My Bestfriend’s Brother-SPG

Chapter 2

Tahimik ang umagang iyon sa loob ng condo unit ng mga Alvarez.

Mula sa malaking bintana ng silid, sumisilip ang araw na tila nakikigaya sa ngiti ni Jenny Alvarez, habang abala siya sa pag-aayos ng buhok sa harap ng salamin.

First day of college.

Bagong simula.

Bagong mundo.

At higit sa lahat, araw na makikita niya ulit si Joshua Tan — ang lalaking minahal niya nang totoo.

Tatlong buwan na rin mula nang huli silang nagkita sa probinsya. Simula nang lumuwas ito para mag-aral sa lungsod, puro tawag at video chat lang ang naging tulay nila. Pero ngayon, magka-university na sila. Hindi alam ni Joshua, pero ito ang malaking sorpresa ni Jenny — ang paglipat niya rito, sa parehong eskwelahan.

Habang inaayos niya ang kwelyo ng uniporme, napatingin siya sa framed photo sa mesa — picture nila ni Joshua sa beach, pareho pang nakatawa, may hawak na halo-halo.

Napalambot ang ngiti niya.

“Hindi mo alam, Josh…” bulong niya sa sarili. “Makikita mo ako mamaya.”

Bumukas ang pinto ng kwarto at sumilip si Samantha, ang ate niyang artista. Naka-sunglasses pa kahit nasa loob ng bahay.

“Uy, ready na ‘tong bunso ko ah,” biro ni Samantha, sabay sandal sa pinto. “Excited?”

“Oo naman, Ate,” sagot ni Jenny, habang pinupulbosan ang ilong. “First day of college ‘to eh. Tsaka… may surprise ako.”

“Hay naku,” umupo si Samantha sa kama. “Kapag sinabi mong surprise, ibig sabihin may kinalaman kay Joshua ‘yan.”

Hindi nagsalita si Jenny pero ngumiti lang, halatang guilty.

“Jenny,” seryosong sabi ng ate niya, “huwag mong iasa lahat ng saya mo sa kanya, ha? Mag-aral ka rin para sa sarili mo.”

“Oo naman, Ate. Promise. Pero syempre, bonus na rin ‘yung andun siya.”

Napailing si Samantha pero ngumiti rin.

“Sige na nga. Basta text ka agad kapag may kailangan ka. At wag ka munang magpupunta kung saan-saan.”

“Opo,” sagot ni Jenny, sabay yakap. “Thank you, Ate.”

Paglabas niya ng condo, ramdam niya agad ang init ng araw at amoy ng siyudad — usok ng sasakyan, halimuyak ng kape mula sa malapit na café, at ingay ng mga estudyanteng nagmamadali. Iba talaga ang mundo rito. Malayo sa tahimik nilang probinsya.

Pero kakaibang sigla ang naramdaman niya.

Ito ang simula ng bagong kabanata niya.

⸻

Pagdating niya sa campus, halos mapanganga siya.

Malaki ang unibersidad, puno ng estudyanteng may kanya-kanyang grupo. Ang mga building, moderno at napakalinis. Halos lahat may cellphone sa kamay at naka-airpods.

“Grabe…” bulong ni Jenny, habang naglalakad papunta sa faculty office para kunin ang class schedule niya. “Ang ganda rito.”

Habang nakapila, may boses na biglang tumawag sa likod niya.

“Excuse me, are you new here too?”

Paglingon niya, nakita niya ang isang babaeng sing-tangkad niya, naka ponytail, maputi, at naka-light makeup — elegant pero approachable.

“Ah, oo,” sagot ni Jenny, ngumingiti. “First year. Tourism student.”

“Same here!” tuwang sabi ng babae.

“I’m Suzanne. Suzanne Rosaventi.”

Sabay abot ng kamay.

Nagulat si Jenny pero agad din siyang ngumiti. “Jenny. Jenny Alvarez.”

Mabilis silang nag-click.

Habang sabay silang naglalakad palabas ng office, panay ang kwentuhan nila tungkol sa dorms, sa professors, at kung paano sila parehong naligaw kanina.

Si Suzanne, halatang sanay sa lungsod. Si Jenny naman, may halong hiya at excitement sa bawat galaw.

