30 นาทีต่อมา
ร่างเล็กเดินตัวหอมเข้ามาในห้องนอนก็พบว่าเจ้าของห้องกำลังนอนอ่านหนังสือบนเตียง บนตัวเปลือยเปล่าแต่ท่อนล่างมีผ้าห่มดึงขึ้นมาคลุมเอาไว้ เขาเหลือบตามมองคนที่เขามาใหม่แวบหนึ่งก่อนจะปิดหนังสือลงโยนไว้ข้างตัวอย่างไม่สนใจว่ามันจะไปหล่นอยู่ที่ตรงไหน
"อืดอาดยืดยาด บอกว่าให้รีบตามขึ้นมามัวโอ้เอ้ทำอะไรอยู่ตั้งนาน" คนขี้หงุดหงิดพอเห็นหน้าก็แสดงความไม่พอใจที่อีกฝ่ายไม่รีบตามขึ้นมาตามที่ได้สั่งเอาไว้ เขาไม่ชอบเลยเวลาที่เธอขัดใจ มันหงุดหงิดบอกอาการไม่ถูก...
"ฉันแค่ไม่อยากให้ป้าน้อมยกข้าวต้มขึ้นมา ก็เลยนั่งทานข้างล่างเลย ว่าแต่คุณมีธุระอะไรจะคุยกับฉันคะ" คนมาช้ากว่าที่ใจคิดอธิบายพร้อมกับเอ่ยถามเรื่องที่เขาอยากจะคุยด้วย
"มานี่สิ"
เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นใบหน้าหล่อร้ายดูเรียบนิ่ง ทำให้เจ้าเอยไม่มีทางเลือกนอกจากจะเดินเข้าไปหาคนตัวโตที่ขยับตัวเอาหลังพิงตัวเตียงจ้องมาที่เธอเขม็ง
พรึ่บ!!
"อ๊ะ! อะไรข
