เจ้าสาวที่ถูกเมิน

เกลียดแล้วไงก็ไม่ชอบให้ใครมายุ่ง

หลังจากที่เจ้าเอยเขยกเท้าวิ่งหนีไปแล้วนั้น ทุกคนก็ไม่ได้พูดคุยเรื่องนี้กันอีก เพราะเมืองรามเอ่ยปากห้ามพูดถึงเธอ ส่วนเมืองเหนือเมื่อเห็นว่าทุกคนเลิกวุ่นวายเรื่องน้องสาวของตัวเองแล้วจึงอารมณ์เย็นขึ้น ทั้งที่ปกติเขาจะดื่มกับพี่ชายแต่เพราะยังเคืองเมืองรามและด้วยความเมื่อยล้าจากการเดินทางทำให้เมืองเหนือขอตัวขึ้นไปพักผ่อน

ยิ่งดึกทุกคนก็ยิ่งเมา เพลงที่เปิดก็เร่งเร้าอารมณ์กันอย่างเต็มที่ จนหลายคู่หายไปจากบริเวณลานจัดปาร์ตี้เพื่อไปเข้าคู่อย่างที่เคยกระทำ รวมถึงเมืองรามก็ด้วยที่พอเหล้าเข้าปากพอกรึ่มๆ ชายหนุ่มก็ลากพีรดาขึ้นมาที่ห้องๆหนึ่งเช่นกันด้วยความรีบเร่งราวกับสัตว์ป่าที่รอจังหวะขย้ำเหยื่ออันโอชะ โดยมีแอลกอฮอล์เป็นตัวเร่งเร้ากระตุ้นกำหนัดความต้องการของบุรุษเพศให้ลุกโชนขึ้นมา

ร่างสูงที่เย่อกระแทกสาวสวยบนเตียงนอนในห้องที่เขาจัดไว้เพื่อการนี้โดยเฉพาะ คู่นอนทุกคนจะต้องมาปรนเปรอร่วมรักกับเขาในห้องนอนสุดหรู แต่คนรักความเป็นส่วนตัวอย่างเมืองรามไม่แม้แต่จะให้ใครรู้ว่าเขาพักอยู่ปีกซ้ายหรือว่าขวา พีรดาเคยขอขึ้นไปมีอะไรกับเขาในห้องนอนหลายครั้งแต่เมืองรามปฏิเสธเพราะห้องนอนเขามีไว้สำหรับคนพิเศษจริงๆคนเดียวเท่านั้น

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังหยาบโลนกึกก้องในห้องเสพสังวาส แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปเต็มพิกัดปลุกกำหนัดให้เมืองรามกินไม่รู้จักอิ่ม ชายหนุ่มลากพีรดาไปทั่วทั้งห้องอย่างเร่าร้อนพอๆกันกับหญิงสาวเองก็ชอบในความรุนแรงดิบเถื่อนของเมืองรามเป็นที่สุด ร่างอวบอั๋นที่มีทุกอย่างเต็มไม้เต็มมืออย่างที่เมืองรามชอบ และด้วยความช่ำชองของพีรดาจึงเอาใจผู้ชายยามอยู่บนเตียงได้อย่างถึงพริกถึงขิง เธอจึงยังคงเป็นที่โปรดปรานของเมืองรามที่สุด

ทั้งคู่ยังคงฟาดฟันกันอย่างนัวเนียหลายต่อหลายน้ำ เมืองรามเปลี่ยนถุงยางจนต้องแกะกล่องใหม่ ก่อนจะลากอีกฝ่ายไปกระแทกตรงระเบียงในท่าลิงอุ้มแตง หญิงสาวได้แต่ครางลั่นราวกับจะขาดใจตาย จากตรงนี้สามารถมองเห็นบริเวณลานจัดงานปาร์ตี้ได้อย่างทั่วถึง เพื่อนๆของเขาบางคนก็กำลังนั่งดื่ม บางคนก็เลื้อยคลานเมามายอยู่ตรงโต๊ะ ส่วนใครที่มีคู่ก็คงกำลังทำเหมือนกับที่เมืองรามกำลังเสยกระแทกตัวตนบดความแข็งขืนกดเข้าออกกลางกายสาวอย่างเมามันโดยไม่สนว่าใครจะเห็นหรือว่าได้ยิน

ในระหว่างที่กำลังเสยกระแทกพีรดาจากทางด้านหลัง มือสองข้างจับสะโพกมนยกก้นให้สูง เมืองรามจับท่อนลำยักษ์ขนาดใหญ่กดใส่เข้าไปจนเกิดเสียงดังสวบ! เสียงเนื้อกระทบกันดังพั่บๆอย่างต่อเนื่องจนคนโดนกระทำร้องครวญครางพลางเอ่ยร้องขอให้อีกฝ่ายเบาแรง แต่เมืองรามก็ไม่คิดจะหยุดเพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายมีรสนิยมไม่ต่างจากเขา