“Ang saya siguro dito no?” sabi ni Jenny. “Parang ang daming pwede makilala.”

“Definitely,” sagot ni Suzanne, ngumingiti.

“Pero kailangan din marunong kang pumili ng tao. Some people just look nice… but not everyone stays nice.”

Napatawa si Jenny. “Parang may pinaghuhugutan ka, ha?”

“Maybe,” sagot ni Suzanne, kindat pa.

⸻

Habang naglalakad sila papunta sa quadrangle, biglang napahinto si Jenny.

Mula sa malayo, may pamilyar siyang nakita.

Matangkad.

Naka varsity jacket.

Nakikipagkwentuhan sa tatlong lalaki, habang may mga babaeng panay ang tingin sa kanya.

Hindi siya puwedeng magkamali.

Si Joshua Tan iyon.

Napatigil si Jenny, biglang bumilis ang t***k ng puso niya. Parang huminto ang paligid.

“Josh?” mahinang sambit niya.

“Jenny?” tanong ni Suzanne, napansin ang biglang pagkatigil niya.

Pero hindi na siya sumagot. Dahan-dahan siyang lumapit, halos hindi humihinga.

“Joshua!” tawag niya, medyo malakas na ngayon.

Walang sagot.

Tuloy-tuloy lang ang lalaki sa paglalakad, nakangiti sa mga kasama.

Muling tinawag ni Jenny, mas mahinahon pero may bahid ng pag-aasam.

“Josh…?”

Lumingon sandali ang isa sa mga kasama ni Joshua — pero hindi siya.

Para bang hindi siya nakita.

Doon niya lang napansin… may nagbago sa kanya.

Iba na ang tindig nito — mas confident, mas gwapo, mas kilala. Parang ibang Joshua na ang nakikita niya ngayon.

Ang dating simpleng varsity boy sa probinsya, ngayon, pansinin na sa lungsod.

Nakatayo lang si Jenny roon, hawak ang strap ng bag niya, nakatingin habang palayo nang palayo si Joshua.

“Jenny…” mahinang tawag ni Suzanne, sabay tapik sa braso niya. “Are you okay?”

Napangiti siya kahit ramdam ang kirot sa dibdib.

“Yeah,” mahina niyang sagot. “I’m okay. Maybe… he just didn’t see me.”

Pero kahit ano’ng sabihin niya, alam niyang naroon ang lungkot.

‘Yung klase ng pakiramdam na parang may malamig na hangin na dumaan sa gitna ng araw na mainit.

Tumikhim si Suzanne, pilit binabago ang usapan.

“Come on. Let’s grab coffee before class starts. My treat.”

Ngumiti si Jenny, pinilit pagaanin ang pakiramdam. “Sure.”

Habang naglalakad sila palayo, napalingon pa siya ulit.

Si Joshua, abala pa rin sa tawanan.

At sa unang araw niya sa Maynila, doon nagsimulang magbago ang lahat — hindi niya alam kung babalik pa sa dati, o kung may paparating na bago.

Tahimik lang si Jenny habang nakaupo sa café sa loob ng campus.

Sa harap niya, may iced coffee at maliit na box ng donut — courtesy ni Suzanne, na ngayon ay naglalakad papunta sa counter para umorder ulit.

Pero kahit ano ang pilit niyang ngumiti, hindi siya mapakali.

Kanina pa paulit-ulit sa isip niya ‘yung tagpong nakita niya si Joshua — at hindi siya napansin.

Parang masakit na hindi mo alam kung sinadya o talagang hindi lang nakita.

Huminga siya nang malalim at pinilit ngumiti nang bumalik si Suzanne.

“So,” sabi ni Suzanne, sabay upo. “Are you sure you’re okay? Kanina pa tahimik ‘yang mukha mo.”

“Oo naman,” sagot ni Jenny, pilit na masigla.

“Siguro lang… culture shock. I mean, everything’s so big here.”

“Yeah, it’s overwhelming at first,” sagot ni Suzanne, sabay ininom ang caramel latte niya.

“Pero you’ll get used to it. If you need help, I’ll tour you around.”

Ngumiti si Jenny. “Salamat, ha. Ang bait mo talaga.”

“Of course. You seem nice too,” sagot ni Suzanne, sabay kindat. “And besides, I like your vibe. Hindi maarte.”

