นอนบนเตียงเดียวกัน
1146 Words
กีกี้เอากางเกงขายาวแบบผูกเชือกที่เอวและเสื้อยืดมาให้ พร้อมของเล็กน้อยสำหรับวินัยค้างคืนที่นี่
“เสื้อใช้ไม่ได้นะครับ วันนี้สวมเสื้อคนไข้ของคลินิกแทนไปก่อนละกัน” หมอโตหยิบเสื้อคนไข้ให้กีกี้ก่อนเดินออกจากห้อง เพื่อให้แฟนสาวของหมอวินัยช่วยสวมเสื้อผ้าให้วินัย
“เสร็จแล้วค่ะหมอโต” กีกี้เปิดประตูเรียกหมอโต
หมอโตกลับเข้ามาในห้อง แก้ปมเชือกบนเสื้อวินัยออกจัดการผูกใหม่ จากนั้นจึงดึงเชือกกางเกงออกผูกใหม่อีกครั้งโดยไม่พูดจา กีกี้ได้แต่ทำตาปริบๆ
“กีกี้ผูกเงื่อนตาย ส่วนหมอโตผูกเป็นเงื่อนกระตุกน่ะครับ เวลาฉุกเฉินเงื่อนกระตุกจะถอดง่ายกว่ามาก ลองสังเกตเวลาไปนอนโรงพยาบาล พยาบาลจะผูกเงื่อนแบบหมอโตให้คนไข้ครับ” วินัยอธิบายให้แฟนสาวฟังตามเคย
โครก... ได้ยินเสียงท้องร้อง
“หมอวินยังไม่ได้ทานอะไรตั้งแต่เกิดเรื่องสินะคะ เดี๋ยวกีกี้ไปซื้อให้”
“ยังทานอะไรไม่ได้นะครับ เดี๋ยวผมให้น้ำเกลือแทน”
หมอโตเดินหายไปสักพัก กลับเข้ามาพร้อมขวดน้ำเกลือเจาะทีเดียวเข้าเส้นเลือด จนวินัยอดชมไม่ได้ว่าทั้งแม่นทั้งมือเบา แทบไม่รู้สึกว่าโดนเข็มเจาะเลย สมเป็นหมอผ่าตัดฝีมือเทพโดยแท้
“พยาบาลกลับกันหมดแล้ว เหลือแต่ผมกับแม่บ้าน ถ้ามีเหตุฉุกเฉิน หมอหนึ่งคนกับพยาบาลสองคนพักอยู่ใกล้แถวนี้ โทรเรียกมาช่วยได้ทันที ผมแจ้งสแตนบายไว้แล้ว”
หลังเจาะน้ำเกลือให้หมอโตลากเก้าอี้ไปนั่งเฉยอีกมุมของห้อง
เงียบ... ไม่พูดไม่จา
วินัยคุยกับแฟนสาวอีกนิดหน่อย ก่อนจะบอกให้กีกี้กลับไปก่อน
“กีกี้กลับเถอะครับ ผมไม่เป็นไรแล้ว รบกวนหมอโตเปล่าๆ”
“อุ๊ย นั่นสิคะ หมอโตคงอยากพักแล้ว” กีกี้สะพายกระเป๋าเตรียมกลับ ทั้งที่เธออยากอยู่ต่อ
“ขอบคุณหมอโตมากนะคะ ที่ช่วยดูแลแฟนของกีกี้ กีกี้ไม่รู้จะตอบแทนหมอโตยังไง”
“เป็ดย่าง” หมอโตเอ่ยสั้นๆ
“คะ ?”
“ถ้าอยากตอบแทนผม ขอเป็ดย่างเยาวราชหรือเป็ดย่าง MK ก็ได้ ผมชอบกิน”
“.............” มีงี้ด้วย ขอของกินเป็นค่าตอบแทนเฉยเลย
วินัยกำหมัดปิดปากกลั้นหัวเราะจนเจ็บแผล หมอโตนี่ตลกรับประทานจริงๆ
ทั้งสามคนเดินออกจากห้อง หมอโตจับขวดน้ำเกลือชูขึ้นเหนือหัว ดีเว้ย ไม่ต้องใช้เสาน้ำเกลือให้เกะกะเลย วินัยคิด
รปภ.สูทดำคนเดิมยืนรอหน้าห้อง เดินนำพริตตี้สาวสวยออกไปอีกทาง ส่วนหมอโตถือขวดน้ำเกลือพาวินัยขึ้นบันไดไปด้านบนอีกชั้น
...........................................
ห้องเล็กแคบตกแต่งสไตล์จีนโบราณ เฟอร์นิเจอร์เน้นไม้สีเข้มลายขรึม เหมือนห้องผู้ชายคงแก่เรียนมากกว่า อ้า นึกออกแล้วเหมือนห้องบัณฑิตจีนในหนังเลย วินัยรู้สึกเหมือนย้อนเข้าสู่ยุคโบราณ มีเครื่องใช้รุ่นใหม่ไม่กี่ชิ้น ทีวีจอแบนติดผนังตรงข้ามเตียง คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ และกล้องถ่ายภาพอันใหญ่เบ้อเริ่ม
“ถอดเสื้อออก” หมอโตสั่ง
“หือ ?”
