Ne kadar beklersek bekleyelim kimse çıkmadı içeriden. Biz sessizce bekliyorduk. Daha fazla bekleyemezdik. Tamam gece görüşümüz vardı ama pusuya düşebilirdik ve ben tek bir can dahi kaybetmek istemiyordum. Artık bir karar vermem lazımdı. Ben o kararı zor da olsa vermek zorundaydım. Başka hiç kimseyi tehlikeye atamazdım o yüzden beni kollayın dedim ekiptekilere.
Sessiz ve yavaşça içeri ilerledim . Hala ses yoktu. İlerlemeye devam ettim. İçeride kimse yoktu. Aslında buna emindim ama her an bir yerden çıkacakmış gibi hissediyordum. Belki çok kişiydiler ama benim dışımda kimse de buraya tek başına girmeye cesaret edemezdi ve ben de bu emri kimseye veremezdim.
Mağaranın içerisinde ilerledikçe kimsenin olmadığını fark ettim . Telsizle dışarıdakilere haber verdim içeri geldiler ve bakmadık yer