Napatawa si Jenny. “Naku, wag mo lang akong makitang gutom. Nagiging masungit ako.”

Sabay silang natawa — at doon, nagsimula ang simula ng pagkakaibigan nila.

Sa maikling oras pa lang, parang matagal na silang magkakilala.

Pero bago pa man matapos ang usapan nila, biglang nag-ring ang phone ni Jenny.

Pagkasilip niya sa screen, nanlaki ang mga mata niya.

Joshua.

Napalunok siya, mabilis na sinagot ang tawag.

“Hello?” mahina niyang sabi, halos nanginginig ang boses.

“Jenny?” pamilyar na boses, medyo mababa pero pamilyar na tono. “Nasa campus ka?”

Ngumiti siya, halos mapatalon sa tuwa.

“Oo! Dito ako sa may café malapit sa main building. Ikaw? Nasan ka?”

“Wait lang,” sagot ni Joshua. “Lapit ako riyan.”

At bago pa siya makasagot, na-end na ang tawag.

Kinabahan siya, hindi alam kung matutuwa o mahihiya.

Tatlong buwan silang hindi nagkita — at ngayon, bigla na lang itong papalapit.

⸻

Ilang minuto pa lang ang nakakalipas, pero parang isang oras na sa kanya.

Nang makita niya si Joshua papasok ng café, napahinto siya sa paghinga.

Mas gumuwapo ito.

Mas matangkad, mas confident, parang iba na talaga.

Hindi na ‘yung simpleng binatang nakilala niya sa probinsya.

“Hey,” bati ni Joshua, may bahid ng ngiti pero halatang alangan. “Ang aga mo namang pumasok.”

Ngumiti siya pabalik. “Hindi ko na nga alam kung saan ako dapat pumunta kanina. Buti na lang may nakilala akong classmate.”

Sabay turo kay Suzanne, na ngumiti rin bago sumenyas na aalis muna para bigyan sila ng privacy.

Nang silang dalawa na lang, natahimik sila sandali.

Ang awkward. Hindi tulad ng dati.

“Hindi ko inasahan ‘to,” unang sabi ni Joshua. “Na nandito ka.”

“Surprise,” mahinang sagot ni Jenny, pilit masigla. “I wanted to be with you. Pareho na tayong school, ‘di ba? Ang saya no?”

Ngumiti si Joshua, pero hindi umabot sa mata ang ngiti.

“Yeah… pero sana sinabi mo man lang.”

“Gusto ko lang sanang sorpresahin ka,” sabi ni Jenny, medyo nagtataka. “Hindi ka ba natutuwa?”

Huminga nang malalim si Joshua bago sumagot.

“Natutuwa naman ako, Jen. It’s just that… I didn’t expect it. Big decision ‘to, and—”

Tumigil siya sandali, parang nag-iisip ng tamang salita. “—and I wanted you to be comfortable sa place mo. Sa probinsya.”

Napakunot ang noo ni Jenny.

“Comfortable naman ako rito, Josh. Tsaka andito si Ate Sam. Hindi ako mag-isa.”

“Alam ko, pero… ang bilis kasi. Wala man lang heads-up. Ang daming adjustments.”

Tumahimik siya, pinilit intindihin. Pero kahit anong linaw ng tono nito, ramdam niya — may kaunting distansya sa pagitan nila.

“Hindi mo naman ako ayaw makita, ‘di ba?” tanong niya, halos pabulong.

Umiling si Joshua agad. “Hindi, Jen. Don’t think that way. It’s just… I’ve been busy. May training, may projects. Bago rin lahat sa akin dito.”

Ngumiti siya, pilit na inaayos ang tono ng boses.

“Okay lang, naiintindihan ko. Baka overwhelmed ka lang. Pero promise, hindi kita iistorbohin. I’ll focus sa studies ko rin.”

Sandali siyang tinitigan ni Joshua. “You always say that, Jen.”

“Ano’ng ibig mong sabihin?”

“Na you’ll focus on yourself. Pero laging ako ang inuuna mo.”

Parang may kung anong tinik na tumusok sa puso ni Jenny.

Hindi niya alam kung dapat siyang masaktan o mahiya.

Tahimik lang siya.

