FWL.5
1815 Words
@คณะสถาปัตฯ
“อ้าวเฮ้ย! ไมมานอนหลับอยู่ตรงนี้วะ แล้วไอ้พริมอะ ไปซื้อข้าวเหรอ?”
“...”
“ไอ้บ้านี่ถามแล้วไม่ตอบ”
ตงตงโยนกระเป๋าลงโต๊ะก่อนยืนงงกับท่าทีเพื่อนชายที่นอนฟุบหน้าบนกระเป๋าเป้ตัวเอง ตะวันแยงตาแทบแตกหลับลงได้ไงวะ แต่เดี๋ยวก่อน เคนโด้มาเช้า ตงตงยกมือทาบอกเมื่อเห็นเพื่อนรักมาก่อนแปดโมง ปกติมันเคยมาเร็วที่ไหน ถ้าไม่สายก็อีกห้านาทีจวนเข้าคลาสนู่นถึงจะมา
“ไอ้พริมยังไม่มา” ลูกตาลตอบแทน พลางพยักพเยิดหน้าให้ดูสภาพคนหล่อที่ปวกเปียกไม่ต่างจากขยะชุ่มน้ำ
“...”
“คุณโด้ครับ ไหนๆ ก็มาเช้าแล้ว มึงก็ช่วยทำตัวให้มันสดชื่น เป็นเกียรติแก่พระอาทิตย์หน่อยไม่ได้ไงวะลุกๆ ไปซื้อข้าวเป็นเพื่อนกูหน่อย”
“กูไม่ไป มึงอยากแดกก็ไปเองดิ”
เคนโด้เบี่ยงหน้าไปอีกทางหนีความรบเร้า อุตส่าห์ออกจากบ้านแต่เช้าเพื่อมาหาที่สงบๆ ทำใจให้สบาย แต่เหมือนจะคิดผิดมหันต์ กับลูกตาลไม่เท่าไร รายนั้นไม่เซ้าซี้น่ารำคาญเหมือนไอ้ผีตง ซักไซ้เก่งปานซักผ้ากะเอาให้สะอาดพร้อมใส่เลยมั้ง
“ทำตัวเหมือนคนอกหักไปได้นะ”
“ไอ้ห่านี่!... พูดจาไม่เข้าหูกูแต่เช้าเลยนะ เดี๋ยวก่อนๆ” เคนโด้หงุดหงิดง้างหมัดชกเต็มแรง ดีนะที่ตงตงยกกระเป๋าขึ้นบังทัน ไม่งั้นหน้าหล่อๆ ของเขาคงแหกชัวร์
“ทำไมม หรือว่า มึงบอกชอบไอ้พริมแล้ว?”
“ยัง! ขนาดยังไม่บอกแม่งยังหนีหน้ากูเลย ถ้าบอกไปแม่งไม่ย้ายบ้านหนีกูเลยเหรอวะ” เส้นผมสีถ่านที่ยาวระต้นคอถูกขยี้เต็มแรงจนไม่เป็นทรง “แม่งเอ๊ยย! หงุดหงิดว่ะ หงุดหงิดด”
“มึงก็ใจเย็นๆ รอเขามาได้ตั้งนาน รออีกนิดจะเป็นอะไรวะ ทำตัวสบายๆ ให้เป็นปกติดีที่สุด เกิดบุ่มบ่ามแล้วลูกแมวหนีไปมึงจะแย่” ลูกตาลปรามอย่างใจเย็น ก่อนส่งลูกชิ้นลูกโตเข้าปากตัวเอง
“เออๆ ช้าๆ ได้พร้าเล่มงามไงมึง ไม่ได้งามธรรมดาด้วยนะ... งามมากกก”
“มึงนี่มัน”
เห็นหน้าปั้นจิ้มปั้นเจ๋อของมันแล้วอยากตะบันเสยให้หงายสักหมัด ทว่ายิ่งคิดเรื่องเธอจิตใจก็ว้าวุ่นอยู่ไม่สุข จะให้ทำตัวสบายๆ ไม่ทุกข์ร้อนอย่างที่ลูกตาลบอกก็ไม่ไหว เมื่อในใจคิดถึงแต่คนที่หนีหน้ากัน หนีหนักถึงขั้นไปนอนกับลูกพี่ลูกน้อง เอากับยัยหนูพริมสิ
นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เคนโด้มาถึงมหาวิทยาลัยเร็วกว่าปกติ ไม่ใช่อะไร นอนไม่หลับก็เลยตื่นเองแม่งเลย เอาจริงการตื่นนอนในทุกเช้าไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนายน้อยเคนโด้เลย เขาก็แค่เล่นละคร แกล้งสำออย ตื่นไม่ไหว เพราะอยากให้พริมโรสมาปลุกก็เท่านั้น
ทำไมวะ อยากเห็นเธอเป็นคนแรกในทุกๆ เช้า... กูผิดตรงไหน
“เชี่ยยยย!!”
