เมียมาเฟีย

บทนำ

บทนำ

   ปัง! ปัง! ปัง!

   เสียงปืนดังก้องในสนามซ้อมยิงปืนของบ้านพีรพล หญิงสาวในชุดฝึกเสื้อยืดสีดำ กางเกงคาร์โกสีกากี สายตาคมจ้องมองเป้าที่ใช้ซ้อมยิงปืนอยู่ สักพักก็กดลั่นไกปืนอีกจนกระสุนหมดแม็ก

   เสียงปรบมือดังขึ้นมาจากด้านหลังของหญิงสาว ร่างสูงใหญ่ของพีรพลเดินปรบมือเข้ามาหามีอาที่กำลังเปลี่ยนแม็กกระสุนใหม่

   “เก่งขึ้นทุกวันนะคนสวยของฉัน” มือหนาลูบไล้แก้มนวลเบาๆก่อนจะเชยคางมนของมีอาขึ้นมา พีรพลกดจมูกโด่งเป็นสันลงบนแก้มนวลของมีอาเบาๆ หญิงสาวไม่ได้ขัดขืนแม้แต่น้อย เธอวางปืนลงแล้วหันหน้ามาสบตากับเขา

   “มีอาไม่เคยลืมบุญคุณที่คุณพีมอบให้มีอาหรอกค่ะ ยังไงมีอาก็จะจัดการกับคนที่มันฆ่าพ่อกับแม่ให้ได้” แววตามุ่งมั่นฉายแววให้คนที่ยืนมองเธอได้เห็น พีรพลกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจกับผลงานของตัวเอง

   มีอาถูกเขาเอามาเลี้ยงตั้งแต่เธอสูญเสียพ่อและแม่ จนตอนนี้เธอเติบโตพอที่จะจัดการกับคนที่ฆ่าพ่อกับแม่เธอเองได้แล้ว หญิงสาวถูกฝึกมาเพราะงานนี้ และเธอยังเป็นลูกน้องคนสนิทของพีรพลอีกต่างหาก

   “ไปพักเถอะ เดี๋ยวมีงานใหญ่ต้องทำ” มือหนาวางบนบ่าของมีอาเบาๆ เธอพยักหน้าตอบเชิงรับรู้ และหันไปจ้องเป้าที่ขาดกระจุยไม่เหลือเป็นรูปเป็นร่าง เศษกระดาษปลิวลอยเมื่อถูกลมพัดผ่าน

   “แกต้องตายด้วยเงื้อมมือของฉัน~” มีอาหรี่ตาเพ่งเล็งเป้าที่กระจุยกระจายอยู่สักพักเธอก็เดินเข้ามาในห้องเพื่อพักผ่อนเตรียมตัวทำงานใหญ่คืนนี้

   @หลายชั่วโมงต่อมา

   “อย่าพลาด เพราะโอกาสมันมีไม่บ่อยนัก” พีรพลเดินเข้ามาตบบ่าของมีอาเบาๆ และจรดปลายจมูกที่แก้มนวลของเธอเบาๆ “ฉันรอดูความสำเร็จของเธอนะมีอา” พีรพลยกยิ้มมุมปากพร้อมกับโอบไหล่ของเธอเอาไว้

   “มีอาจะไม่ทำให้ผิดหวังค่ะ” หญิงสาวท่าทางมุ่งมั่นและแววตาที่ดุดัน ทำให้พีรพลพอใจมาก วันนี้งานใหญ่ที่ต้องไปจัดการและเป็นงานแรกที่พีรพลมอบหมายให้มีอาไปจัดการกับลูกน้อง

   หญิงสาวในชุดเสื้อแขนยาวสีดำและกางเกงคาร์โกสีดำ พร้อมกับสวมใส่ที่ปกปิดใบหน้า ทั้งหมดที่ไปด้วยกันมีมีอาเป็นคนนำทีมและลูกน้องอีกสามคนพร้อมอาวุธครบมือ

   “นายหญิงครับ นี่ครับ” กล่องเก็บปืนสีดำสนิทถูกส่งถึงมือของมีอา เธอกระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ ก่อนจะก้าวเดินออกไปด้วยแววตาที่มุ่งมั่น