“I’m not saying it’s wrong,” dagdag pa ni Joshua, “pero gusto ko lang na maramdaman mong hindi mo kailangang i-base lahat ng moves mo sa akin. I mean, what if I mess up here? What if hindi ako kasing okay tulad ng inaasahan mo?”

Napayuko siya. “Josh, I didn’t come here to depend on you. Gusto ko lang… makasama ka. Hindi ko naman sinabing gusto kong sundan lahat ng ginagawa mo.”

“Yeah, I get that.”

Pero malamig pa rin ang tono nito.

Tiningnan niya si Joshua. Sa unang beses mula nang magkita sila ulit, ramdam niyang parang malayo na ito — hindi sa pisikal, pero sa puso.

“Gusto ko lang sanang iparamdam sa’yo na proud ako sa’yo,” sabi niya, halos pabulong. “Kaya ako nandito.”

Ngumiti si Joshua, pero ‘yung tipong pang-alis ng bigat. “Thanks, Jen. I appreciate it, really.”

Bumuntong-hininga siya, sabay sabing, “Basta, kapag may time ka, sabay naman tayo minsan sa lunch. Okay lang kahit busy ka.”

Tumango si Joshua. “Sige. Pag free ako, text kita.”

⸻

Pag-alis ni Joshua, naiwan si Jenny sa mesa. Tahimik lang.

Tinitigan niya ang baso ng kape, halos hindi na niya naramdaman ang tunog ng paligid.

Parang lahat ng inasahan niyang saya ay napalitan ng tahimik na pangungulila.

Hindi galit si Joshua, pero hindi rin siya masigla tulad ng dati.

Parang may dingding na biglang tumayo sa pagitan nila.

Pagbalik ni Suzanne, agad nitong napansin ang lungkot sa mukha ni Jenny.

“Hey… I’m guessing that was your boyfriend?”

Tumango lang siya.

“And?” tanong ni Suzanne, mahinang ngiti. “Did he like your surprise?”

Ngumiti rin si Jenny, mahina pero puno ng bigat. “I think… he wasn’t expecting it. Maybe I overdid it.”

“Or maybe,” sabi ni Suzanne, “he just needs time to adjust. Boys panic when they lose control of their plans.”

Natawa si Jenny nang mahina. “Yeah. Maybe.”

Pero sa loob niya, ramdam niyang may nag-iba.

At kahit pilit niyang iniisip na okay lang, hindi niya maiwasang itanong sa sarili:

Bakit parang iba na siya?

Habang naglalakad silang dalawa palabas ng café, ngumiti pa rin si Jenny, pilit pinapaniwala ang sarili na kaya pa ring bumalik sa dati ang lahat.

Pero sa likod ng ngiti niya, may takot na hindi niya maipaliwanag — takot na baka ang sinundan niyang pagmamahal ay unti-unti nang lumalayo.

Tatlong araw na ang lumipas simula nang unang araw ng klase, pero hanggang ngayon, ramdam pa rin ni Jenny ang bigat ng pagkikita nila ni Joshua.

Hindi niya alam kung siya lang ba ang nag-iisip nang sobra, o talagang may nagbago.

Dati, kahit simpleng emoji lang sa chat, may kasunod agad na tawag.

Ngayon, kahit “seen” lang, okay na yata sa kanya si Joshua.

Nakaupo siya ngayon sa bench sa ilalim ng malaking puno sa campus quadrangle. Sa tabi niya, abala si Suzanne Rosaventi sa paglalagay ng kulay sa notes nila sa Tourism 101.

“Hoy,” wika ni Suzanne, hindi inaalis ang tingin sa papel. “Mukhang malalim na naman iniisip mo.”

Napatingin si Jenny sa kanya at ngumiti ng pilit. “Wala naman. Medyo pagod lang siguro.”

“Hmm.” Tumigil si Suzanne sa pagsusulat at tumingin sa kanya. “Or… si Joshua?”

Hindi siya agad nakasagot.

Napabuntong-hininga siya at tumango nang mahina.

“Hindi ko naman maiiwasang isipin eh. Parang… hindi siya masaya na nandito ako.”

“Hindi ka niya ba tinext after nung café?” tanong ni Suzanne.