“อะไรของมึง?”
ตงตงเบิกตาโพลงอุทานสุดเสียงจนเพื่อนในคลาสหลายคนอ้าปากเตรียมด่า ทว่าความตกใจของมันเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ใครต่อใครหันมองไปทางประตู ภาพหญิงสาวใบหน้าคุ้นเคยที่เขาเฝ้าตามหามาตลอดหลายวันค่อยๆ ย่างกายเข้ามา เสียงฮือฮาล้วนแฝงความประหลาดใจ อึ้งแค่ไหนดูจากหน้าเคนโด้ได้
ตาลอย อ้าปาก... ตะลึงๆๆ
“เยี่ยวแตกมากแม๊!” ลูกตาลกรี๊ดกร๊าดกับลุคใหม่ของเพื่อนสาว
“กูชอบบบบบ” ตงตงยกนิ้วโป้งกดไลก์ถูกใจรัวๆ
“...!!”
“ฟีดแบคดีหนูพริมก็ชื่นนใจ... โด้ล่ะว่าไง พริมสวยไหม?” หญิงสาวเอ่ยถามด้วยถ้อยคำอ่อนหวานหูพอๆ กับใบหน้า เล่นเอาเคนโด้อึกอักประหม่าตอบกลับไม่เต็มเสียง ช็อกในความงามโปรดทุกท่านจงเข้าใจ
“กะ ก็ดี”
“ก็ดีเองเหรอ คิดว่าจะชอบมากกว่านี้ซะอีก”
“ชอบๆ ชะ ชอบมากเลย” กลัวสาวน้อยใจแหละดูออก
“แล้วอะไรดลใจให้หล่อนลุกมาแต่งแบบนี้ยะ?”
“ก็แค่อยากเปลี่ยนแปลงตัวเองบ้างง อะไรบ้างง ไว้ผมดำมาตลอดมันก็เบื่อปะ จะเปลี่ยนสีพื้นๆ เหมือนคนอื่นมันก็ธรรมดาไปหน่อยสำหรับหนูพริม นี่เลยบอกช่างว่าจัดเต็ม ถ้าใครไม่เหลียวหลังหนูจะมาเอาเงินคืน อีกอย่าง... เปลี่ยนเพื่อต้อนรับผู้ใหม่ไงคะ ฮ่าๆๆๆ” พริมโรสหัวเราะชอบใจ ก่อนย้ายตัวเองมานั่งข้างเคนโด้
“แร๊งงง!”
“หรือไม่ดี?”
