FWL.2
2174 Words
@โรงอาหารคณะ
“กูเห็นเมื่อเช้าไอ้พริมมันไลฟ์สด คนดูหลายพันเลยนะมึง”
บทสนทนาของเพื่อนชาย ตงตง ทำเอาเคนโด้กลอกตาเซ็งครั้นคิดถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า ขนาดมันยังรู้แล้วโลกจะไปเหลืออะไร ตงตงถือเป็นเพื่อนหนุ่มที่สู่รู้ไปหมดทุกอย่าง เว้นเรื่องตัวเอง แต่ก็จัดเป็นสีสันให้กลุ่ม พวกเขาเจอกันตอนทำกิจกรรมรับน้อง ไม่สิ ต้องเรียกโดดกิจกรรมจะดีกว่า ยังไม่นับสาวสวยอีกคนของกลุ่มนะ
พวกเขาสองคนมีรูปร่างคล้ายคลึงกันมาก ทั้งความสูงใหญ่ ขนาดความหนาของลำตัว และความหล่อเหลากระแทกตาสาว มองจากด้านหลังคิดว่าแฝด แต่จุดที่ต่างเห็นทีจะเป็นรอยสัก ตงตงมีผิวพรรณนวลเนียนไร้สิ่งบังตา ผิดกับเคนโด้ที่พอเรียนจบชั้นมัธยมปุ๊บก็วิ่งแล่นเข้าร้านสักปั๊บ
และเพิ่มขึ้นทุกปีเมื่อครบรอบวันเกิดเขา… ไม่รู้ทำไม
“มึงก็ว่างเข้าไปดูมันนะ”
“เอ้า ก็มันเด้งขึ้นมาตอนกูจับโทรศัพท์พอดี ก็เลยแว๊บเข้าไปดูหน่อย”
“แล้ว?” เคนโด้มุ่นหน้ามอง เขาอยากรู้มันได้อะไรจากไลฟ์นั้น
“แล้ว?... กูก็เข้าไปส่องสาวไง เผื่อได้เหยื่อกับเขาบ้างไรบ้างง แหมมสาว ๆ เขาชอบดูมึงนอนแก้ผ้านะ ฮ่าๆๆๆ กูเห็นคอมเมนต์นี่หื่นกระหายน่าดูเลยว่ะ”
“หึ ไร้สาระฉิบหาย”
เคนโด้เค้นเสียงประชด ผู้หญิงสมัยนี้น่ากลัวกว่าผู้ชายอย่างเขาอีก บางคนถึงขั้นยอมโอนเงินให้พริมโรสเพื่อดูเขาถอดเสื้อโชว์รอยสัก… คนดีที่ไหน
“กูถามจริง ทำไมมึงไม่ตื่นเองวะ? นาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ก็มี ไม่ก็ให้คนในบ้านขึ้นไปปลุกดิ ทำไมต้องให้ไอ้พริมไปปลุกด้วย กูโคตรรรรไม่เข้าใจ"
“เรื่องของกูไหมล่ะ ไอ้วิธีที่มึงเสนอเนี่ย กูทำมาหมดแล้ว แต่กูไม่ตื่นไง ให้ไอ้พริมไปปลุกอะดีแล้ว เสียงแม่งแปดหลอดทะลุแกนสมอง ปลุกดีกว่านาฬิกาอีกมึงไม่รู้อะไร ”
“หราาา”
ตงตงลากเสียงประชดยาว สีหน้าฉายความคลางแคลงใจเด่นชัด เห็นเป็นเพื่อนหรอกนะเลยไม่อยากแซวเพิ่ม กลัวมันอายเอาหัวมุดส้วมตายซะก่อน หลอกใครก็ได้แต่อย่ามาหลอกคุณตงตง กูไม่เชื่อ
ถ้ากูเชื่อมึง... กูก็มีลูกเป็นควายแล้ว ไอ้ฟายย
เคนโด้นั่งหน้าซึนไม่คิดต่อความยาวสาวความยืด ก็อย่างที่บอกไอ้ตงรู้โลกรู้ ฉะนั้นเหยียบพฤติกรรมต้องสงสัยให้มิดตีน
เสียงเจี๊ยวจ๊าวของผู้คนดังคละเสียงช้อนส้อม กลุ่มหนึ่งลุกไปจากโต๊ะก็มีอีกกลุ่มเข้ามาแทน หมุนเวียนสลับกันไปจนชินตา เคนโด้กวาดตามองนักศึกษาที่ต่อแถวซื้ออาหารกลางวัน พลันคิดในใจทำไมนานจังวะ สักพักก็เห็นสาวสวยสองคนใบหน้างอเป็นปลาทูต้มเค็มเดินมาแต่ไกล ขนาดอยู่ลิบๆ กลิ่นอารมณ์เสียยังลอยมาถึงนี่ เตรียมตัวรับแรงกระแทกได้เลย
“มึงสองตัวเนี่ยนะ วันหลังจะกินอะไรช่วยเลือกอันที่คิวน้อยๆ หน่อยได้ปะ แม่งคนอย่างเยอะ กูกับไอ้ตาลยืนรอจนปวดขาหมดละ”
“แหมมทำมาพูด ทีเมื่อวานกูกับไอ้โด้ยืนรอเครปให้มึงสองคนเกือบชั่วโมงยังไม่บ่นเลยนะ” ตงตงไม่รอช้ารีบยกเรื่องตัวเองมาแย้งกลับ
“ไอ้ตง มึงก็แดก อย่าพูดมาก”
“พริม มึงรู้ตัวไหม ทุกวันนี้มึงบ่นเก่งมากเลยนะ แม่งบ่นตั้งแต่กูยังไม่ลืมตาจนพระอาทิตย์ลอยอยู่กลางกบาลมึงงง ก็ยังไม่เลิกบ่น ถามจริง… เป็นเมียหรือเป็นเพื่อนวะ?”