“Tinext naman,” sagot ni Jenny, sabay labas ng cellphone. “Pero puro ‘busy ako’, ‘may training’, ‘next time na lang’. Alam mo ‘yun, parang polite na palusot.”

Tumingin si Suzanne sa kanya, seryoso ang mga mata.

“Jenny, may mga tao talagang nag-iiba kapag nasa bagong environment. Hindi naman laging ibig sabihin nu’n, iniwan ka na nila. Minsan, nalilito lang din sila sa kung anong gusto nilang unahin.”

Tahimik lang si Jenny.

Tama si Suzanne, pero iba ‘yung pakiramdam kapag ikaw ‘yung naiwan.

‘Yung tipong gusto mong maghintay, pero takot kang wala nang babalik.

“Ewan ko,” sabi niya sa huli. “Gusto ko lang sana maramdaman na excited siyang makita ako. Pero nung araw na ‘yon… parang ako lang ‘yung natuwa.”

Ngumiti si Suzanne at tinapik ang balikat niya.

“Baka kailangan mo lang magpahinga. Come with me this weekend. Sa bahay namin. Para maiba naman ang scenery mo. Promise, hindi boring.”

Napakunot-noo si Jenny. “Sa bahay niyo? Naku, baka istorbo ako.”

“Hindi ah!” sagot ni Suzanne agad, nakangiti. “Wala naman masyadong tao. Si kuya lang minsan nandoon, tapos ang mga magulang ko laging nasa business trips. You’ll love it. At least makaka-break ka sa kakaisip.”

“Kuya mo?” tanong ni Jenny, nagtataka. “Yung sinabi mong top student?”

Ngumiti si Suzanne, parang proud. “Yes! Si Jace. Fourth year Accountancy. Perfectionist ‘yun pero mabait. Medyo tahimik lang.”

Natawa si Jenny. “Parang intimidating pakinggan.”

“Medyo,” sabay tawa rin ni Suzanne. “Pero sanay ako. He’s like… the serious version of me.”

⸻

Pag-uwi ni Jenny sa condo, tahimik lang siya.

Habang nag-aayos ng bag, napatingin siya sa cellphone niya — wala pa ring message mula kay Joshua.

Hindi niya alam kung dapat ba siyang mag-text muna, o kung dapat siyang maghintay.

Pero sa huli, siya pa rin ang naunang nag-type.

Jenny: Hi, Josh. Kamusta ka? Nakita ko kanina may game ulit kayo. Good luck! 🏀💪

Mabilis niyang sinend, sabay bitaw ng mahabang buntong-hininga.

Tinitigan niya ang screen, ilang minuto lang pero parang ang tagal ng oras.

Paglipas ng sampung minuto, may notification.

Joshua: Thanks. Busy pa ako. Talk soon.

Wala na namang kasunod.

Pinikit niya ang mga mata, pilit pinapakalma ang sarili.

Okay lang, bulong niya sa isip. Siguro pag tapos na siya sa training, babalik sa dati.

Pero sa puso niya, alam niyang unti-unti na siyang natatabunan ng bagong mundo ni Joshua.

⸻

Kinabukasan, sabay silang pumasok ni Suzanne.

Masigla si Suzanne — laging maraming kwento, laging may energy.

At kahit papaano, napapasaya niya si Jenny.

“Hey,” sabi ni Suzanne habang naglalakad sila sa hallway. “Tuloy tayo sa weekend, ha? Hindi ako tatanggap ng ‘ayoko’.”

Napatawa si Jenny. “Sige na nga. Pero wag kang magreklamo ‘pag kinain ko lahat ng pagkain sa bahay niyo.”

“Gusto ko nga ‘yan!” tawa ni Suzanne. “At least may kasama akong matakaw!”

⸻

Dumating ang Sabado, at gaya ng usapan, pumunta si Jenny sa bahay ng mga Rosaventi.

Paglapit pa lang sa gate, napanganga siya.

“Wow…”

Malawak ang bakuran, moderno ang disenyo ng bahay, may fountain pa sa harap.

“Ang yaman mo pala talaga,” bulong niya kay Suzanne.

“Eh sabi ko naman sa ’yo,” sagot ng kaibigan, natatawa. “Pero ‘wag ka magpaka-intimidated. Chill lang dito.”