“ดีค่ะ กูชอบบบ เห็นแล้วอยากขี่ยูนิคอร์น ฮี้ๆๆ”
“ฮี้ๆๆ”
ลูกรับลูกโยนทันกันสุดๆ สมแล้วที่เป็นเพื่อนรัก จากหญิงสาวน่ารักน่าทะนุถนอมที่ซุกซ่อนความเปรี้ยวจี๊ดไว้ภายใน เวลานี้กลับฉีกลุคสวยหวานน่าเอ็นดูทิ้งไม่เหลือคราบ มีเพียง All new Primrose ที่เปรี้ยวเยี่ยวแตกตามที่ลูกตาลบอก
เคนโด้เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ก่อนชำเลืองมองสาวข้างกาย เรือนผมที่เคยดำเงาเป็นเส้นตรงยาว ถูกม้วนเป็นเกลียวลอนสีบลอนด์ชมพูแซมม่วง ยิ่งมองยิ่งน่าหลงใหลดูคล้ายม้ายูนิคอร์นตัวน้อยที่เด็กๆ ชื่นชอบ พอกดตาลงอีกนิดก็พบชุดนักศึกษาเข้ารูปรัดนมแทบแตก จับคู่กับกระโปรงทรงเอสั้นเสียว
เสียวไส้ เสียวพุง... เสียวไปถึงขั้วหัวใจเลยแม่งเอ๊ยย
ระหว่างคาบเรียนคนทั้งสองก็ยังคงนิ่งเฉยต่อกัน แม้คำถามจะมีมากจนล้นสมอง แต่พอหันมาเจอกันหน่อยก็สะบัดหน้าหนีราวกับเห็นผีตอนกลางวัน ขนาดเคนโด้ผู้อัดอั้นคันปากอยากถามมาหลายวัน เอาเข้าจริงกลับนั่งหน้าเป็นตะคริว กระจอกชะมัด
ด้านพริมโรสก็ชั่งใจอมน้ำลายไม่กล้าถาม เธอกลัวจะคิดเองเออเองไปฝ่ายเดียว เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ไม่ใช่แค่หน้าแหกหมอไม่รับเย็บ แต่เธออาจเสียเพื่อนรักที่ดีที่สุดไปเลยก็ได้
“เคนโด้... ไปเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อนพริมหน่อยสิ”
“อืม”
เคนโด้ยอมลุกแต่โดยดีไม่มีอิดออด แค่เพียงพริมโรสเอ่ยบอกเขาก็พร้อมทำให้เธอได้ทุกอย่าง ทั้งสองออกมาเข้าห้องน้ำด้วยท่าทีปกติไม่ฟ้องพิรุธ ซึ่งเคนโด้ก็ยืนรออยู่ตรงมุมประจำแถวบันไดหนีไฟ มันใกล้ห้องน้ำ เงียบ และปราศจากคน
“เข้าเสร็จแล้วเหรอ?”
“เปล่าอะ เราไม่ได้ปวด แค่มาเป็นเพื่อนเฉยๆ” เขาเตรียมจะลุกจากขั้นบันไดที่นั่ง แต่แล้วก็โดนมือเล็กกดหัวไหล่ไว้ “...?”
“อย่าเพิ่งลุกสิ พริมยังไม่อยากเข้า... โด้มีลูกอมไหม? ง่วงอะอยากอมลูกอม”
“มี”
“น่ารักที่สุด คิดไว้แล้วว่าต้องพึ่งได้”
คนตัวโตมักพกลูกอมหรืออมยิ้มติดตัวไว้เสมอ นอกจากจะเอาไว้ให้พริมโรสอมเวลาง่วงนอนแล้ว เขาก็พกไว้อมหลังตัวเองสูบบุหรี่เสร็จ ป้องกันกลิ่นเหม็นเวลาเข้าใกล้เธอ
“แกะให้ด้วยนะ ไม่อยากไปล้างมืออีก”
“เรื่องมากจริงๆ... อะ”
เขายื่นเม็ดลูกอมที่แกะแล้วให้เธอ จู่ๆ เจ้าของเรือนผมสีสวยก็โน้มมาใกล้ ริมฝีปากสีชมพูฉ่ำที่งับบริเวณปลายนิ้วทำเอาเคนโด้ช็อกกล้ามเนื้อในอกสั่นราวบ้า ความอุ่นวาบจากโพรงปากนุ่มพุ่งเข้าหัวใจอย่างจัง ดีเท่าไรที่ไม่หงายตึง
“...!!”
