FWL.3
1845 Words
ตู๊ดด ตู๊ดด...
“ไอ้โด้ ไอ้บ้า ทำไมโทรไปไม่รับฮะ”
พริมโรสพยายามต่อสายหาเคนโด้หลายครั้งตั้งแต่ที่กลับถึงบ้าน ก็สัญญาเอาไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าจะมานอนเป็นเพื่อนเธอ นี่จวนจะห้าทุ่มนายตัวโตก็ยังไม่โผล่ หนำซ้ำยังไม่รับสายอีก... เห็นทีต้องบุก
ไวกว่าความคิดก็สองเท้าของคุณหนูพริมโรส เธอจัดการย้ายเรือนร่างอันน่าทะนุถนอมที่อยู่ในชุดนอนผ้าลื่นมายังบ้านเคนโด้ทันที ในเมื่อเขาไม่มาเธอก็ต้องย้ายไปนอนกับเขาเท่านั้น
เพราะคนสวยอย่างพริมโรส... กลัวผีและความมืดจนขี้ขึ้นสมอง
“ไอ้โด้! ไอ้คนผิดสัญญา ไหนบอกจะไปนอนกับกูไง” จัดการดึงผ้านวมที่คลุมโปงออก เผยให้เห็นคนผิดสัญญานอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง “ตื่นเดี๋ยวนี้เลยย”
“อะไรพริม?” เขาคว้ามือที่กำลังตีไว้หลวมๆ เล่นเอาคุณหนูพริมไม่พอใจสะบัดมือออก
“ถามมาได้ว่าอะไร ไหนสัญญาแล้วว่าจะไปนอนด้วยกันไง ละทำไมชิ่งหลับก่อนเล่า!”
“แล้วโด้จะรู้ไหมว่าพริมจะกลับตอนไหน? ก็เห็นไปดูหนังถ่ายรูปมีความสุขดีนี่ โด้คงไม่จำเป็นต้องไปนอนด้วยแล้วล่ะ”
“จิ๊! พูดอะไรของมึงเนี่ยโด้ กูแค่ไปดูหนังเฉยๆ ทำไมต้องทำท่าทำทางแบบนี้ด้วย? ไม่เข้าใจ”
“พริมแม่งไม่เคยเข้าใจอะไรทั้งนั้นแหละ!”
อยู่ๆ ก็หลุดตวาดเสียงดังจนเธอผวาตกใจกลัว รู้จักกันมาทั้งชีวิตเขาไม่เคยชักสีหน้าหรือตวาดเธอแม้แต่น้อย แล้ววันนี้เกิดเป็นบ้าอะไร
“ไอ้เคนโด้! ละจะมาขึ้นเสียงใส่กูทำไม? ไม่อยากไปนอนด้วยก็บอกกันดีๆ สิ ถ้ามันลำบากใจนักวันหลังกูจะไม่ขอมึงอีก ขอโทษที่มารบกวนเวลานอน” พริมโรสใช้มือดันตัวเองลุกจากเตียง แต่ยังไม่ทันจะลุกดีก็ถูกมือใหญ่ดึงรั้งจนร่างกายของเธอเซล้มไปอยู่ในอ้อมอก “อ๊ายยย”
“...โด้บอกเหรอว่าจะให้พริมกลับ? แล้วโด้บอกเหรอว่าไม่อยากไปนอนกับพริม หืม?”
