FWL.4
1721 Words
“คุณป้าครับ พริมโรสไปไหนอะครับผมไม่เห็นเธอเลย”
“อ๋อ คุณหนูพริมออกไปข้างนอกกับเพื่อนตั้งแต่สายๆ แล้วค่ะ... คุณโด้มีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ?” ป้าหวานหัวหน้าแม่บ้านกล่าวถามอย่างสงสัย
“ไม่มีอะไรครับ แล้วเธอได้บอกหรือเปล่าว่าจะกลับตอนไหน?”
“ไม่ได้บอกค่ะ”
“ขอบคุณนะครับ”
เคนโด้ข้ามกลับมายังบ้านตัวเองด้วยอาการหัวเสียเล็กน้อย หลังจากที่เธอวิ่งหนีเขาเช้าวานก่อนกระทั่งวันนี้ก็เกือบสองวันเต็มที่ยัยแสบหนีหน้าไม่ยอมมาเจอ ไม่มาปลุกเหมือนทุกวัน โทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความหาก็ไม่ตอบ... สิ่งที่กลัวมาตลอดได้เกิดขึ้นแล้ว
หากบอกไป แล้วไม่เหมือนเดิม... จะทำอย่างไง
@ห้าง Lion Shine
เพราะเป็นวันหยุดยาวหลายวันตามปฏิทิน คุณหนูพริมที่ไม่อยากอยู่บ้านเลยเอ่ยปากชวนลูกตาลมาเที่ยวเล่นตามประสาสาวๆ อย่างน้อยการออกมาข้างนอก มาชอปปิง หาของอร่อยกิน ก็อาจคลายความว้าวุ่นในใจลงได้ สักนิดก็ยังดี
ตลอดเวลาที่เดินเลือกซื้อของด้วยกัน ลูกตาลลอบสังเกตเห็นความผิดปกติของเพื่อนสาวที่หลุดมาเป็นระยะ หน้านิ่ว คิ้วขมวด... ต้องมีอะไรแน่
“เป็นไรวะ? ทำหน้าเหมือนแบกโลกทั้งใบมาตั้งแต่เจอกันแล้ว” ลูกตาลไม่ยอมปล่อยให้ต่อมเผือกตัวเองทำงานหนักฟรีๆ หรอก เธอเปิดประเด็นยิงคำถามใส่คนที่กำลังเหม่อลอย
“ดูออกขนาดนั้นเลย?” พริมโรสขยับหลอดดูดน้ำในแก้วช้าๆ
ในสมองมีแต่ภาพเช้าวานก่อนลอยเต็มซีรีบรัม ชัดเจนทุกสัมผัส ทุกคำพูดที่ดังข้างหูจนอยากเอาหน้าจุ่มน้ำ ตะโกนไล่ความคิดบ้าๆ กับภาพพวกนั้นออกไป เกิดมาก็เคยคบเคยเจอผู้ชายมาตั้งหลายคน ไม่เห็นจะเดือดร้อนหรือกระวนกระวายสักนิด
แต่ทำไมกับผู้ชายที่ชื่อเคนโด้... ถึงได้ว้าวุ่นใจแทบบ้าแบบนี้นะ
“สภาพมึงดูยากมากว่างั้น? เหมือนไอ้เคนโด้ไม่มีผิด... ว่าแต่มีไรเปล่า? ระบายให้กูฟังได้นะ ถ้ามึงต้องการ”
พริมโรสนั่งนิ่งก่อนรวบรวมความกล้าเล่าให้ลูกตาลฟัง “ตาล... ถ้าแฟนเก่ามึงกลับมาจะทำยังไง? เก่าแบบ เก่ามากกกกกกก เก่าสุดๆ เก่าชนิดที่จำไม่ได้ว่าเคยคบกันอะ”
“เก่าขนาดนั้นเลย?”
“อื้มม”
“งั้นต้องถามก่อนว่าคบกันนานแค่ไหน?”
