FWL.1
1668 Words
15ปีผ่านไป
“อาทิตย์... เคนโด้ตื่นหรือยัง?”
หญิงสาวเรือนผมยาวในชุดนักศึกษาเดินข้ามมายังบ้านเพื่อนชายเหมือนเช่นปกติ เธอเอ่ยทักนายอาทิตย์คนขยันที่กำลังล้างรถด้วยสีหน้าคาดหวังในคำตอบที่ฟังแล้วชื่นหู
“โอ้โหคุณพริมอยู่ด้วยกันมากี่ปี เคยเห็นคุณโด้ตื่นมาเคารพธงชาติตอนแปดโมงไหมครับ?” อาทิตย์สวนกลับอย่างยียวน ไม่ดูหน้าคนสวยและสภาพอากาศเมืองไทยว่ามันร้อนพาอารมณ์ขึ้นแค่ไหน “ป่านนี้นอนตูดโด่ง น้ำลายยืดใส่หมอนอยู่มั้งครับ”
“แล้วทำไมไม่ขึ้นไปปลุก?”
“ใครจะกล้าาเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงล่ะครับ” อาทิตย์วางมือจากผ้าเช็ดรถ หันมาคุยกับเธออย่างจริงจัง “คุณผู้ชายคุณผู้หญิงยังไม่กล้าแล้วไอ้ทิตย์เป็นใคร ผมว่าหน้าที่นี้เหมาะกับคุณพริมสุดแล้วครับ... เรียนเชิญคุณพริมขึ้นไปปลุกนายน้อยตามสบาย”
“ฉันจะบอกให้คุณอาหักเงินเดือนนาย” พูดเสร็จก็วิ่งหายเข้าบ้านอย่างเร็ว
“โอ๊ยยยคุณพริมม! พูดแบบนี้เอามีดมาแทงผมเถอะครับ คุณพริมม!"
เสียงร้องประท้วงดังตามหลังมาติดๆ คนในบ้านนี้เป็นอะไรกันหมด กลัวกระทั่งปลุกเจ้านายตัวเองให้ตื่น อย่าว่าแต่ลูกน้องเลยคุณอาทั้งสองก็ไม่กล้า… ฮัลโหล นั่นลูกชายแท้ๆ ของคุณอานะคะ
พริมโรสย้ายตัวเองมายังชั้นสองของบ้าน ก่อนบิดลูกบิดประตูเข้าไปหานายยักษ์ขี้เซาเหมือนเช่นทุกวัน
ฟังไม่ผิดหรอกค่ะ... ทุกวัน
ในเมื่อไม่มีใครกล้าปลุกหน้าที่นี้จึงตกเป็นของพริมโรสโดยปริยาย ซึ่งเป็นอย่างนี้มานานมากตั้งแต่เธอขึ้นชั้นประถม และคงทำหน้าที่ต่อไปจนกว่ามันจะหาเมียได้ เมื่อนั้นตำแหน่งนาฬิกาปลุกคงถึงเวลาเปลี่ยน
“ตื่นได้แล้วว” เพราะนายคนนี้ไม่ชอบล็อกประตูเธอเลยเปิดเข้ามาได้ง่าย “ไอ้โด้ตื่นเดี๋ยวนี้”
“...”
“เคนโด้ตื่นเดี๋ยวนี้ กูรู้นะว่ามึงตื่นแล้ว ตื่นๆๆ” มือเล็กออกแรงเขย่าตัวเพื่อนหนุ่มเอาเป็นเอาตาย ไม่ต่างจากเขย่าเซียมซีเสี่ยงโชค ไม่ตื่นใช่ไหม เธอโน้มวงหน้ามาใกล้พร้อมปรับระดับเสียงให้กังวาลทะลุแก้วหูแตก “เคนโด้!!”
“อืมมม อารายยคนจะนอน”
“...ได้ๆ จะเอาแบบนี้ใช่มะ?”