จนกระทั่งสายตาคมที่ยังพอมีสติหลงเหลืออยู่เหลือบไปเห็นร่างสูงสมส่วนของใครบางคนที่คุ้นตา กำลังเดินดุ่มๆไปยังด้านหลังที่เป็นเรือนไม้หลังเล็กและเป็นที่อยู่ของคนที่เขาเกลียด จากที่เย่อกระแทกอย่างไม่หยุดพักก็ชะงักลงกลางค้นทันที เมื่อคิดถึงคำพูดของคนที่เอ่ยขอเป็นเจ้าของเธอในคืนนี้

"ไอ้เหี้ยชาร์ค!!"

"รามคะ รามหยุดทำไม แล้วนั่นจะไปไหน" คนที่กำลังฟินและจมดิ่งกับห้วงพิศวาสหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังเดินไปหยิบกางเกงยีนส์ที่ไปกองอยู่บนพื้นห้องมาสวมใส่

"เธอกลับไปก่อนนะ ฉันมีธุระต้องไปจัดการ"

ปากบอกคู่นอนพร้อมกับสวมกางเกงยีนส์อย่างรีบเร่ง มืออีกข้างคว้าเสื้อที่ยับย่นมาสวมใส่อย่างลวกๆแล้วผลุนผลันวิ่งออกไปทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบของพีรดา

"เดี๋ยวก่อนสิรามได้ไงกัน..จะทำแพรค้างอย่างนี้ไม่ได้นะ ราม!!"

ร่างสูงเดินกึ่งวิ่งไปยังเรือนหลังเล็กที่เขาแทบจะไม่ย่างกรายเข้ามาเลยสักครั้งตั้งแต่สองแม่ลูกมาอยู่ที่นี่ก็เหมือนเป็นสถานต้องห้ามไปแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาชอบมานั่งเล่นนอนเล่น บางคืนก็ค้างที่นี่อยู่บ่อยๆ เรือนหลังเล็กส่วนใหญ่จะใช้รับรองแขกที่มาเป็นครอบครัวอยากอยู่เป็นส่วนตัว แต่ตอนนี้ถูกสองแม่ลูกนั่นเข้ามายึดและครอบครอง

เรือนไม้หลังเล็กมีหมู่แมกไม้ล้อมรอบทั้งต้นเล็กและใหญ่โดยเฉพาะดอกลีลาวดีขาวพวงที่ปลูกไว้ตรงบริเวณสองข้างทาง ลักษณะตัวบ้านเป็นบ้านไม้ทรงไทยต่ำแต่สวยล้ำสมัยอยู่เสมอด้วยเจ้าของมีการบูรณาการให้พร้อมใช้งานอยู่ตลอด เมืองรามไม่นึกว่าไม่ได้มาที่นี่เป็นเวลานานจะมีสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปมาก ดอกไม้หลากสายพันธุ์ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลเหมือนกลิ่นของเจ้าเอยไม่ผิดเพี้ยน ทุกครั้งที่เธออยู่ใกล้บริเวณอาณาเขตที่เขาอยู่ มักจะได้กลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้เสมอโดยไม่จำเป็นต้องหันกลับไปมองว่าใครก็ยังพอจะเดาได้ว่าเป็นกลิ่นตัวที่มาจากเจ้าเอย...

ปัง!!

เมืองรามเดินขึ้นบันไดมาก็รีบถีบประตูห้องที่เดาว่าเป็นห้องนอนของเจ้าเอยทันทีโดยไม่ต้องสืบ ก่อนจะเห็นร่างของชาร์คกำลังคร่อมอยู่บนร่างของสาวบอบบาง เขาคิดไว้ไม่มีผิดอีกฝ่ายดูเหมือนจะหมดแรงต้านคล้ายคนกำลังจะหมดเรี่ยวแรง เจ้าเอยยังพอมีสติในจังหวะที่เมืองรามเข้ามาช่วย น้ำตาหญิงสาวไหลพรากแต่เอ่ยสิ่งใดไม่ได้นอกจากแววตาขอร้องราวกับกวางน้อยกำลังรอให้เขามาช่วย...เพียงเห็นน้ำตาร่วงหล่นใจเขาปวดหนึบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ กรามสองข้างขบเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

"ไอ้เหี้ยชาร์ค! ไอ้สันดานสัส!"

"ราม!"

"มึงมันเหี้ย!"

