยังกังวลไม่เลิก “มัน...ใหญ่อะ”
แหนะ เยอะสิ่งจริง
“ที่รักครับ คุณเป็นหมอ คุณย่อมรู้ว่าช่องคลอดน่ะ ขนาดหัวเด็กมันยังออกมาได้เลยนะครับ ของผมมันเล็กกว่าหัวเด็กตั้งเยอะ เมื่อหัวเด็กออกมาได้ องคชาตผมย่อมเข้าไปได้แบบชิลชิล โอเค้”
“อะ โอ โอเคก็ได้ครับ ไม่เจ็บ ไม่เจ็บ ไม่เจ็บ นิดเดียว แป๊ปเดียว” หมอโตสูดหายใจหลับตาปี๋ ปากบ่นพึมพำเหมือนเด็กกลัวฉีดยา
วินัยตัดสินใจไม่ถูกว่าควรขำดีหรือเศร้าดีกับความเปิ่นผสมไร้เดียงสาของหมอโต เขาขยับเรือดำน้ำตัวเองเข้าปากแม่น้ำลึกไปเรื่อยๆ ทีละนิด เจอด่านตรวจคนเข้าเมือง อ๊ะ แวะซะหน่อย ตรวจเสร็จแล้วได้บัตรผ่านสีแดงให้เขาฝ่าเข้าไปต่อได้
“อู้ยยย อื้ออออ” หมอโตร้องด้วยความเจ็บ เมื่อวินัยแล่นเรือดำน้ำฝ่าด่านตรวจคนเข้าเมือง “อัตราเฉลี่ยความยาวขององคชาตคนไทยคือ 5 นิ้ว ซึ่งเหมาะกับสรีระของหญิงเอเชีย เมื่อกี้วินน้อย อืม..ไม่น้อยเน้อ วินไม่น้อยยาว 6 นิ้ว เกินขนาดปกติมาหนึ่งนิ้ว ช่องคลอดผู้หญิงเอเชียโดยปกติน่าจะรับขนาดที่เกินมาแค่หนึ่งนิ้วไหว แค่นิ้วเดียวเอง ใช่ไหม ใช่ป่ะ” หมอโตบ่นพึมพำกับตัวเอง
“..............” ผมได้ยินนะเว้ย เอาเหอะ ครั้งแรกคงตื่นเต้น ปล่อยไป ไม่ต้องไปสนใจฟัง เราแล่นเรือของเราต่อไปเรื่อยๆ นะคร้าบ
“มันเข้าไปได้จริงอ๊ะ” หมอโตทำหน้าจะร้องไห้
“ไม่ต้องถามแล้ววววววว มันเข้าไปแล้ว” เข้าไปจะสุดทางอยู่แล้วด้วย โว๊ะ
หมอโตเงียบเสียงกอดวินัยแน่น ซบหน้าลงสะอื้นเบาๆ กับซอกคอของเขา วินัยลูบหัวปลอบพร้อมท่อนล่างขยับเข้าไปจนสุดทาง ทิ้งไว้สักพักก่อนจะขยับออกและไถลกลับเข้าไปอีกครั้ง หมอโตกัดไหล่เขาจนเลือดซิบ วินัยสะดุ้งเผลอกระแทกเข้าไปแรงกว่าที่คิด
“อู๊ยยยยยย / โอ้ยยยย” ทั้งสองคนร้องออกมาพร้อมกัน
เจ็บว่ะ (หมอวิน)
เจ็บอะ (หมอโต)
“ขอโทษ...” หมอโตเสียงอ่อย
“ผมก็ขอโทษด้วยครับ” วินัยลูบหัวพลางจูบแก้มจูบหน้าเอาใจก่อนจะ... เฮ้ย ยังไม่ทันได้ขยับเลย หมอโตตอดตุ้บๆ ซะแล้ว
“อ๊ะ อ๊ะ อ๊าาาา” หมอโตร้องดังลั่น ขยับสะโพกเบียดชนกลางลำตัววินัยดัง พั่บ พั่บ พั่บ
วินัยตาโต หมอโตรุกเอง แถมอาการแบบนี้ใกล้เสร็จแล้วแหง
“เดี๋ยวใจเย็น ผมยังไม่...” ไม่ทันล่ะ เอาเว้ย สู้คร้าบบบบบบ วินัยขยับสะโพกถี่ยิบ
กรี๊ดดดดด !!! หมอโตร้องลั่นกระตุกเกร็งทั้งตัวก่อนทรุดตัวฮวบลงบนเตียง
วินัยกระแทกสุดแรงหนักหน่วงราวนาทีก่อนจะปล่อยตามหมอโต เขาแนบหน้าลงบนไหล่เนียนขาวเหงื่อหยดลงบนไหล่และทรวงอกสีขาวนวล ต่างฝ่ายต่างหอบหายใจแฮ่ก กว่าลมหายใจจะกลับเป็นปกติก็พักใหญ่
วินัยถอนตัวออกมานอนแผ่ด้วยความเหน็ดเหนื่อยข้างหมอโต หมอทอมบอยขยับลุกจะหยิบผ้าห่มมาคลุมแต่ด้วยความเจ็บเลยร้องโอดโอย เขาเลยดึงผ้าห่มมาคลุมตัวให้แทน แน่นอนตัวเขาเบียดแทรกกอดร่างสูงสมส่วนภายใต้ผ้าห่มด้วย
“คุณรู้เรื่องที่ผมเลิกกับกีกี้มาก่อนหรือ” วินัยใช้นิ้วปัดเส้นผมเปียกชื้นตรงหน้าผากคนรักออก
“กีกี้มาคลินิกผมแล้วเล่าให้ฟังครับ เธอร้องไห้ใหญ่เลย เธอรักวินมากนะครับ วินคิดดีแล้วหรือที่ขอเลิกกับกีกี้”
“ผมควรจะเลิกตั้งนานแล้วด้วยซ้ำ ตั้งแต่เธอไปนอนกับผู้ชายคนอื่น ผมมันแย่เองที่ห่วงผลประโยชน์มากเกินไป”
“กีกี้หวังได้แต่งงานกับคุณมาก แน่ใจหรือครับว่าเธอไปนอนกับผู้ชายอื่นจริง”
“ข่าวออกขนาดนั้น...”