เพียะ เพียะ
“กวนส้นตีน”
หมอนี่เป็นอะไร ชอบย้ำคำว่าเมียซะจริง ได้ยินทีไรเธอรู้สึกเสียวกระหม่อมกลัวโดนฟ้าผ่าลงหัวทุกที เหมือนเมื่อเช้าที่โดนผีผลักให้ล้มไปทับเขาไง อี๋ขนลุก
“เลิกกัดกันแล้วแดกข้าวเถอะค่ะคุณเพื่อน” เพื่อนสาวอีกคนในกลุ่มตัดความรำคาญ ดันจานข้าวไปตรงหน้าคนทั้งสาม รีบกินปากจะได้ไม่ว่าง
ลูกตาล หญิงสาวเรียวหน้าคมชวนมองมาพร้อมรูปร่างสูงสมส่วนในแบบที่สาวๆ หลายคนใฝ่ฝัน ไม่เว้นกระทั่งพริมโรส ครั้นเดินคู่กันทีไรก็เหมือนแม่จูงลูกมาเดินเล่นทุกที และหน้าที่หลักของเธอก็คือเรียกสติ คอยปราม คอยห้ามไม่ให้เพื่อนหยุมหัวกัน
ถึงจะมึงๆ กูๆ ขยุ้มหนังหัวกันเองเป็นกิจวัตร... แต่ก็รักกันดีเด้อค่ะเด้อ
“น้องพริมมม!”
“ผู้ชายมาตามว่ะ ฮ่าๆๆๆ”
กำลังกินข้าวเอร็ดอร่อยแท้ๆ ดันมีมารคอหอยมาขัดจนได้ ขนาดไม่เห็นเงาหัวเคนโด้ยังรู้เลยว่าใคร แต่สิ่งที่ขัดใจกว่าเห็นทีจะเป็นคนข้างกาย อยากถามนักยิ้มทำไม จะยิ้มให้ปากฉีกถึงท้ายทอยเลยไง เขาโยนช้อนกระทบจานก่อนดูดชาเย็นดับอารมณ์ในอก
รุ่นพี่ต่างคณะวิ่งกระหืดกระหอบมายังโต๊ะที่พวกเขานั่ง “พี่โทรหาพริมตั้งนาน มานั่งอยู่นี่เอง”
“อ้าวเหรอคะ? แหะๆ สงสัยพริมจะลืมเปิดเสียงน่ะ ว่าแต่ พี่บีตามหาพริมมีเรื่องอะไรด่วนหรือเปล่าคะ?”