“แล้วจะขึ้นเสียงใส่ทำไม? ปล่อยเลย”
คนตัวเล็กยังคงดีดดิ้นอยู่ในวงแขนอย่างไม่คิดยอมแพ้ แต่สิ่งที่แปลกจนเคนโด้แอบอมยิ้มชอบใจคือสีหน้าของพริมโรส มันแดงฉ่ำลามไปถึงใบหูขาวๆ แบบนี้ถ้าไม่เรียกเขินจะเรียกอะไรดี... น่ารักมั้ง
“ไม่ปล่อย” เคนโด้กระชับกอดแน่น เล่นซะใบหน้าเธอฝังไปกับแผงอก “นอนด้วยกันที่นี่แหละ นะ มันดึกแล้ว เราไม่อยากเดินไปเดินมา”
“โอ๊ยย กูหายใจไม่ออกแล้วโด้!” เสียงเล็กพยายามตะเกียกตะกายร้องโวยวายอยู่แถวอกแกร่ง
“พูดดีๆ ไม่เอากูมึง”
“...พริมหายใจไม่ออก จะตายแล้วเนี่ยย” ทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มนั้น ร่างกายที่เคยดิ้นดื้อก็พลันหยุดง่ายดาย
เป็นอะไรก่อนอีพริมม... แกจะมาแพ้ทางเสียงแบบนี้ไม่ได้นะ
เคนโด้คลายกอดเพื่อให้คนตัวเล็กหายใจสะดวก เส้นผมที่ตกลงมาปรกดวงหน้าสวยเริ่มทำให้หัวใจของชายหนุ่มบีบตัวแรง ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นเธอในระยะนี้สักหน่อย
ทำไมเดี๋ยวนี้ใจมันสั่นจนเจ็บทุกทีที่เห็นเธอ… เจ็บหัวใจว่ะ
ปลายนิ้วเรียวค่อยๆ เกี่ยวปอยผมของพริมโรสออกด้วยทีท่าแสนอ่อนโยน เล่นเอาเจ้าของเส้นผมทำตัวไม่ถูกรีบปัดมือเขาแล้วปัดผมตัวเองแบบลวก ๆ เธอพลิกตัวหนีหันหลังให้เคนโด้ที่ยังจดจ้องไม่วางตา
มือเล็กถูกยกขึ้นกุมหน้าอกคล้ายต้องการตรวจเช็กอาการบางอย่าง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อยู่ใกล้เขาสักหน่อย
ทำไมถึงรู้สึกเจ็บหัวใจแบบนี้นะ… เจ็บหัวใจว่ะ
“ฝันดีนะครับ”
เคนโด้โน้มตัวมากระซิบใกล้ใบหู แต่ปฏิกิริยาน่าเอ็นดูของพริมโรสกลับทำให้เขากลั้นยิ้มตัวเองไม่ไหว ก็แม่ตัวแสบเล่นผวาย่นคอตัวเองซะขนาดนั้น
อย่าน่ารักไปกว่านี้ได้ปะ... เจ็บหัวใจว่ะ
บอกฝันดีเสร็จเคนโด้ก็ดึงผ้านวมขึ้นห่มให้พริมโรส ก่อนเอื้อมมือไปปิดสวิตซ์ไฟที่หัวเตียง
“กรี๊ดดดดด!”
“เฮ้ยๆ อะไรพริม!” อย่าว่าแต่พริมโรสเลยที่ตกใจ เขาเองก็ตกใจไม่ต่างกันที่แม่คุณเล่นกรี๊ดห้องแทบแตก เขาลืมไปว่าเธอกลัวความมืด แต่... โอกาสดีๆ อยู่ใกล้แค่คืบ
“ฮืออ ไม่เอาไม่ปิดไฟสิ เปิดเลยๆ” เสียงร้องงอแงของคนใต้ผ้านวม ส่งผลให้กลีบปากของเขากระตุกยิ้ม ถ้าพริมโรสรู้ว่าเขาแกล้งล่ะก็ ใบหน้าอันหล่อเหลาคงมีรอยข่วนฝังชัดแน่ๆ
“ไม่! ถ้าเปิดไฟโด้นอนไม่หลับ”
“แต่ปิดไฟพริมนอนไม่ได้ พริมกลัวอะโด้ก็รู้” คนตัวเล็กยังคงโวยวายอยู่ใต้ผ้านวม พลางยกไม้ยกมือปัดป่ายคล้ายหาอะไรบางอย่าง
