Toprak gibi sessiz olduğum an bil ki; şimşek gibi gökte gürlüyor feryadım.
Mevlâna
Kerim
Feraye'yi evine bırakıp bir parkın yanında durdum. Kendimi arabadan dışarı attım. Çok bile dayandım. Nefes alamıyordum. Dağa taşa haykırasım vardı. Yeterr! diye.
Ben bu kadını 1 hafta içinde iki kez kriz geçirirken gördüm. İkisinde de onu kaybetme korkusu ile öldüm öldüm dirildim. Ben daha fazla onu böyle görmek istemiyordum. Onu en kısa sürede yanıma almam lazımdı. Sevgimle iyileşmesini beklemek istiyordum. Onu, mutlu iken kahkahalar ile gülerken görmek istiyordum.
Moralim bozuk bir şekilde eve döndüm. Eve girdiğimde Efe'nin etrafı toplamaya başladığını gördüm. Bende yardıma giriştim. Bir şekilde kafamı toplamam lazımdı.
Yatak odasına girince Feraye'nin yaşadığı kriz gözümün önüne geldi. Yat