กล้าซุกหน้าหนีกันงั้นเหรอ นายยังรู้จักคุณหนูพริมน้อยไป เธอหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าสะพายข้าง แตะปลายนิ้วบนหน้าจอ ก่อนกดเข้าแอปพลิเคชันที่กำลังเป็นกระแสนิยม
“ฮัลโหลลลเพื่อนๆ ทุกคนน สวัสดีเช้าอันแสนสดใสที่อุณหภูมิรอบตัวทะลุสามสิบเจ็ดองศานะคะ แต่พริมว่ายังร้อนไม่พอ วันนี้พริมมีของเด็ดที่จะเพิ่มระดับความร้อนให้ฮอตฉ่าจนปรอทแตกมาฝากค่ะ ถ้าใครอยากรู้ล่ะก็ฝากกดหัวใจ กดโดเนทให้พริมรัวๆ เลยนะคะ พริมมี่รับรองว่าเด็ดชนิดพระอาทิตย์ร้องขอชีวิตเลยล่ะค่ะ”
ยอดผู้เข้าชม หัวใจ รวมทั้งยอดโดเนทไต่ทะยานเร็วปานจรวด แต่ขอโทษ ยังไม่สาแก่ใจอีช้อยค่ะ เธอมองพ่อหนุ่มตื่นยากที่ขดตัวเป็นหนอนบุ้งอยู่บนเตียงสีดำขนาดคิงไซซ์ ทันทีที่พริมโรสแพนกล้องยอดโดเนทก็ทะลักทะลวงเข้าไลฟ์ราวท่อประปาแตก
“พร้อมไหมคะสาวว เตรียมรับแรงปะทะสุดฮอตได้เลยค่าา one two three” มือบางจัดการกระชากผ้านวมออก เผยให้เห็นผู้ชายกล้ามโตบนเตียง “แท้แด!!... ชายหนุ่มสุดฮอตที่จะพาให้อุณหภูมิวันนี้ว้อนนน! ยิ่งกว่าเดิม อุ๊ยๆ ดูรอยสักที่ต้นแขนเขาสิคะ ลายใหญ่ลายโต คิดว่าไปนอนทับหนังสือพิมพ์มา คนอะไร๊ชอบนอนแก้ผ้า มีใครอยากเห็นตรงไหนอีกไหมคะเดี๋ยวพริมจัดหะ…!”
“ทำไรของมึงวะพริม! เอามานี่เลย”
เคนโด้ลุกขึ้นคว้ามือถืออย่างเร็ว สั่งห้ามกี่รอบไม่เคยจำ ว่าอย่าเอาเขาเข้าไปยุ่งกับไอ้ไลฟ์บ้าๆ พวกนี้โดยเฉพาะตอนเขาถอดเสื้อ แต่เหมือนยัยเพื่อนตัวดีจะไม่ฟัง
“ก็ไลฟ์สดไง ช่วยไม่ได้ก็มึงไม่ตื่นเอง กูก็ต้องใช้วิธีนี้แหละ ทำไม หวงจังนะ จะเก็บไว้ให้เมียในอนาคตดูไง... เอามา” พริมโรสเอื้อมสุดตัวหวังฉกโทรศัพท์คืนจากเคนโด้ “ไอ้โด้เอามาา!”
“ลบตรงไหนวะเนี่ย?”
“เอามากูลบเอง ไอ้โด้!” จังหวะดีดตัวแย่งโทรศัพท์ดันพลาดท่าราวกับผีผลัก “อ๊ายย!”
คนตัวเล็กขาพลิกล้มตูมขึ้นไปเกยบนร่างกายกำยำที่ปราศจากเสื้อ ดีแค่ไหนที่ยังมีกางเกงนอนขายาวกั้นเนื้อหนังเอาไว้ ใบหน้าใสที่หลับตาปี๋ค่อยๆ กระถดขึ้นทีละข้างจนพบกับนัยน์ตาสีเข้มขมวดจ้องเธออยู่ ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดออกมา
“จะนอนทับอีกนานไหม ตัวหนักฉิบเป๋ง”
“อะ ไอ้บ้าา” ดันตัวเองขึ้นจากอกแกร่งทันที พลางจัดชุดนักศึกษาให้เข้าที่เข้าทาง “รีบไปอาบน้ำได้แล้ว เรียนสิบโมงนะไม่ใช่สี่โมงเย็น”
“เอออ! บ่นเหมือนเมียเลยนะ”
“ไอ้...”
พริมโรสกำหมัดทุบระบายอารมณ์กับหมอนข้าง วันไหนไม่หัวเสียเพราะเขา… วันนั้นไม่มีในปฏิทิน
หลังเรียนจบชั้นมัธยมศึกษา พริมโรสกับเคนโด้ก็สามารถสอบเข้าเรียนต่อในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ได้อย่างที่หวัง แน่นอนเจ้ากรรมนายเวรที่ปล่อยเหาใส่หัวเธอ ก็เรียนอยู่มหาวิทยาลัยนี้ด้วย แถมเรียนเอกเดียวกันอีก ตามติดยิ่งกว่าผีขี่คอ
แม้เรื่องราวจะผ่านมานานแทบจำไม่ได้ แต่กับพริมโรสมันเป็นอะไรที่ฝังใจ... เจ็บปวด อีเหาบ้า
ใช้เวลาไม่นานเกินรอนายเคนโด้ก็วิ่งผ่านน้ำ แต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาขาวหล่อพร้อมประโคมน้ำหอมจัดเต็มจนเธอฉุนแสบจมูก พ่นหนักขนาดนี้อาบน้ำหรือเปล่าก็ไม่รู้
พริมโรสนั่งมองเพื่อนชายเดินไปเดินมาอยู่ในห้อง เอาจริงปะ เคนโด้จัดเป็นผู้ชายที่หล่อ เท่ ทรงแบดตามสเปคที่สาวๆ กรี๊ดเลยนะ ทั้งรูปร่าง ฐานะ หน้าตา ทุกอย่างคือครบเครื่องหาตัวจับยาก ถ้าเลิกหน้าตายไร้ความรู้สึกจะดีมาก แต่ดีแค่ไหนไอ้เพื่อนหน้าหล่อก็ไม่ยักมีแฟน
หรือมันเป็น… เกย์
“พวกมันถึงมอกันแล้วเหรอ?”