“ก็ด่วนนิดนึงแหละ เย็นนี้ว่างไหม? พี่อยากชวนเราไปดูหนังอะ พอดีพี่ได้บัตร Screen X มา ก็เลยอยากชวนพริมไปดูด้วยกัน ไปกับพี่นะ” บีระบายยิ้มอย่างมีหวัง แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็บางเบาจางหายเพราะสีหน้าคิดไม่ตกของพริมโรส
“เย็นนี้เหรอ อืมม...” เธอบิดปากชั่งใจขณะสบมองเคนโด้ ก่อนจะ “ก็ได้ค่ะ แต่พริมเหลือเรียนคาบบ่ายอีกคาบนะ”
“…”
จะมองกูเพื่อออ…. เคนโด้พรูลมหายใจสุดแรงจนหัวไหล่ลด
“โอเคค งั้นเดี๋ยวเรียนคาบบ่ายเสร็จพี่มารับพริมที่ใต้ตึกนะ”
“ค้าบบบ”
พริมโรสตอบกลับเสียงหวานน้ำตาลเรียกพี่ให้ ไอ้บี รุ่นพี่ปีสี่จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ ที่เทียวรับเทียวส่งขนมจีบให้พริมโรสทุกวัน ขีดเส้นใต้คำว่าทุกวัน หลังจากเธอโบกมือลาไอ้หนุ่มคนเก่าเมื่อต้นเดือนก่อน
ครับ ฟังไม่ผิด... พริมโรสเพิ่งเลิกกับแฟนเก่า
เป็นแผลสดอยู่สองวัน วันที่สามก็มีหนุ่มใหม่มาดามใจ ใช่สิ เธอเป็นคนสวย น่ารัก และเซ็กซี่ขยี้ใจมากในเวลาเดียวกัน จึงไม่แปลกที่หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่จะตามจีบชนิดที่หัวกระไดบ้านไม่แห้ง ส่วนเคนโด้น่ะเหรอ ทำได้แค่นั่งมองพริมโรสตาปริบๆ แต่เมื่อไรที่ไอ้พวกเวรนั่นทำเธอเจ็บ เขาจะกลายร่างเป็นซาตานไปฆ่าพวกมันทันที
มันเป็นหน้าที่เดียวที่เขาทำได้... ถ้าพริมโรสต้องการ
“นั่งเป็นหมาหงอยบอกบุญไม่รับเลยนะมึง” ลูกตาลพูดตามที่เห็น ครบกันมานานทำไมจะดูไม่ออกว่าเพื่อนชายรู้สึกอย่างไง “ไม่อยากให้มันไปก็บอกมันดิ ทำเงียบอยู่ได้ ขืนช้ากว่านี้ ระวังหมาตัวใหม่คาบไปแหลกนะคะ แล้วจะหาว่าคุณเพื่อนตาลไม่เตือน”
“พูดอะไรของมึง กูไม่เห็นเข้าใจ”
“อย่ามาไขสือ กูกับไอ้ตงรู้นะว่ามึงคิดยังไงกับไอ้พริม”
“…!” เคนโด้ยังคงก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์ต่อ
แม่งเอ้ยย รู้ได้ไงวะ… กูว่ากูเนียนแล้วนะ
“โธ่พ่อคุณ มองจากดาวพระศุกร์ยังรู้เล๊ยยย ก็มึงเล่นกันท่าผู้ชายทุกคนที่เข้าใกล้มันซะยิ่งกว่าพ่อ ถ้าไม่เรียกชอบ จะให้เรียกอะไรขอรับคุณโด้” ตงตงไม่ปล่อยช่องว่างรีบเสริมทัพลูกตาลอย่างเร็ว งานนี้ดิ้นไม่รอดแน่ไอ้โด้
“มันก็เพื่อนกูไหมล่ะ รู้จักกันมาตั้งแต่ยังพูดไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แล้วมึงดูผู้ชายแต่ละคนที่เข้าหามัน ดีๆ ทั้งนั้น แค่เห็นหน้าก็รู้แล้วว่าหวังอะไรจากไอ้พริม”
“แล้วมีคนไหนบ้างที่ดีในสายตามึง?… มึงงี้?”
“สัด”
เคนโด้สบถด่าอย่างเหลืออด ทุกอย่างที่เขาพูดไม่เคยเกินจริง ผู้ชายพวกนั้นเข้าหาพริมโรสแค่เรื่องเดียว… เซ็กซ์
เขาเคยได้ยินรุ่นพี่กลุ่มหนึ่งคุยกันในห้องน้ำเรื่องแข่งกันจีบพริมโรส หากใครจีบติดก็ให้ฟาดพร้อมถ่ายคลิปส่งมาแบ่งกันชม แล้วคิดว่าคนอย่างเคนโด้พอได้ยินแบบนั้นจะทำอย่างไง พ่อก็พุ่งออกจากห้องน้ำถล่มเรียบไม่เหลือชิ้นดีน่ะสิ
“รักนะครับถึงเตือนน แล้วไอ้พี่บีเนี่ยมาแรงแซงทางโค้งนะกูบอกเลย หล่อครบดูดีพร้อมเปย์ไอ้พริมจะตาย ขนาดสาวๆ ในมอยังกรี๊ดกร๊าดอยากได้แม่งเลย”
“เพื่อนรัก ใช่ว่าจะรักเพื่อนไม่ได้นะบอกก่อน เคยได้ยินไหม FWL.” เพื่อนสาวบิดยิ้มในคำพูด แม้เธอจะไม่เคยมีประสบการณ์แอบชอบเพื่อนในกลุ่มมาก่อน แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกสักหน่อย หากเราจะรักจะชอบกันมันอยู่ที่ใจใช่สถานะ
“อะไรของมึงไอ้ตาล กูเคยได้ยินแต่ FWB.”