“...สี่วันมั้ง”
“อีบ้าา! สี่วัน ถ้าคบกันแค่สี่วันแล้วเลิกนี่ มึงไม่ต้องกลับไปเลยนะ เสียเวลาคิดฉิบหาย แสดงว่าเป็นสี่วันที่ไม่มีอะไรน่าจดจำเลยใช่มะ? แฟนบ้าอะไรคบสั้นยิ่งกว่าขนรักแร้” ลูกตาลตะลึงงันกับช่วงเวลาที่พริมโรสบอก ถ้าจะสั้นจู๋ขนาดนี้ไม่น่าเรียกคบ เรียกคุยขำๆ ท่าจะเหมาะ
“เอาน่าา ถ้าเป็นมึง... มึงจะกลับไปไหม? แบบลองคบลองคุยงี้อะ เผื่อมันจะดี”
“นังพิมพิลาไลย”
“พริมมาดาย่ะ”
“เอออ มึงผ่านผู้ชายมาเยอะกว่ากูอีกนะ ถึงจะยังไม่เคยซั่มกับใครก็เถอะ แต่กูขอบอกอะไรหน่อย พวกเราโตขึ้นทุกวันนะเว้ย ทั้งอายุ สมอง หรือแม้แต่ความยับยั้งชั่งใจ กูอยากให้มึงคิด ให้มึงเลือกคนดีๆ มาอยู่ข้างกายบ้าง ไม่ใช่คุยกันวันสองวันก็ยอมคบแบบที่ผ่านมาอะ”
“...”
“กูเห็นแบบนี้ทีไรแม่งก็คว้าน้ำเหลวกลับมาทุกครั้ง บางทีคนที่พร้อมดูแลมึง เขาอาจจะอยู่ข้างมึงมาตลอดก็ได้นะพริม... แต่มึงแค่ไม่เคยมองก็เท่านั้น”
“...!”
“มองไว้บ้างง มันก็ไม่เสียหายปะวะ ทีไอ้พวกเชี่ยนั่นมึงยังมองมันได้เลย จริงมะ?” แม่ศิราณีลูกตาลพูดไปก็อมยิ้มไป เธอไม่อยากบอกเพื่อนตรงๆ แต่ต้องการให้พริมโรสคิดและรับรู้ความรู้สึกนั้นด้วยตัวเอง
“ชิ สอนเก่งง เหมือนสั่งสมความรักมาทั้งชีวิต”
“อีเวรร”
พริมโรสเบะปากแซว ทุกอย่างที่ลูกตาลพูดล้วนจริงทั้งหมด ผู้ชายที่เธอคบด้วยแต่ละคนแรกๆ ก็ดูดีมีความเป็นสุภาพบุรุษ ซ้ำยังเอาอกเอาใจสารพัด อยากได้ อยากกินอะไรขอให้บอก แป๊บเดียวก็มาถวายปาก
ทว่าสุดท้ายจากสุภาพบุรุษก็กลายร่างเป็นเฮียดีๆ นี่เอง คบเพียงไม่นานก็ออกลวดลายหวังบางสิ่งจากตัวเธอ พอถึงจุดนั้นทีไร พริมโรสก็ประสานงานกับหน่วยรักษาความปลอดภัยอย่างเคนโด้ให้มาจัดการลากคอไอ้เฮียปล่อยคืนสู่ธรรมชาติตามเดิม
บางที... คงต้องปรับระยะโฟกัสให้ใกล้ขึ้นกว่าเดิม
หลังเดินซื้อของและทานอาหารด้วยกันเสร็จ ลูกตาลก็ขอตัวกลับก่อนเพราะช่วงเย็นต้องไปทำธุระกับครอบครัว ส่วนพริมโรสน่ะเหรอ ยังคงเดินเอื่อยเฉื่อยวนอยู่ในห้างไม่ยอมกลับ
เหตุผลเดียว... ไม่พร้อมเจอหน้าเขา
“อุ๊ย! ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ ค่ะ”
“ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร”
มัวแต่เหม่อลอยคิดอะไรเรื่อยเปื่อย เธอเลยชนเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งอย่างจัง ข้าวของในมือทั้งเธอและเขาเทกระจาดลงพื้นไม่เป็นท่า
“ขอโทษนะคะ พอดีพริมไม่ได้ตั้งใจ” พลางย่อตัวลงช่วยเขาเก็บของ เก็บไปก็กล่าวขอโทษไม่ขาดปาก “ขอโทษจริงๆ นะคะ ถ้าพริมมองทางให้ดีก็คงไม่ชนกับคุณ ของคุณก็คงไม่กระจายแบบนี้”
“ไม่เป็นไรครับ ผมเองก็มัวแต่มองทางอื่นเหมือนกันเลยไม่ได้ดูข้างหน้า ขอโทษนะครับ” เขาเก็บของทุกอย่างแยกใส่ถุงดังเดิม ก่อนยื่นถุงที่เป็นของหญิงสาวคืนเธอ “ลองเช็กดูก่อนก็ได้นะครับว่าครบหรือเปล่า?”
“ไม่ต้องเช็กหรอกค่ะ เพราะของที่อยู่ในถุง... ยังไงคุณก็เอาไปไม่ได้อยู่ดี แหะๆ” เธอยิ้มเจื่อนจนเขาหลุดยิ้มตาม แหงสิ ของในถุงมีแต่ผ้าอนามัยกับสำลีเช็ดหน้า ถ้าเขาหยิบไปก็แปลกแล้ว
“หึๆ ขอโทษอีกครั้งนะครับ”
“ค่ะ งั้นพริมขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณที่ช่วยเก็บ แล้วก็ขอโทษที่ชนด้วยนะคะ” ดวงหน้าสดใสผุดยิ้มแสนหวานให้คนตรงหน้าอีกรอบ ก่อนทั้งคู่จะเดินสวนกันไปคนละทาง
“พริมเหรอ? ...พริมโรส พริมโรสส!!”
ปลายเท้าที่ย่างก้าวด้วยความมั่นใจ ชะงักหยุดเมื่อได้ยินเสียงใครบางคนขานชื่อตัวเอง พริมโรสค่อยๆ หมุนตัวไปตามเสียงทุ้ม ทว่าสิ่งที่เห็นกลับทำเธอแปลกใจ เพราะแววตาของคนที่เธอสบด้วยในเวลานี้คือผู้ชายที่ชนกันเมื่อครู่
เขาเรียกงั้นเหรอ... ไม่มั้ง
ชายหนุ่มใบหน้าขาวผ่องกับเรียวตาชั้นเดียวที่ดูคมกริบเวลามอง กำลังพินิจจ้องเธอไม่ละสายตา กลีบปากหยักได้รูประบายยิ้มให้กัน ไม่ยิ้มเปล่าเดินเข้ามาหาด้วยไง พริมโรสมุ่นคิ้ว ใบหน้าเหลอหลาครั้นเห็นเขาขยับเข้ามา
“...?”
“พริมโรสจริงๆ ด้วย” เขาย้ำชื่ออย่างชัดเจน นั่นยิ่งทำให้พริมโรสหน้ายุ่งเหมือนยุงตีกัน ในหัวมีสองคำถาม
รู้จักกันเหรอวะ... ใครวะเนี่ยย
“เอ่อออ... เรา รู้จักกันเหรอคะ?”
“ฮ่าๆๆ ว่าแล้วพริมต้องจำเราไม่ได้ แต่เราจำพริมได้นะ” เขาอารมณ์ดีหัวเราะชอบใจที่ตัวเองจำได้ฝ่ายเดียว “เราเคยเรียนห้องเดียวกันไง”
“ฮะ!!”
