Hastane artık İpek için yabancı değildi.
Koridorların kokusu, sabah ışığının camlara vurma açısı, acil servisin o bitmeyen gürültüsü… hepsi tanıdık bir ritme dönüşmüştü. Başlangıçta kaos gibi görünen şey, zamanla düzenli bir akışa evrilmişti.
İpek o ritmin içindeydi artık.
Koşuyor, duruyor, dinliyor, yazıyor, bakıyor… ama hiç durmuyordu.
Sabah nöbeti başlamadan önce hemşirelerden biri dosyaları getirirken ona baktı.
— Artık sana hasta emanet ederken tereddüt etmiyoruz biliyor musun?
İpek başını kaldırdı.
— Henüz o kadar emin olmamalısınız.
Hemşire güldü.
— Ama biz olduk.
Bu cümle İpek’in içinde kısa bir sessizlik bıraktı.
Alışık değildi.
Ama kötü de hissettirmiyordu.Selin’le kısa bir molada karşılaştılar.Selin beyaz önlüğünü düzeltirken konuştu:
— Senin hayatın artık sadece ha