เมืองรามเข้าไปกระชากร่างของเพื่อนลงมาจากร่างเกือบเปลือย มือหนาสะบัดผ้าห่มมาปกปิดร่างขาวเนียนไว้แล้วก็ตามไปซัดอีกฝ่ายไปหลายหมัดจนชาร์คล้มลงไปกองอยู่บนพื้น ร่างสูงเข้าไปกระทืบซ้ำจนอีกฝ่ายยกมือห้ามร้องขอให้หยุด

"มึงต่อยกูทำเหี้ยอะไรวะ อีนี่มึงเองก็เกลียดมันไม่ใช่หรือไงวะราม คนที่มึงเกลียดนักหนาจะมาสนใจทำไม" คนโดนต่อยมองหน้าเพื่อนอย่างไม่เข้าใจในเมื่อเมืองรามบอกว่าเกลียดลูกเลี้ยงกับแม่ของเธอแล้วจะมาห้ามเขาไว้ทำไม

"เออ..กูเกลียดและกูก็เกลียดมากด้วย แต่แล้วยังไงวะ..กูเกลียดก็ไม่ได้หมายความว่าอยากให้มึงมาทำระยำตำบอนที่นี่สักหน่อย"

เมืองรามส่งเสียงเกรี้ยวกราดกลับไป ถ้าเขาไม่เอะใจมาช้ากว่านี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง เพียงแค่คิดเขาก็ทนไม่ได้ขึ้นมาซะดื้อๆก้อนเนื้อตรงอกด้านซ้ายเต้นไม่เป็นจังหวะ จนเขาเผลอยกมือมาจับแล้วกดลงไปเล็กน้อยให้มันผ่อนคลายลงเพราะกลัวว่ามันจะทะลุออกมาเสียก่อน

"ก็ถ้ามึงเกลียดจะหวงทำไมวะสัส! กูจะล่อมันแล้วมึงจะมาขัดกูทำซากอะไร"

"มึงไสหัวออกไปก่อนที่ความอดทนกูจะหมด ก่อนที่กูจะเอาเลือดหัวมึงออกไอ้ชาร์ค!!"

"แม่งหวงก้างนี่หว่า ถ้าเกลียดจริงมึงจะสนใจทำไมวะ นี่อย่าบอกนะว่าจะเก็บไว้กินเอง" ชาร์คยกมือเช็ดเลือดตรงมุมปากนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ หมัดของเมืองรามหนักเสมอ

"กูจะกินหรือไม่กินมันก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของมึง ไสหัวไปจากบ้านกูด้วย!! อย่าให้กูต้องจัดการมึงในแบบของกู แล้วอย่าให้เห็นว่ามึงมาแตะคนของกูอีก ไสหัวไป!!"

สิ้นคำชาร์คก็หอบร่างลงเรือนด้วยความหงุดหงิด เมืองรามยืนสงบสติอารมณ์ตนเองอยู่พักใหญ่ หลังจากนั้นก็ค่อยๆหันไปมองคนที่อยู่บนเตียง ชายหนุ่มขยับเท้าก้าวเข้าไปหาคนที่นอนตัวอ่อนระทวยที่ก่อนหน้านี้มีเพียงอันเดอร์แวร์ตัวจิ๋วปิดอยู่ คนที่เขาคิดเสมอว่าภายใต้ชุดนักเรียนนั่นจะมีอะไรสวยงามซ่อนอยู่เหมือนคนอื่นบ้างไหม เห็นว่าเธอบอบบางเกินไปจึงคิดว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ ...

แต่ทว่าคืนนี้ไม่ใช่ ...

มือหนาตวัดผ้าห่มออกจากร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง เธอมีสัดส่วนทุกอย่างที่ผู้หญิงพึงจะมีและอาจใหญ่โตเกินรูปร่างของเธอด้วยซ้ำ ความสวยงามตรงหน้าเผยความ อร้าอร่ามจนเมืองรามมองร่างสวยอย่างตะลึงงันแอบกลืนน้ำลายอยู่หลายอึก เจ้าเอยซ่อนรูปมากยิ่งเห็นหน้าอกอวบเกินวัยสาวสวยสะพรั่งตั้งเต้าอวบอิ่มจนล้นทะลักบราสีเบจ รอยช้ำบนตัวทำให้เมืองรามกัดฟันกรอดโดยไม่รู้ตัว สาบานว่าเขาจะตามไปกระทืบไอ้ชาร์คซ้ำให้มันได้ไปหยอดน้ำข้าวต้มอีกหลายเดือนแน่...