“ผมจะตรวจร่างกาย ไม่อยากตรวจตอนแฟนคุณอยู่ กลัวกีกี้จะเป็นห่วง”
วินัยถอดเสื้อออกวางพาดเก้าอี้ หมอโตกระตุกเชือกกางเกงแล้วดึงจนกางเกงร่วงตกพื้น วินัยกลืนน้ำลายเฮือก บอกกันก่อนสิวะครับ ผมอายเป็นเหมือนกันนะคุณ
“เมื่อกี้ลองให้เดินขึ้นบันไดมาเป็นยังไงบ้างครับ”
“ขัดขานิดหน่อย แต่เดินได้ไม่มีปัญหาครับ”
หมอโตสั่งเขาขยับร่างกายในสภาพกางเกงในติดตัวชิ้นเดียว โคตรอายแต่วินัยรู้ว่าหมอโตตรวจร่างกายอย่างมืออาชีพจริงๆ
โอ้ยยยย !!! วินัยร้องดังลั่น เมื่อหมอโตยกแขนข้างหนึ่งของเขาขึ้น หมอโตเลยเช็คส่วนนั้นอย่างละเอียดอีกรอบ
“อาการหนักกว่าที่คิด คุณพักสักอาทิตย์ดีกว่า แขนคุณช้ำมากเลย อย่าเพิ่งใส่เสื้อนะ ผมไปเอายาข้างล่างมาทาให้”
วินัยนั่งบนเตียงเปิดดูทีวีไปเรื่อยเปื่อย หมอโตเอายาคลายกล้ามเนื้อมาทา จากนั้นช่วยสวมเสื้อให้เขาเรียบร้อย วินัยปิดทีวีเอนหลังเตรียมตัวนอน ชอบห้องนี้จังบรรยากาศดีชะมัด
หมอโตปิดไฟกลางห้อง แต่แสงไฟจากภายนอกถนนยังส่องเห็นภายในห้องเลือนลาง ได้ยินเสียงหมอโตทำอะไรก๊อกแก๊ก ส่วนเขาหลับๆ ตื่นๆ ลืมตาโพลงอีกที ตอนเห็นหมอโตออกจากห้องน้ำในเสื้อยืดตัวเล็ก ท่อนล่างมีกางเกงในตัวเดียว
เฮือกกกกก เดี๋ยวนะ นี่ห้องนอน คงไม่ใช่...ห้องนอนหมอโตหรอกใช่ไหม
เขาอดมองเรือนร่างหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้ ตอนนี้หมอโตดูเหมือนหญิงสาวเต็มตัว ไม่ใช่ทอมบอย รูปร่างสูงกว่าผู้หญิงทั่วไปค่อนข้างผอม เอวคอด สะโพกได้รูป และขาที่ยาวเรียว ขายาวมากและสวยชะมัด
“เหยิบ ผมจะนอนด้วย”
หมอโตมุดผ้าห่มเข้ามานอนด้านข้างวินัย พร้อมเอาก้นกระแทกเขาให้ขยับไปด้านในอีก วินัยขยับชิดอีกมุมเตียงอย่างมึนงง ที่บอกให้นอนที่นี่คือนอนเตียงเดียวกันเนี่ยนะ
“ถ้าปวดหัว ตาพร่า คลื่นไส้ หรือ... งึม งึม งำ ปลุกผมด้วย...” หมอโตบ่นพึมพำ
วินัยชะโงกหน้าดูหมอโตที่นอนตะแคงหันหลังให้เขา หลับแล้ว ยังพูดไม่ทันจบเลย หลับอย่างไว เขาได้แต่นอนหงายลืมตามองขวดน้ำเกลือที่หมอโตจับแขวนบนราวผ้าม่าน
...........................................
วินัยตื่นขึ้นมาตอนเที่ยงบนเตียงคนเดียว ขวดน้ำเกลือถูกถอดออกไปแล้ว บนเก้าอี้มีกางเกงแบบผูกเชือกผ้าฝ้ายเนื้อหนา เสื้อยืด ผ้าเช็ดตัววางไว้ให้ มีโพสต์อิทแปะด้านบน
ถ้าตื่นแล้วมีอาการผิดปกติให้คนมาเรียกผมด้านล่าง
ถ้าไม่มีอะไรกลับบ้านได้ ผมจะไปตรวจที่ตึกคุณคืนนี้
- โตมร -
เขาอมยิ้ม อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ รู้สึกโล่งพิลึกที่ไม่ได้ใส่ชั้นใน ดีที่กางเกงผ้าหนามาก วินัยหยิบของใช้ส่วนตัวใส่ถุงที่กีกี้เตรียมมาให้เมื่อคืน ลงมาด้านล่างที่เป็นส่วนคลินิกเพื่อขอบคุณหมอโตก่อนกลับบ้าน มีพยาบาลมาทักทายและแจ้งว่าหมอโตตรวจลูกค้าอยู่ เขาไม่อยากรบกวนจึงกลับบ้านเลย
รปภ.สูทดำวิ่งเข้ามาสอบถาม
“ผมเอารถไปส่งไหมครับ”
“ไม่เป็นไรครับ เดินข้ามถนนไปแค่นี้เอง”
รปภ.ยังไม่ยอม คอยเดินประกบวินัยข้ามถนนจนถึงฝั่งตรงข้ามเรียบร้อย จึงกลับไปยืนประจำหน้าที่ต่อ
...........................................
- Writer
