DEMRE
“Bana iyi bak. Suratımı iyi ezberle. Bundan sonra göreceğin tek kişi ben olacağım.” Gözlerinden bana sıçrayan alevler korkulacak, kaçacak delik aratan cinstendi. Fakat kaçma lüksüm yoktu şu anda. Ellerim ayaklarım bağlıyken kımıldamak bile lükstü.
Ben içimdeki korku ve çaresizlikle gözlerimi öfkeli alevlerine, gözyaşları içinde dikerken kalbim hissettiğim korkudan dolayı deli gibi çırpınıp duruyordu. Sanki o da iplerle bağlanmış ve kurtulmaya çabalıyor gibiydi.
“Seni gördüğüm ilk anda istemiştim,” dedi çenemden tutup gözlerimi kaçırmama izin vermeden. Yüzümü kurtarmak istememe izin vermeyip çenemi sıkan parmakların tutuşunu sıklaştırdı. Bakışlarını gözlerime kenetleyip sıcak nefesinin yüzüme çarpmasına neden olacak kadar yakınıma geldi.
“Seni istediğim kadar kimseyi istemedim.”