“อืม มีแต่เรานี่แหละที่ช้า ไม่รู้เพราะหมาตัวไหน?” พริมโรสยื่นแซนวิชไปใกล้ปากเคนโด้ที่กำลังขับรถ เพราะตื่นสายพวกเขาเลยต้องกินอะไรรองท้องกันในรถ “โอ๊ยไอ้นี่! กัดนิ้วกูทำไมเนี่ย?”
“หมาไง พูดมากกัดแม่ง” ยังมีหน้ายักคิ้วหลิ่วตาใส่กันอีก กวนตีน
“งั้นกินเองแม่งเลย”
“เฮ้ยๆ อะไรวะพริม! เดี๋ยวก็ตายห่ากันหมดนี่หรอก อยากเป็นข่าวดังแต่เช้าว่างั้น?” เคนโด้ทำดุ ก็แม่คุณเล่นยัดแซนวิชใส่ปากเขาคำโต ดีนะยังมีสติไม่หักพวงมาลัยเข้าข้างทาง
“ชิ”
พริมโรสพ่นลมลอดไรฟันก่อนเสมองไปทางอื่นอย่างคนน้อยใจ ดวงตากลมมองจำนวนรถที่วิ่งอยู่บนถนนด้วยความเบื่อหน่าย ไม่ว่าจะออกเร็วออกสายแม่งก็ติดอยู่ดี แล้วดูเถอะ เหลือเวลาอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงคลาสก็เริ่มแล้ว ละแบบนี้จะไปทันได้อย่างไง อยากชะโงกหน้าถามเหลือเกิน
คุณพี่ทำงานกันกี่โมงคะ… ถึงออกสายขนาดนี้
“วันนี้คุณป๋ากับคุณม้าไม่อยู่ มึงอย่าลืมมานอนเป็นเพื่อนกูนะ กูไม่อยากนอนคนเดียว”
“...”
“ได้ยินที่กูพูดไหม?” ดวงหน้าสวยเลื่อนมองคนข้างกายอย่างข้องใจ
“ได้ยิน... แต่ขี้เกียจตอบ” ขอฟาดสักทีเถอะ พริมโรสผู้ทนมานานชักเหลืออดสะบัดฝ่ามือลงต้นแขนไม่ยั้ง ถ้ากวนประสาทไม่เลิกแม่จะถอดรองเท้าตีปากให้ดู “โอ๊ยๆๆๆ ไอ้พริม! กูว่าไปไม่ถึงมอหรอก ตายห่าอยู่ข้างทางนี่แหละ”
“ก็พูดให้มันดีๆ หน่อยไม่ได้ไง? กูอุตส่าห์พูดด้วยดีๆ แล้วนะ”
เคนโด้หันมาถามด้วยแววตาเจ้าเล่ห์หลังจอดรถรอไฟแดง “งั้นพูดใหม่ เอาดีๆ เอาหวานๆ ทำได้ไหม? พูดให้เหมือนผู้หญิงเขาพูดกันอะ ไม่ใช่กระโชกโฮกฮากแบบนี้”
“...”
“ทำไม่ได้ก็ไม่ไป”
“เออก็ได้!” ท่องไว้พริมโรส ใจเย็นๆ อย่าเพิ่งตีปากมัน ไม่งั้นแกได้นอนกับผีแน่ เจ้าของเส้นผมหอมขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ต้นแขนล่ำ ใช้นิ้วจิ้มไปมาอย่างออดอ้อน “เคนโด้ขาา คืนนี้ไปนอนเป็นเพื่อนพริมหน่อยน้าา พริมกลัวผีอะโด้ก็รู้ น้าานะๆ นะคะเคนโด้สุดหล่ออ”
เรียวหน้าหล่อคมพร้อมนัยน์ตาเข้มลึก หลุบมองคนที่กำลังออเซาะแถวต้นแขน เคนโด้ดึงริมฝีปากบ่งชัดความพอใจ ที่พริมโรสทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย แต่แล้ววินาทีชีวิตก็พลันเกิด ฝ่ามืออุ่นหนาทาบบนพวงแก้มนุ่มอย่างอ่อนโยน เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดเร็วราวกับไฟชอร์ต สติสตังพริมโรสดับสนิทแบบไม่ทันตั้งตัว
“ครับ เดี๋ยวคืนนี้ โด้ไปนอนเป็นเพื่อนพริมนะ” ชายหนุ่มปรับเสียงทุ้มเอ่ยบอกด้วยทีท่านิ่มนวล เล่นเอาหัวใจพริมโรสเบาหวิวเป็นนุ่นเกือบลอยออกนอกรถ
ฉิบหายแล้วอีพริมมม..... นี่มันเสียงอะไรวะเนี่ยยย
- Writer