“โอ๊ยย FWB. อะไรเช๊ยเชยย ยุคนี้มันต้อง FWL. แล้วจ้ะ”
“มึงจะพูดให้พวกกูงงเพื่ออ” ตงตงชักหมดอารมณ์ฟังคำอธิบาย
“ไอ้โง่! ก็ friend with love ไง ระดับไอ้โด้เนี่ยนะมันเป็น FWB. ไม่ได้หรอก มันต้องเป็น FWL. เท่านั้นค่ะ เป็นเพื่อนที่มีความรักให้เพื่อน พูดง่ายๆ ก็เพื่อนรักรักเพื่อนไงคะ ทีนี้เข้าใจยัง”
“เชรดด คิดได้ไงวะ ข้าน้อยขอคารวะ”
“…!”
“พูดขนาดนี้แล้ว ถ้าคิดไม่ได้ ก็โบกมือลาสเต็กเนื้อวากิวตรงหน้าได้เลย”
ขืนช้ากว่านี้มีหวัง... หมาตัวอื่นได้คาบไปแดกแน่ไอ้โด้
หลังเรียนคาบบ่ายเสร็จตงตงและลูกตาลก็แยกย้ายกลับหอ คงเหลือแต่สองเพื่อนซี้ที่ยังเอ้อระเหยอยู่ใต้ตึกไม่ไปไหน กับพริมโรสพอเข้าใจเหตุผล แต่เคนโด้เนี่ยสิรออะไร ทำไมไม่กลับบ้าน
“ไม่กลับบ้านอะ?” พริมโรสเลิกคิ้วบาง ชำเลืองมองคนข้างกายอย่างนึกสงสัย
“แล้วไมแกไม่กลับอะ?”
“เคนโด้... ตอนกลางวันหูแตกหรือไง? ก็กูบอกอยู่ว่าเย็นนี้จะไปดูหนังกับพี่บี แล้วมึงจะนั่งรอทำไมเนี่ยย กลับบ้านไปดิ”
“ทำไมมึงเป็นคนแบบนี้วะพริม มึงบอกให้กูไปนอนเป็นเพื่อน แล้วตอนนี้จะมาทิ้งกูไปดูหนังกับผู้ชาย เกินไปละ!” เคนโด้ขึ้นเสียงแข็งพลันแยกเขี้ยวหงุดหงิดใส่ แต่เหมือนยัยซื่อบื้อจะไม่เข้าใจที่เขาสื่อ ก็ขมวดคิ้วแน่นเป็นโบว์ขนาดนั้น เข้าใจก็แปลกละ
“พูดอะไรไม่เห็นเข้าใจ” ส่ายหน้าไล่ความงุนงง ก่อนดึงสายตากลับไปส่องกระเป๋าคอลเลกชันใหม่ในแอปชอปปิง
จะกี่ปีผ่านไปพริมโรสก็ยัง... ซื่อบื้อฉิบหาย
“กูไม่อยากหะ!”
“น้องพริมม!”
ประโยคสำคัญถูกกลืนลงคอแทบไม่ทัน หลังถูกมารคอหอยขัดจังหวะเป็นรอบที่สอง มาได้ถูกเวลานะมึง จะช้ากว่านี้สักสามวินาทีก็ไม่ได้
บีวิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน “รอนานไหม ขอโทษนะพอดีพี่ติดคุยกับอาจารย์นิดหน่อยน่ะ”
“ไม่นานค่ะ งั้นเราไปกันเลยไหมพริมกลัวไม่ทัน” เธอเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มพร้อมๆ กับเก็บของใส่กระเป๋า
“ได้ค่ะ มาพี่ช่วยถือ”
“ขอบคุณนะคะ... อ่อ แป๊บนะคะพี่บี” พริมโรสที่นึกอะไรขึ้นมาได้ หันกลับมามองเคนโด้ที่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จา “เมื่อกี้แกจะพูดอะไรนะ ฟังไม่ถนัด”
“เปล่า ไปเหอะ”
“เค อย่ากลับบ้านเย็นล่ะ แล้วก็อย่าลืมนัดด้วย”
“อืม...”
ชายหนุ่มนั่งมองหญิงสาวเดินเคียงคู่ไปกับชายอีกคน หัวใจของเขาวูบโหวงคล้ายมีพายุลูกเล็กกำลังพัดอยู่ข้างใน รอยยิ้มพวกนั้น ภาพเหล่านั้น กี่ครั้งแล้วนะที่เห็นเธอเดินไปกับผู้ชายคนอื่น มันเป็นภาพที่เห็นจนชินตา
แต่แปลก... ในใจกลับไม่เคยชิน
“กูแค่จะบอกว่า... กูไม่อยากให้มึงไปนะพริม”
แม่งเอ๊ยยย อยากตบปากตัวเอง... ทำไมไม่พูดออกไปวะ
- Writer