   “ขอให้แก้แค้นสำเร็จนะมีอา...!” เสียงทุ้มห้าวดังตามหลัง และเจ้าของเสียงก็คือคนที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้น โดยที่เด็กสาวไม่เคยรู้เรื่องมาก่อน คนอย่างพีรพลไม่จำเป็นต้องลงมือเอง

   @โกดังเก็บอาวุธสงคราม

   ร่างสูงใหญ่ก้าวลงมาจากรถด้วยสีหน้าที่ยุ่งเหยิงไปหมด ฟาร์รับหน้าที่ต่อจากน้องชายอย่างคริส และวันนี้เขาต้องทำการส่งสินค้าให้ลูกค้าจากอิตาลี

   “แม่ง!! ทำไมมีปัญหาเยอะจังวะ ถ้ามันไม่อยากจะเอาก็ไม่ต้องส่งของให้ มันเป็นใครมาเล่นสงครามประสาทกับกู!!” เสียงเกรี้ยวกราดปนไม่ชอบใจเอ่ยขึ้น วันนี้สินค้าล็อตใหญ่กำลังจะถูกส่ง แต่ลูกค้ากลับเรื่องมาก อยากจะขอให้ทางฟาร์ลดราคาให้จนเขาต้องเข้ามาดูการส่งสินค้าล็อตนี้ด้วยตัวเอง

   “มึงไปสั่งให้คนของเราไปจัดการมัน!! ให้มันรู้บ้างว่าอย่ามาเล่นกับกู!!” น้ำเสียงเด็ดขาดสั่งให้ลูกน้องไปจัดการคนที่มันกล้ามาต่อรองกับเขา

   “มึง!! ไปตามสืบมาว่าใครเป็นคนเผาถังน้ำมัน และดูกล้องวงจรปิดด้วยว่ามีอะไรผิดสังเกตไหม แล้วมารายงานกู” หลังจากสั่งลูกน้องเสียงเข้ม ฟาร์ก็หันหลังเดินหนีออกมาทันที ใบหน้ายุ่งเหยิงของเขาทำให้ลูกน้องเข้าหน้าไม่ติดจนกระทั่งมีเสียงวิทยุสื่อสารดังขึ้น

   “ว่าไง!!”

   (นายครับ สายรายงานมาว่าพบคนแปลกหน้าป้วนเปี้ยนอยู่แถวๆโกดังครับ)

   “ใครวะ”

   (กำลังตามสืบอยู่ครับ นายระวังตัวนะครับ)

   “ใครมันกล้ามาเหยียบถิ่นกูวะ” ขบกรามแน่นเสียงลอดไรฟัน ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวออกไปด้วยสีหน้ายุ่งเหยิง สายตาคมกริบเหลือบไปเห็นสิ่งที่ลูกน้องบอกว่าผิดปรกติ ก่อนจะถือปืนสีดำสนิทขึ้นมาเล็งไปยังเป้าหมาย

   “นายๆ ผมเองครับ...” ลูกน้องคนสนิทชูมือขึ้นเหนือศีรษะ เดินดุ่มๆเข้ามาหาผู้เป็นนายด้วยสีหน้ายิ้มๆ “โอ๊ย!! นาย เจ็บนะครับ” เสียงฝ่ามือหยาบปะทะกับหน้าผากของลูกน้องจนเกิดเสียงดังแป๊ะ!

   “ไอ้ฉิบหาย!! เดี๋ยวมึงได้ลงไปเฝ้ายมบาลสักวัน” เสียงเกรี้ยวกราดเอ็ดลูกน้อง ก่อนจะหันไปสนใจเสียงวิทยุที่ดังขาดๆหายๆไป “เป็นอะไรวะ!!” มือหนาจับวิทยุขึ้นมาไว้ระดับปาก ก่อนจะกรอกเสียงห้วนๆถามกลับ

   ปัง! ปัง! ปัง!

   “เฮ้ย! ฉิบหาย” เสียงปืนดังผ่านวิทยุสื่อสารจนคนฟังสะดุ้งตัวเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสั่งให้ลูกน้องตรงไปยังจุดเกิดเหตุทันที

   “นาย!!!”

   ฟึบ!