14. Bölüm: Yerle Bir Olan Kalpler
Elif'in tercihi, ormanda çınlayan bir sessizlik gibiydi. Parmağındaki broşu çıkarması ve onu sıkıca avucunun içine alması, cevabın ta kendisiydi. Boran'ın yüzündeki umut ışığı, bir anda sönüverdi. Yerini, derin ve karanlık bir ıstırap aldı.
"Öyle mi?" diye fısıladı, sesi adeta kırılmış cam parçaları gibi. "Demek seçimin bu."
"Boran, lütfen anla," diye başladı Elif, gözyaşları yanaklarından süzülürken. "Bu, seni sevmediğim anlamına gelmiyor. Ama ona bir söz verdim. Ona dönmem gerekiyor."
"Bana da sözler verdin!" diye haykırdı Boran, artık dayanamayarak. Sesindeki acı, ormanın sessizliğini yırtıyordu. "Aşiretime, bana, buraya 'evim' dedin! Hangisi daha değerli, Elif? Gerçek olan burada yaşadıkların mı, yoksa geçmişte verdiğin söz mü?"
Elif, başını öne e
