"ส่วนเธออยากจะหาที่นอนที่ไหนก็เชิญตามสบาย!" เสียงทุ้มเอ่ยเยาะทั้งที่ร่างเขายังหอบสะท้านกับบทรักรุนแรงแต่ว่าถึงใจนัก เขาไม่เคยนอนกับใครแล้วเต็มอิ่มเท่าผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเมียทั้งนิตินัยและพฤตินัยคนนี้เลย
แต่ด้วยความโกรธที่เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังปันใจให้คนอื่น ทำให้เมืองรามไล่คนที่นอนหมดเรี่ยวแรงให้ฝืนใจลุกขึ้นอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยง เจ้าเอยเจ็บทั้งใจ ทั้งระบมไปตัวกายแต่จำต้องกลืนน้ำตาทุกหยาดหยดให้มันกลับคืนเข้าสู่อก ก่อนรอยยิ้มจะเหยียดออกบนกลีบปากบวมแดงเพราะฤทธิ์จูบรุนแรงจากคนเอาแต่ใจ
"นั้นแหละค่ะที่ฉันต้องการ เพราะขืนนอนอยู่บนเตียงต่อ มีหวังใครบางคนที่ไม่เคยรู้จักคำว่าอิ่ม คงเรียกร้องให้ฉันปรนเปรอจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน"
เธอเอ่ยทิ้งท้ายอย่างเสียดแทงใจคนฟัง ก่อนจะหอบเสื้อผ้าที่ร่วงหล่นขึ้นมาสวมใส่ แล้วคว้าหมอนใบนุ่มกับผ้าห่มผืนบางไปล้มตัวลงนอนบนพื้นที่เย็นซืด ปล่อยให้ชายหนุ่มนั่งขบเขี้ยวเค
