ทุกคนต่างพร้อมใจกันเงียบเสียงของตัวเองลงทันที จะมีก็เพียงเสียงดนตรีของทางร้านที่ยังคงดังอยู่ต่อไปเท่านั้น...
“กี่นาทีกูไม่ให้มึงคุย...ถ้ามึงอยากจะคุยกับไอ้เจ้ามันมากนักก็ผ่านส้นตีนกับกำปั้นของกูไปให้ได้ซะก่อนมั้ยวะ?”
ส่วนเจ้าจันทร์ที่ยังไม่ทันได้ตอบรับ ก็มีเสียงของคันศรย้อนสวนกลับไปให้ ด้วยสีหน้าท่าทางรวมไปถึงการกระทำและคำพูด ที่ชวนหาเรื่องกับอีกฝ่ายอย่างที่เห็น...
มันก็เป็นซะแบบเนี่ยะ!..
ทีแรกก็คิดว่าตั้มจะเดินเข้ามาหาเรื่องกันนั่นแหละ แต่นี่กลายเป็นว่าคนของเจ้าจันทร์ต่างหากที่อยากจะมีเรื่องกับมันซะเอง...
นักเลงภูธรนี่ร้อนได้ใจดีจริงๆ แฮะ..
ส่วนกูก็สวยมากซะจนทำให้ผู้ชายทั้งสองคน ต้องมาแย่งกันกลางร้านเหล้างี้...
นี่...กูต้องภาคภูมิใจกับความงามที่เลือกได้ของตัวเองใช่มั้ยเนี่ย?...
แล้วต้องตกเป็นข่าวฉาว ยาวนานต่อไปอีกกี่เดือน...ถาม!?
หรืออาจเป็นเพราะเจ้าจันทร์ที่เป็นคนทำให้ตั้มเข้าใจ
