GENCO
Aklımı saatler önce kaybetmiş gibiydim.
Tam göğsümün üzerinde bir taş oturmuş ve asla kalkmayacak gibiydi. Yutkunamıyor, nefes alamıyor, konuşamıyor, boğuluyordum. İçimde bir şeyler kopuyor ve sanki tüm organlarım yer değiştiriyor gibiydi. Hayatım birkaç saat içinde bir çığ gibi üzerime devrilmişti.
Kendimi hiç deliliğe bu kadar yakın hissetmemiştim.
Zihnim sürekli ‘o iyi, o iyi,’ diye fısıldayıp duruyordu. İyi olmak zorundaydı. Canının yandığı fikrini düşünürsem ayakta duramaz, aklımı onu arayışa veremezdim.
Hem Demre zekiydi, akıllıydı ve oldukça inatçıydı. Kendini korumak için elinden geleni yapacağını biliyordum. Fakat karşısında kim olduğu aklıma gelince tüm umutlarım bir bir dökülüyordu.
Öfke ve acı içinde bir solucan gibi kıvrılıp duruyordum. Tüm güzellikler bedenimi t