“ผมเองก็มีข่าวกับคุณโจที่เป็นคนไข้และผมไม่ได้แก้ตัว เพราะผมรักษาสิทธิ์ของคนไข้ที่จะไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ว่าคุณโจคือผู้ป่วยของผม วินเชื่อหรือว่าผมนอนกับคุณโจจริง”
“ไม่ ไม่มีทาง คุณมีผมเป็นคนแรก และผมก็เห็นกับตาว่าเจิ้งหวนมานอนค้างที่นี่เพื่อตรวจโรค”
“แล้วคุณแน่ใจได้ยังไงว่ากีกี้นอนกับผู้ชายอื่นจริง หรือกีกี้แค่สร้างข่าวฉาวเองเพราะอยากได้พื้นที่สื่อ”
“...............”
“คุณเคยถามเธอเรื่องนี้บ้างไหม ว่าข่าวที่ออกมาเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ ก่อนจะตัดสินว่าเธอนอกใจคุณจริง”
“ไม่ว่าความจริงจะเป็นยังไง เรื่องของผมกับเธอก็จบไปแล้ว ตอนนี้ผมมีแค่คุณ หรือคุณอยากให้ผมทิ้งคุณแล้วกลับไปคบกับกีกี้อีกรอบ”
หมอโตตะแคงกอดแขนวินัย ซุกหน้าลงร้องไห้บนไหล่หนา
“ไม่เอาน้า ไม่ร้องน้า ผมขอโทษที่พูดไม่คิด ผมไม่ทิ้งคุณแน่ ผมบอกแล้วไงครับว่าผมรับผิดชอบ”
“ผมแค่สงสารกีกี้ อย่างน้อยกีกี้คงอยากให้คุณรู้ความจริงว่าเธอเป็นคนยังไง”
“เลิกคุยกันเรื่องนี้เถอะครับ นอนซะ” วินัยดึงหมอโตมากอดและจูบซับน้ำตาให้
...........................................
อืม.. อะไร.. คันก้น วินัยนอนคว่ำหน้าเอื้อมมือไปเกาบั้นท้ายแกรกๆ เอาหน้าซุกกับหมอนมากขึ้นหลบแสงแดดที่แยงตา มือป้ายเปะปะคว้านหาผ้าห่มมาปิด ผ้าห่มไปไหนหว่า เขาชอบแก้ผ้านอนและปกติเขาไม่ใช่คนนอนดิ้นขนาดทำผ้าห่มหล่นหายหาไม่เจอ ช่างมันเหอะนอนต่อดีกว่า
จึ้ก จึ้ก จึ้ก อะไรมาจิ้มก้นเนี่ย รำคาญ เขาเอามือเกาก้นอีกรอบก่อนจะพลิกตัวนอนหงาย ดึงหมอนมาปิดหน้ากันแสง
จึ๋ง จึ๋ง จึ๋ง ชัดละหนนี้ มีอะไรมาจิ้มวินน้อยของเขาแน่เลย ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ ด้วย วินัยแอบมองลอดผ่านหมอนหนุนที่บังหน้าอยู่
นี่เองต้นเหตุ หมอโตกำลังเอานิ้วจิ้มวินน้อยของเขา ในสภาพที่เขานอนหงายเปลือยกายแผ่หรา ส่วนหมอโตอาบน้ำแต่งตัวใส่ชุดทำงานเรียบร้อยแล้ว
“เล่นพอรึยังครับ”
“มันใหญ่ขึ้นด้วย คิก คิก อุ๊ย...” หมอโตหันขวับมาทางชายหนุ่มที่นอนอวดอวัยวะตั้งฉากกับพื้นโลกแบบ 90 องศา
“ว้ายยยยย” เธอรีบเอามือปิดหน้าด้วยความอับอาย
ช้าไปละ ช้าไป เห็นหมดแล้วว่าทำอะไรผม สาเหตุที่ทำไมผ้าห่มหายไปสินะ
หมอโตถอยหลังหนีอย่างอับอาย
“เฮ้ย ระวัง” วินัยคว้าตัวหมอโต เตียงแคบขนาดนี้ยังถอยหนีอีก
โครม !!!! ถึงจะคว้าตัวไว้ได้แต่ดันล้มตกเตียงไปด้วยกัน
ก่อนตกเขาพยายามอาศัยเวลาไม่กี่วินาที ใช้มือใหญ่ประคองหัวหมอโตไม่ให้ฟาดกับพื้น อีกมือดันตัวเองไม่ให้ล้มทับหมอโต แหม... แต่มันกันได้เฉพาะด้านบนอะเนอะ ด้านล่างลงไปชนกันเต็มๆ
...........................................
- Writer