“จะกลัวทำไม โด้ก็นอนอยู่ด้วยทั้งคน” ชายหนุ่มเอ่ยด้วยเสียงอันอบอุ่นราวกับดวงอาทิตย์สามดวง หวังให้เธอคลายความกลัวที่มีอยู่ลง “ถ้าพริมกลัวก็แค่หันหน้ามา โด้อยู่ตรงนี้แหละ ไม่หนีไปไหนหรอก”
พริมโรสรีบพลิกตัวกลับมาอย่างเร็ว ใบหน้าสวยอยู่ใกล้เคนโด้แค่คืบ “ห้ามไปไหนนะ ไม่งั้นพริมจะโกรธโด้เหมือนตอนนั้นจริงๆ ด้วย”
ตอนนั้นที่เธอหมายถึงคือสมัยเด็กที่เราเล่นซ่อนแอบ พริมโรสหนีเข้าไปแอบในห้องเก็บของหลังบ้าน ซึ่งเขาหาเท่าไรก็หาไม่เจอ แล้วเหมือนคราวชงของเธอจริงๆ ฝนเจ้ากรรมดันเทลงมาอย่างหนัก ฟ้าผ่าแรงจนหม้อแปลงระเบิดส่งผลให้ไฟฟ้าดับทั้งหมู่บ้าน
เท่านั้นแหละ... เสียงกรีดร้องของเด็กน้อยก็ดังสนั่นลั่นห้องเก็บของ
ทุกคนต่างพากันวิ่งวุ่นตามหา แล้วยัยตัวแสบก็ดันล็อกประตูห้องเก็บของอีก จะเปิดออกมาเองก็เปิดไม่ได้เพราะมองทางไม่เห็น กว่าจะมีคนไปช่วยก็เล่นเอาน้ำตาไหลอาบท่วมตัว นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นของความกลัวที่ฝังใจ หนำซ้ำเธอยังโกรธโทษว่าเคนโด้ไม่รีบไปช่วยอีก
“อืมม ไม่ไปไหนหรอก... นอนเถอะ”
“อืมม”
ถึงจะชั่วร้ายไปหน่อยที่ใช้วิธีนี้ แต่มันก็เป็นหนทางเดียวที่ทำให้เขาและเธอได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น ซึ่งก็เป็นแบบนั้นจริง เคนโด้วาดวงแขนโอบรอบตัวพริมโรสไว้ ขณะที่เธอก็แนบเรียวหน้าซุกเพื่อรับความอบอุ่นจากเขาเหมือนกัน
ทำไมนายอบอุ่นแบบนี้นะ...
....ทำไมเธออบอุ่นแบบนี้นะ
9.30 น.
“อืออ...”
สาวน้อยรู้สึกตัวขึ้นในเช้าวันใหม่ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้กี่โมง จะเหลือบดูแสงแดดตรงผ้าม่านก็มองไม่เห็น เพราะผ้าม่านห้องเคนโด้มืดและทึบมาก นี่จึงเป็นอีกสาเหตุที่ทำให้เขานอนหลับเป็นตายชนิดไม่รู้เดือนรู้ตะวัน
ดวงตาอันกลมโตค่อยๆ ปรับระยะโฟกัสสิ่งรอบตัวให้ชัดเจน สักพักก็สัมผัสได้ถึงความยุกยิกจากด้านหลังพร้อมแรงโอบรัดบริเวณเอวกิ่ว
“คะ เคนโด้!” พริมโรสเอ่ยเสียงเหินทันที เมื่อรู้ว่าคนที่กอดตัวเองอยู่เป็นใคร “ดะ โด้ปล่อย เคนโด้!”
“อืออ... ตื่นแล้วเหรอ? ขอนอนต่ออีกนิดนะ กำลังสบายเลย” เธอขนลุกซู่กับน้ำเสียงสะลึมสะลือที่ติดแหบ นอกจากใบหน้าจะขยับแล้วพ่อคุณยังเขยิบตัวเข้ามาใกล้จนแผงอกแน่นๆ แนบชิดกับแผ่นหลังเล็ก
“สบายอะไรเล่า ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ... ไอ้โด้ขยับออกไป”
“พริม... อยู่เฉยๆ ได้ไหมถ้าไม่อยากมีเรื่อง”
“ระ เรื่องอะไร?” คนตัวเล็กยังดื้อดึงไม่ฟังคำเตือนกระทั่ง... “อ๊ะ! ฮืออ อะ เอามันออกไปนะ เอาออกไปจากก้นพริมเดี๋ยวนี้เลยย!”
