DEVRAN
Herkes bana delirmişim gibi bakıyordu. Hatice'nin kolumu tutan elini, burnuma dolan kokusunu hissedecek kadar aklım başımdaydı hala. Yanımda Hatice olmasaydı, hamile olmasaydı yine bu şekilde sükunetimi koruyabilir miydim hiç sanmıyordum.
Silahımı kavrayıp, canımı sıkanın kafasını sıkmak isteyen elim kaşınıyordu.
Hatice'nin, “Devran,” diyen endişeli sesini de duyuyordum ama bir türlü girdiğim krizden çıkmak mümkün olmuyordu.
Şah mat diye buna denirdi işte… Fakat sonuç benim istediğim şekilde değildi tabi. Bir sürü hamlem vardı daha, henüz piyonları harcamaya yeni başlamıştım. Kaleler, filler, vezir ve şahım hala yerinde duruyordu.
İnsan geleceğini bildiği hamleye kendini her zaman hazırlayabilirdi fakat hamle hiç beklemediği bir noktadan, beklemediği bir şekilde gelince öyle
