“แล้วนี่มากันได้ยังไง แล้วรู้ได้ไงว่าน้ำกับเพื่อนๆ อยู่ที่นี่” เธอมองหน้าผมอย่าสงสัย
“พี่หลินบอกมา คือพวกเราไปกินนอนอยู่ที่คลับ ด้วยความสมเพชล่ะมั้งพี่โจ้เลยช่วยคุยกับพี่หลินให้ เลยรู้ว่าน้ำอยู่ที่นี่”
“ขยายความคำว่า ‘กินนอน’ ให้เข้าใจหน่อยสิคะคุณปฐพี มันยังไงกัน” เธอมองผมด้วยสายตาดุต้องการรู้ความจริงจากปากผม
“ก็แค่......”
“แค่....... อะไร ทำอะไรไว้”
“แค่เสียใจ เสียใจมากที่ทำให้น้ำเสียใจ วันนั้นน้ำบอกว่าให้เราห่างกันสักพัก เราไม่รู้จะทำยังไง ทำได้แค่ไปกินดื่มให้ลืมคำพูดน้ำ แต่มันไม่ได้ผลเลย ยิ่งคิดถึงคำพูดน้ำ เรายิ่งรู้ว่าตัวเองทำเรื่องโง่ๆ มานานแค่ไหน การดื่มช่วยให้ลืม แต่พอตื่นมาก็ยังจำได้อยู่ดี มันทรมานมากจริงๆนะ กับการที่คิดว่าจะไม่มีน้ำในชีวิตอีกต่อไป เราไม่รู้จะทำยังไง เลยได้แต่ดื่มแล้วก็เมาหลับไปแบบนั้น นอนอยู่ในร้านไม่ไปไหน เราทำเรื่องโง่ๆ พวกนั้นเพราะคิดถึงน้ำ คิดว่าเราจะทำให