“อร่อย” พริมโรสฉีกยิ้มโลกละลายเอาใจคนแกะ “ไม่อยู่บ้านตั้งหลายวันคิดถึงกันบ้างปะ? แต่เดี๋ยวนะ พริมไม่อยู่โด้ก็ตื่นเองได้หนิ แสดงว่าต่อไปนี้พริมก็ไม่ต้องไปปลุกแล้วสิ”
“ถ้าไม่อยากปลุกก็ไม่เป็นไรนะ ต่อไปนี้โด้จะพยายามตื่นเอง” ปากแข็ง น่าตบให้ริมฝีปากสั่นจริงๆ
“พริมบอกเหรอว่าไม่อยาก? ปลุกโด้มาตั้งแต่ประถม จู่ๆ จะให้เลิกปลุกเนี่ยนะไม่เอาหรอก ไว้... โด้มีเมียเมื่อไรพริมค่อยเลิกปลุกแล้วกัน ฮ่าๆๆๆ”
“หึ...” เขาเค้นเสียงก้องในลำคอด้วยความรู้สึกว่างเปล่า
“มีลูกอมรสอื่นอีกไหม รสนี้ไม่อร่อยเลยอะ”
“เมื่อกี้บอกอร่อย” คิ้วเจ้าชู้ถูกเลิกอย่างงุนงง
“ก็อมไปอมมามันไม่อร่อยอะ เผ็ดเกิ๊นนน แล้วสรุปมีอีกปะ? แกะให้หน่อยน้าา”
“ลูกอมอะไรเผ็ด”
เคนโด้ส่ายหน้าระอาให้ความเอาแต่ใจของคุณหนูพริมโรส ลูกอมรสน้ำผึ้งมะนาวถูกหยิบจากกระเป๋ากางเกง เขาบรรจงแกะห่อก่อนยื่นลูกอมเม็ดนั้นให้พริมโรสเป็นรอบที่สอง แค่จินตนาการว่ากลีบปากเล็กๆ จะประกบลงบนนิ้วเขาอีกครั้ง ใจดวงนี้ก็เต้นแรงแทบระเบิดแล้วมึง
ทว่าผิดคาด... พริมโรสหยิบลูกอมไปจากเคนโด้หน้าตาเฉย พลางใช้ฟันหน้ากัดคาบลูกอมเม็ดแรกที่อยู่ในปากแล้วยื่นมาทางเขา
“อะ อ้าา”
“อะไร? ก็เอาไปทิ้งเองดิ จะให้คนอื่นทิ้งให้หรือไง ประสาทแล้ว!”
“อ้า อาก”
“อะไรพริม? ตลกละ เหนียวซะขนาดนั้น ไปคายในห้องน้ำเลยไป๊!”
“อ้าา อากก”
“เฮ้ยๆ อะไรวะ...!!”
พริมโรสจู่โจมประกบริมฝีปากอีกฝ่ายแบบไม่ทันตั้งตัว ความเย็นฉ่ำอมหวานจากลูกอมเปปเปอร์มินต์ที่เคลือบบนผิวปากค่อยๆ ทำให้ใครบางคนเคลิบเคลิ้มเผยอปากตอบ แม้จะจูบเพียงผิวสัมผัสไม่ได้รุกล้ำอย่างที่ใจโหยหา แต่เชื่อเถอะ มันมากพอที่จะหล่อเลี้ยงหัวใจดวงนี้ให้เต้นไปอีกนาน
เต้นเพื่อยืนยันว่าสี่ห้องหัวใจนี้... เป็นของพริมโรส คนเดียว
เรียวลิ้นเล็กควานหาลูกอมรสเย็นในปาก ก่อนสอดดันเข้าโพรงปากอุ่นของอีกฝ่ายอย่างที่ตั้งใจ เมื่อภาระกิจสำเร็จ พริมโรสก็ถอนผิวปากตัวเองออกทันที เธอสบมองเพื่อนชายที่ยังหลับตาพริ้มด้วยหัวใจหนุบหนับคันยุบยิบคล้ายมีมดไต่
“ปะ ไปเรียนก่อนนะ” ยัยตัวเล็กชิ่งหนีพาตัวเองออกจากพื้นที่อันตรายอย่างเร็ว จูบเขาก่อนแท้ๆ ดันเขินเองซะงั้น อีบ้าอีบอ
เคนโด้เม้มปากแน่นราวกับต้องการลิ้มรสชาติริมฝีปากชมพูฉ่ำที่ยังหลงเหลือ “ฮ่าๆๆ แม่งเอ๊ยย! น่ารักฉิบหายเลยว่ะ”
เธอมันร้ายพริมโรส ถึงจะร้าย... ไอ้โด้คนนี้ก็รักนะครับบ
- Writer
