The door hadn’t even fully closed yet, pero para kay Jace parang may pader na bumagsak sa dibdib niya. Tahimik ang buong bahay. Sobrang tahimik na ang tanging maririnig ay ang paghingal niya at ang pagkapunit ng puso niya habang nilalabanan ang panginginig ng kalamnan niya. He stood there, staring at the door. Staring at the empty frame where Jenny used to be. Staring at the space where Elijah stood. Where his son stood. His son. The words stabbed him over and over until he couldn’t breathe. Anak ko ba siya? Yes, Jace. Elijah is your son. Hindi na kailangan ng kutsilyo. Hindi rin kailangan ng suntok. Because those words alone were enough to tear him apart. His knees buckled. At hindi niya na kinaya. He sank to the floor palms slamming the tiles, chest trembling as he tried

