พี่ชายของเธอกำลังโกรธจริงจัง ขืนปล่อยให้หลุดไปรับรองได้เลยว่ามันก็จะพังพินาศยิ่งไปกว่าตอนที่ทั้งสองคนนั่นฟัดกันเองซะอีก
ถึงแม้คันศรจะเป็นศิษย์เอกก้นกุฎิ แต่นาทีนี้ยังไงซะพี่ชายของเจ้าจันทร์ก็คงจะไม่ฟังคำแก้ตัว ในเมื่อสั่งให้มันเป็นคนดูแล แต่เรื่องแค่นี้กลับทำไม่ได้ เป็นงั้นก็ไม่ควรไว้ใจกันอีกต่อไป...
“ใจเย็นๆ ก่อนดิพี้...แค่นี้พวกมันก็ช้ำในกันมากพอแล้วมั้ง?” เจ้าจันทร์กะโกนบอกพี่ชายเสียงดังและพยายามยื้อเขาไว้ ดีหน่อยที่เจ้าตัวยังยอมออมแรงให้ เพราะน่าจะเห็นใจว่าร่างกายของเจ้าจันทร์ ก็ยังเจ็บอยู่เหมือนกัน
“เย็นห่าอะไรวะเฮ้ย!...” จอมทัพหันมาตวาดใส่คนที่อยู่ข้างหลังอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังกว่า ก่อนจะเบี่ยงหน้าหันมาพูดต่อจากนั้น “แล้วแกเห็นไหมละว่าพวกมันทำให้แกเลือดอาบไปตั้งครึ่งหน้าน่ะ...ปล่อย!”
“หนูไม่เป็นไร...แล้วก็ไม่เจ็บเท่าไหร่เลยด้วย....อู๊ย!”
เสียงซู๊ดปากหลังจากที่พูดออกมายังไม่ทั
