DONE FOR ME ได้โปรดยกโทษให้ผม

If I can close my eyes, I promise I won’t open them again. Please trust me, my boy. You will never hurt anymore. “คุณอยากทำอะไรมากที่สุดในตอนนี้” “คุณถามผมเหรอ” “ผมต้องถามคุณสิ เรามีกันอยู่แค่สองคนนี่” “นั่นสินะ” “ว่าแต่คุณจะตอบผมได้หรือยัง ว่าคุณอยากทำอะไรมากที่สุด” “สิ่งที่ผมอยากทำมากที่สุด...คือการได้หลับตาลง แล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีกเลย” “...” คนที่ถามคำถามกับผมเงียบไป “คุณคิดว่ายังไง” ผมถามเขากลับไป เฝ้ารอคอยคำตอบ ขอแค่เสียงๆ เดียวที่บอกกับผมว่า ‘มันไม่ดีหรอก’ ‘อย่าทำแบบนั้นเลย’ “ก็ฟังดูดี แค่หลับไปเท่านั้น ไม่มีอะไรยากเลย” แต่ไม่เคยมีเสียงนั้นให้ได้ยิน “ไม่จริงหรอก มันยากเหลือเกิน แค่หลับไป มันไม่ง่ายเลย” “มันจะไม่ง่ายได้ยังไง!” เขาถามกลับมาอีก น้ำเสียงดูดุดัน คล้ายกับว่าจะตำหนิที่ผมมันไม่ได้เรื่อง “ผมไม่รู้ แต่ผมพยายามแล้ว ผมไม่เคยหลับตาลงได้เลย” ผมก้มหน้าลงยอมรับความผิด “คุณยังพยายามไม่พอ เชื่อได้เลย คุณยังทำมันได้ไม่เต็มที่” ไม่จริง ผมพยายามเต็มที่แล้ว แต่ผมทำไม่ได้ “คุณฟังผมนะ” เขาจับไหล่ผมด้วยมือทั้งสองข้าง ประคองใบหน้าผมขึ้น แล้วเช็ดหยดน้ำตาให้ เขาช่างใจดี “ผมจะฟังคุณ” ผมเหมือนถูกมนต์สะกด ด้วยดวงตาสีดำที่ลุ่มลึกที่สุด มันดูดกลืนตัวตนของผมไปจนหมดสิ้น “คุณทำได้ มันไม่ยากเลย คุณแค่ต้องพยายามอีกนิด ทำให้แยบยลกว่านี้อีกหน่อย และเพิ่มปริมาณมันให้มากขึ้น คุณเข้าใจใช่ไหม” “ต้องมากกว่านี้อีกเหรอ” “ก็ใช่น่ะสิ” “ผมไม่รู้ว่ามันจะสำเร็จไหม” ผมบอกแล้วไง ว่าผมพยายามมาหลายครั้งแล้ว แต่มันไม่เคยเป็นดั่งใจหวัง “ไม่หรอก ครั้งนี้มันจะสำเร็จ คุณเชื่อผมนะ” “...” “แค่ฆ่าตัวตายไปซะ มันง่ายนิดเดียว คุณว่าอย่างนั้นไหมล่ะ”