နှလုံးသားထဲက Crush (သို့မဟုတ်) ကျွန်မရဲ့ စီနီယာ"

ကျောင်းတော်ကြီးရဲ့ ပထမဆုံးရက်ဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ အလွဲအချော်တွေနဲ့ စတင်ခဲ့တာပါ။ စီနီယာတွေ၊ ဂျူနီယာတွေနဲ့ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေတဲ့ ကန်တင်းရှေ့ ဖြတ်လမ်းကနေ စာအုပ်အထပ်လိုက်ကို ရင်ခွင်ထဲပွေ့ပြီး ကျွန်မ အပြေးအလွှား သွားနေမိတယ်။ ပထမဆုံးနေ့မှာတင် အတန်းနောက်ကျမှာ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် လမ်းကိုတောင် သေချာမကြည့်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ "ခွမ်း... ဝုန်း!" "အား... တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်!" မျက်စိမှိတ်ပြီး ပြေးမိတာကြောင့် လူတစ်ယောက်နဲ့ ပက်ပင်းတိုး ဝင်တိုက်မိပြီး လက်ထဲက စာအုပ်တွေတင်မကဘဲ တစ်ဖက်လူကိုင်လာတဲ့ ကော်ဖီခွက်ပါ လွင့်စင်သွားတော့တာပဲ။ ပျာပျာသလဲ တောင်းပန်ရင်း မြေပြင်ပေါ်ပြန့်ကျဲသွားတဲ့ စာအုပ်တွေကို ကမန်းကတန်း ကောက်နေမိတယ်။ အဲဒီနောက် တုန်ရီနေတဲ့ စိတ်နဲ့အတူ တစ်ဖက်လူကို မော့အကြည့်မှာတော့... ကျွန်မရဲ့ ရင်ခုန်သံတွေ ခဏရပ်တန့်သွားသလိုပဲ။ ထူထဲတဲ့ မျက်ခုံးအစုံ၊ စူးရှလွန်းတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့အတူ ဖြူစင်တဲ့ ရှပ်အင်္ကျီပေါ်မှာ ကော်ဖီကွက်တွေ ပေကျံနေတဲ့ စီနီယာတစ်ယောက်။ သူက မျက်နှာကို ခပ်တည်တည်ပဲ ထားပြီး ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ "ကျောင်းသားသစ်လား? လမ်းကို ကြည့်မလျှောက်ဘူးလား" အေးစက်ပြီး ပြတ်သားတဲ့ သူ့အသံကြောင့် ကျွန်မ ဘာပြန်ပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ဘဲ ရင်တွေတုန်ပြီး ကြောက်လန့်နေမိတယ်။ ဘေးနားက စီနီယာတွေ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောနေကြတဲ့ အသံတွေအရ သူဟာ ကျောင်းမှာ မာနအကြီးဆုံးနဲ့ စာတော်ဆုံးဖြစ်တဲ့ King စီနီယာ "မင်းသန့်" တဲ့။ သူက ကျွန်မကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ပေးကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ဆုံတွေ့ခြင်းဖြစ်သလို၊ ကျွန်မရဲ့ တိတ်တခိုး Crush ဘဝရဲ့ အစပြုခြင်းလည်း ဖြစ်ခဲ့ရော့သလားပဲ။ အဲဒီနေ့ကစပြီး စီနီယာ မင်းသန့် ရှိတဲ့နေရာတိုင်းမှာ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေက အလိုလို ရောက်သွားတတ်တာ အကျင့်တစ်ခုလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဘောလုံးကွင်းထဲမှာ ဘောလုံးကန်နေတဲ့ စီနီယာ့ကို ရေဗူးလေးကိုင်ပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းက ကြည့်နေရရုံနဲ့တင် ကျွန်မအတွက်တော့ စိတ်ကျေနပ်စရာပါ။ စီနီယာကတော့ ကျွန်မကို သတိထားမိပုံမပေါ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက ပြောကြတယ်... "စီနီယာ မင်းသန့်က မိန်းကလေးတွေကို စိတ်မဝင်စားဘူး၊ ရေခဲတုံးကြီးလိုပဲ" တဲ့။ အဲဒီစကားကြောင့် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အားငယ်မိပေမဲ့လည်း ရင်ခုန်သံတွေကိုတော့ တားဆီးလို့ မရခဲ့ပါဘူး။ တစ်နေ့တော့ စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ ကျွန်မ စာအုပ်ရှာရင်း အမြင့်ကစာအုပ်ကို လှမ်းယူပေမဲ့ မမှီဖြစ်နေတုန်း၊ နောက်ကနေ နွေးထွေးတဲ့ လက်တစ်ဖက်က စာအုပ်ကို လှမ်းယူပေးလိုက်တယ်။ လှည့်အကြည့်မှာတော့ စီနီယာ မင်းသန့် ဖြစ်နေပြန်ရော။ သူနဲ့ ဒီလောက်နီးနီးကပ်ကပ် ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ အိမ်မက်တောင် မမက်ဖူးပါဘူး။ "ရော့... ပုပုလေးနဲ့ အမြင့်ကစာအုပ်ကို လှမ်းယူနေတယ်" သူက စာအုပ်ကို ကမ်းပေးရင်း နှုတ်ခမ်းဖျားလေး အသာဟရုံလေး ပြုံးလိုက်တာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ အဲဒီ အပြုံးနွေးနွေးလေးက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို အရည်ပျော်ကျသွားစေဖို့ လုံလောက်ခဲ့ပါတယ်ဗျာ။ ကျွန်မ ရင်တွေ အရမ်းခုန်လွန်းလို့ လက်ထဲက စာအုပ်တွေတောင် ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။(အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး စီနီယာ့အပေါ်မှာ ပိုပြီးတော့ ရင်ခုန်မိသွားပါတော့တယ်။ စီနီယာ့ရဲ့ အပြုံးလေးကို တွေးရင်းနဲ့ပဲ အိပ်မက်တွေ လှပနေခဲ့ရပါတယ်ဗျာ။) အားလုံးကို‌ေ