ก็ตกใจแบบไม่ต้องไว้หน้าไปเลยสิคะ พริมโรสชักไม่แน่ใจว่าเคยมีเพื่อนร่วมห้องหล่อขนาดนี้จริงๆ เหรอ ถ้าจะหล่อปานพระเอกซีรีส์จีนต้องจำได้สิ อีพริมไม่น่าพลาด
“ยังชอบกินอมยิ้มอยู่ไหม? ถ้าชอบเดี๋ยวคราวหน้าเราเอามาฝาก” ชายหนุ่มยกยิ้มให้รูปประโยคที่ตั้งใจสื่อ
“อมยิ้ม อม ยิ้ม... พะ เพิ่มม!! เพิ่มเหรอ!?” แทบไม่เชื่อสายตา ในใจอยากยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองแรงๆ ขยี้ลูกตาให้ชัดๆ ผู้ชายรูปร่างงดงามคนนี้คือไอ้อ้วนตุ๊ต๊ะที่เธอเคยวิ่งหนีตอนเด็กงั้นเหรอ
“ฮ่าๆๆ ใช่ เราเพิ่มเอง ดีใจจังที่พริมยังอุตส่าห์จำได้”
พริมโรสจำได้คร่าวๆ ว่าเพิ่มย้ายโรงเรียนหลังจบชั้นอนุบาล ซึ่งเด็กส่วนใหญ่ในโรงเรียนจะนิยมเรียนต่อที่เดิมจนจบชั้นมัธยมศึกษาเหมือนเธอกับเคนโด้ ความคุ้นเคยที่ยาวนานนี้ ทำให้เพื่อนร่วมรุ่นทุกคนจดจำกันได้แม่น
มิน่า... ถึงจำเขาไม่ได้
“คึ คือ ขอโทษนะ แต่พริมจำไม่ได้จริงๆ คือเพิ่มดู...” นัยน์ตากลมถือวิสาสะไล้มองรูปร่างที่เปลี่ยนของเพิ่มอีกครั้ง oh my god มากแม่
“ไม่อ้วนเหมือนตอนเด็กใช่ไหม?”
“ใช่ เอ้ย! ก็ใช่แหละ”
“ฮ่าๆๆๆ” เพิ่มหัวเราะถูกใจในท่าทีน่าเอ็นดูของเธอ “ขืนอ้วนเหมือนตอนเด็ก พริมก็วิ่งหนีเพิ่มอีกน่ะสิ”
“โอ้โหห! พูดแบบนี้ เพิ่มเอามีดมาแทงพริมเลยดีกว่า”
พริมโรสหน้าสั่นเสียหลังได้ยินเพิ่มพูดถึงวีรกรรมสมัยเด็ก ช่างเป็นการกระทำที่น่าเกลียดที่สุด วิ่งหนีเขาไม่พอยังจิ๊กอมยิ้มเขามากินอีก ถ้าไม่เรียกเห็นแก่กิน แล้วเรียกว่าอะไรคะ
“เราพูดเล่นน พริมอย่าคิดมากนะ แต่ว่า... พริมสวยมากเลยนะ ตอนเด็กว่าน่ารักแล้ว โตมากลับสวยจนเพิ่มจำแทบไม่ได้ ถ้าเมื่อกี้ไม่แทนตัวเองว่าพริม เพิ่มก็คงจำไม่ได้เหมือนกัน”
“แหมม เล่นชมกันขนาดนี้ ต้องการอะไรมิทราบคะคุณ?”
“ฮ่าๆๆ ถามตรงดีจัง” เสียงหัวเราะจางหายในอากาศ และถูกแทนที่ด้วยแววตาจริงจังไม่มีติดเล่น “ต้องการเบอร์พริมไง ให้กันได้ไหม?”
“...!!”
บุกเก่ง บุกหนัก... ตั้งแต่เด็กยันโตเลยนะพ่อคุณ
- Writer