ดวงตาที่กลมโตอยู่แล้วกลับเบิกกว้างไปกันใหญ่ เมื่อเธอสัมผัสได้ถึงความแข็งขืนที่ทิ่มแทงอยู่แถวก้นงอน แล้วเหมือนยิ่งดิ้นมันก็ยิ่งจิ้มไม่เลิก เช้าอันแสนสดใสของคุณหนูพริมกลายเป็นเช้าอันขื่นขมอยากกัดลิ้นตัวเองตาย
“โด้บอกแล้วไงให้พริมอยู่นิ่งๆ พริมก็ไม่ฟัง...” พ่อคนตัวดียังคงกระซิบด้วยเสียงอันตราย ทว่ายังไม่อันตรายเท่าไอ้ดุ้นแข็งที่กำลังเบียดก้นเธอ กูอยากตายๆ “แล้วทีนี้จะรับผิดชอบยังไง?”
“รับผิดชอบบ้าบออะไร?! คะ เคนโด้ปล่อยพริมก่อนนะๆ นะคะ”
“โอเค งั้นมาตกลงกันก่อน ต่อไปนี้ห้ามพูดมึงกูกับโด้อีก เรียกตัวเองว่าพริมเหมือนตอนเด็กๆ ทำได้ไหม?” เสือเจ้าเล่ห์อย่างเคนโด้กำลังหลอกล่อหนูน้อยให้หลงกลหลงทางติดกับเขาทีละนิด
“ได้ๆๆ พริมทำได้”
“แล้วก็พูดจาหวานๆ น่ารักๆ ทำได้ไหมครับ?”
“ได้ๆๆ พริมทำได้ค้าบบ” พริมโรสตัวสั่นรีบรับปากทุกเงื่อนไขอย่างว่าง่าย แน่นอนนายตัวร้ายชอบใจลอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “ปะ ปล่อยได้ยัง?”
“สุดท้าย... โด้ไม่อนุญาตให้พริมไปไหนมาไหนกับผู้ชายคนอื่นอีก นอกจากผู้ชายชื่อเคนโด้เท่านั้น พริมทำได้ไหมครับ?”
“...?”
คนตัวเล็กลอบกลืนน้ำลายก๊อกใหญ่ เธอมึนงงและสับสนไปหมดว่าเพื่อนชายกำลังเล่นสนุกอะไร ทันใดนั้นเรือนร่างเล็กก็ถูกจับหงาย หญิงสาวนอนประจันหน้ามองเขาด้วยนัยน์ตาช่างสงสัย
เป็นบ้าอะไร ต้องการอะไร คิดจะแกล้งกันใช่ไหม... จะโดนไม่ใช่น้อย
“ทำไม่ได้เหรอ?” คิ้วหนาขมวดนิ่วจนใกล้กัน
“เพื่อ?”
“...เคนโด้เป็นแฟนพริมโรสไม่ใช่เหรอ?”
“ฮะ!!”
“ตอนห้าขวบ พริมบอกเลิกโด้ แต่โด้ไม่ได้บอกเลิกพริมสักหน่อย... ฉะนั้นถือว่าเราสองคนยังเป็นแฟนกันอยู่ แล้วแบบนี้ ยังคิดจะไปเที่ยวกับชายอื่นอีกไหม?”
“อะ ไอ้บ้าา!!”
ด่าจบยัยตาโตก็รวบรวมกำลังที่มีผลักเคนโด้หงายท้องตึง ตะลีตะลานหนีออกจากห้องไม่หันมามองเขาสักนิด ทิ้งให้เสือร้ายอย่างเคนโด้นอนกัดริมฝีปากยิ้มเขินอยู่คนเดียว
“วู้วววว!”
รู้งี้... กูใช้มุกนี้นานแล้วว
- Writer
