@สามปีผ่านไป
เจ้าเอยนั่งเหม่อมองแสงสีในเมืองหลวงของประเทศไทยในเวลาสี่ทุ่ม แสงสีของเมืองนี้ไม่เคยหลับใหล มันยังคงงดงามเหลือเกินไม่ว่าจะเมื่อสามปีก่อนหรือว่าตอนนี้
"ที่นี่ยามค่ำคืนก็ยังสวยเหมือนเดิมสินะ"
แสงไฟยามค่ำคืนของเมืองศรีวิไรซ์ส่องแสงแข่งกับดวงดาวบนท้องฟ้าแต่ใครเลยอยากจะชมแสงของดวงดาวในเมืองหลวงกันเล่าคงไม่มีหรอก
พรุ่งนี้แล้วสินะที่เธอจะต้องไปร่วมงานเปิดตัวในฐานะน้องใหม่ทางธุกิจที่เติบโตแบบก้าวกระโดด ซึ่งบริษัทฯที่เธอทำก็มาร่วมงานในครั้งนี้ด้วย บอสของเธอก็เป็นผู้ประมูลการออกแบบโปรเจคใหญ่ที่ประเทศไทยได้ เธอจึงจำต้องกลับมาที่นี่อีกครั้ง นับว่าครั้งแรกในรอบสามปีตั้งแต่ที่เธอจากเมืองไทยไป
(สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าใครคะ...) ปลายทางรับสายด้วยน้ำเสียงยังคงงัวเงียเมื่อตอนนี้เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว
"ฉะ..ฉันเอง" เจ้าเอยกรอกเสียงลงไปด้วยเสียงอันสั่นเครือ รู้สึกผิดกับเพื่อนไม่น้อยที่หายไปโดยไม่