อารมณ์กำหนัดที่ยังค้างเติ่งอยู่บนยอดดอยจากรอบสุดท้ายฉุดให้คนชอบเรื่องอย่างว่าให้ร้อนรุ่มขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นสิ่งยั่วเร้าใจตรงหน้า ฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังคงอยู่ในร่างอย่างเต็มพิกัดเริ่มกดปุ่มทำงานให้กายหนุ่มรุ่มร้อนดั่งไฟสุมทรวงอีกครั้ง หัวใจที่ไม่เคยเต้นแรงกับใครเลยกลับเต้นระรัวราวกับมีใครมาตีกลองอยู่ในนั้นเพียงแค่เห็นร่างสวยเกือบเปลือยของเจ้าเอย

สายตาที่กวาดมองเรือนร่างของเธอนั้นมีแต่ความหื่นกระหายราวกับจ้องจะขย้ำเหยื่อ ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้แล้วตวัดขาขึ้นไปคร่อมร่างบางเอาไว้ คว้าชุดนอนที่ถูกชาร์คทึ้งออกมาปกปิดส่วนพึงสงวนของวัยแรกแย้มที่ล่อแหลมและยั่วยุอารมณ์เรียกร้องความเป็นชายให้ตื่นขึ้นมาจนแทบหน้ามืด หากไม่ปิดไว้ก่อนเขาคงจะล้วงเอ็นร้อนที่แข็งขืนจนปวดหนึบออกมาจ้วงแทงไปแล้วเพราะมันแน่นอึดอัดจนแทบคลั่ง ดุนดันกางเกงยีนส์จนเป้าตุง

"ไม่นะ อย่านะคุณราม " เจ้าเอยเอ่ยเสียงแผ่วเตือนอีกฝ่าย ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะห้ามปราม แต่ถามว่ารังเกียจสัมผัสเขาไหมเธอรู้ดีแก่ใจว่าไม่เคยมีเลยสักครั้ง

"อย่าสำคัญตัวผิดคิดว่าฉันจะพิศวาสในตัวเธอ"

"ถ้าอย่างนั้นก็ลุกออกไป ..คนเกลียดกันเขาจะไม่ทำแบบนี้"

"ใช่ฉันมันโคตรจะเกลียดขยะแขยงเธอ แต่แค่จูบเปล่าวะ ฉันช่วยเธอแล้วเพราะงั้นฉันขอจูบเป็นรางวัลตอบแทนเล็กๆน้อยๆหน่อยล่ะกัน"

สิ้นคำขอที่ไร้ซึ่งการต่อรองใดๆจากร่างบอบบางที่ยังคงนอนอ่อนระทวยเพราะเหนื่อยล้า และคาดว่าคงโดนยานอนหลับชนิดอ่อนๆเข้าไปด้วย ยังดีนะที่ไม่ใช่ยาปลุกเซ็กส์ ไม่อย่างนั้นเขาไม่รับประกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้...

เมืองรามค่อยๆบรรจงทาบทับริมฝีปากหยักลงบนกลีบปากนุ่มสีกุหลาบอย่างเชื่องช้า แม้เขาจะยังมีอาการมึนเมาแต่ก็จำรสชาติหวานหอมติดลิ้นของกลีบปากนุ่มนี้ได้เป็นอย่างดี มันตราตรึงติดแน่นบนปลายลิ้น

หอมหวานเหลือเกิน...กลิ่นกายสาวรุ่นหอมกรุ่นติดจมูกยิ่งนัก

หลังจากนั้นชายหนุ่มก็บดเรียวปากอย่างแนบแน่นและเนิ่นนาน ตักตวงความหวานภายในโพรงปากทุกหยาดหยดราวกับโหยหาสัมผัสนี้มาเนิ่นนาน มือหนาเริ่มสัมผัสร่างนุ่มนิ่มหนักขึ้นตามความต้องการที่เรียกร้องอยู่ภายใน และความต้องการของบุรุษเพศที่กระพือลุกโหมจนยากที่จะยับยั้งใจ เร่งเร้าอึดอัดหนักหน่วงจนยากจะถอดถอนตัว

"ไอ้ราม!! ไอ้ลูกเวร แกทำอะไรน้อง!!"

"เฮียราม!"

เมืองเหนือที่วิ่งกระหืดกระหอบตามหลังเข้ามาก็ถึงกับอ้าปากค้างตะลึงกับภาพที่เห็น ไม่นึกว่าคนที่เอาแต่บอกว่าเกลียดจะเป็นจะตายแต่กลับขึ้นไปคร่อมร่างบางจนติดหนึบ มือหนาที่ขย้ำหน้าอกอวบราวกับหวงแหนไว้เพียงคนเดียว รอยจ้ำสีกุหลาบเกือบทั้งตัวที่บ่งบอกรสนิยมของคนรุกนั่นก็อีก ร่างเกือบเปลือยทั้งสองแทบจะไม่มีช่องว่างให้ลมพัดผ่านไปได้ด้วยซ้ำ ตรงไหนกันที่บอกว่าขยะแขยง...