DEVRAN
Hatice bir ayağını ritmik ve gergin bir şekilde yere vuruyor, gözlerinde hoşnutsuz bir bakışla beni süzüyordu. Kollarını göğsünde bağladı, sanırım bunun sebebi geçen gün yaptığı gibi kafama bir şey fırlatmamak içindi.
Ben olsam fırlatırdım. Doğru konuşalım. Yaptığım işte kesinlikle affedilir bir yan yoktu. Ne olursa olsun ablasını tehdit unsuru haline getirmemem lazımdı. Fakat Savcı ile ilgili bulduğum tek açık buydu.
Bulduğum açığın karımın ablasıyla ilgili olması benim suçum değildi.
Sikeyim böyle işi.
“Seni dinliyorum. Bak hüküm vermeden önce durdum ve bana mantıklı bir açıklama yapmanı bekliyorum. O yüzden susmasan iyi edersin.”
Ona her şeyi açıklamak isteyen bir tarafım vardı. Siktir et, ikiyüzlü davranmak bana dokunmuyordu. Bu en iyi özelliklerimden biri değilse de beni