Pagpasok nila sa loob, sinalubong sila ng malamig na aircon at halimuyak ng bagong lutong tinapay.

“Kuya!” sigaw ni Suzanne. “We have a guest!”

Walang sumagot.

“Siguro nasa study room,” sabi ni Suzanne. “Wait, dadaan lang ako sa kusina, kumuha ka muna ng juice riyan, ha?”

Tumango si Jenny at naupo sa couch.

Habang hinihintay si Suzanne, napatingin siya sa paligid — malinis, elegant, pero hindi pretentious.

May bookshelf sa gilid, punong-puno ng accounting books at ilang trophies.

Napangiti siya. Siguro kay Jace ‘to, isip niya.

Habang tumitingin-tingin pa siya, biglang bumukas ang pinto sa kabilang dulo ng sala.

Lumabas ang isang lalaki — matangkad, nakasalamin, suot ang plain white shirt at slacks.

Tila galing sa pagbabasa o pag-aaral.

“Ah…” nagulat si Jenny. “Good afternoon po.”

Nag-angat ng tingin ang lalaki. Tahimik lang, pero matalim ang mga mata.

“Good afternoon,” mahinang sagot nito, malamig pero magalang. “Ikaw siguro si Jenny?”

Tumango siya. “Opo. Classmate po ni Suzanne.”

Tumango lang ang lalaki. “I’m Jace.”

Tahimik sandali, hanggang sa bumalik si Suzanne bitbit ang dalawang baso ng juice.

“Oh! Nakilala mo na pala si Kuya!” sabi nito. “Kuya, ‘yan si Jenny. Siya ‘yung sinasabi kong mabait kong classmate.”

Ngumiti si Jace nang bahagya.

“Ah, so ikaw pala ‘yung laging binabanggit niya.”

Umupo ito sa kabilang sofa. “Nice to meet you.”

“Nice to meet you too,” sagot ni Jenny, medyo nahihiya.

Tahimik ang sumunod na ilang segundo, hanggang sa biglang nagsalita si Jace.

“Tourism, right?”

“Opo.”

“Interesting choice,” sabi nito, habang nagbubuklat ng folder. “My sister said you’re from the province?”

Ngumiti si Jenny. “Opo, sa Las Palmas. Ngayon lang ako tumira rito sa city.”

“Must be quite an adjustment,” sabi ni Jace, hindi man lang tumitingin. “City life isn’t as simple as people think.”

Tatawa sana si Jenny pero nauna si Suzanne. “Kuya, wag mo siyang i-intimidate. First day pa lang nagsermon ka na agad.”

Tumingin si Jace kay Jenny, bahagyang nag-iba ang ekspresyon. “Sorry. Habit ko na yata ‘to. Don’t mind me.”

Ngumiti si Jenny, “It’s fine po. Medyo totoo rin naman ‘yung sinabi niyo.”

Saglit silang nagtagpo ng tingin — mabilis pero may kakaibang init.

Hindi iyon romantic, pero may kakaibang presence si Jace. Tahimik, matalino, at may lalim sa bawat salita.

⸻

Habang kumakain sila ng meryenda, si Suzanne ang bida sa usapan — puro tawa, puro kwento.

Si Jace, tahimik lang pero paminsan-minsan ay nagsasalita.

At sa bawat sagot niya, napapaisip si Jenny — parang may bigat at kahulugan lahat ng sinasabi nito.

Sa dulo ng hapon, habang nagbabayad na si Jenny, biglang lumapit si Jace sa may pintuan.

“Jenny,” tawag niya.

Napalingon siya. “Po?”

“Tingin ko mabuti na may kaibigan si Suzanne na gaya mo,” sabi nito. “You seem… grounded.”

Napangiti siya. “Thank you po. At salamat din sa pag-welcome.”

Tumango lang si Jace, saka bumalik sa loob.

Habang naglalakad palabas, napatingin si Jenny sa langit.

Hindi niya alam kung bakit, pero sa unang pagkakataon simula nang umalis si Joshua sa probinsya, parang may katahimikang bumalik sa loob niya.

At habang naglalakad siya sa driveway ng mga Rosaventi, dala pa rin niya ang bigat ng nakaraan — pero sa ilalim ng araw na papalubog, may kakaibang liwanag na nagsisimulang sumilip.