ÇIKMAZ BELA

Bölüm 10

Duygularım karmakarışıktı. Ne üzgün ne mutlu ne huzurlu ne de rahatlamış hissediyordum. Hiçbir şey hissedemiyordum sadece deli gibi alışveriş isteğim vardı. Bunu en kısa süre de yapmayı aklıma kazımıştım.

Buket’in sesi ile gözlerimi açmış ve sandalyede doğrulmuştum.

“Peki gelen notları bize niye en başından söylemedin? Ve notları bırakan kişi ile annenin ne alakası var, nereden biliyor bu kadar çok şeyi?” diye sorularını sıralamaya başlamıştı. Sorduğu sorular da haklıydı ama kırılmıştım sesinde ki güvensizlik bin metre öteden anlaşılabiliyordu. Her şeyi tek başıma yürütme konusunda verdiğim kararın ne kadar doğru olduğunu bir kez daha kanıtlamışlardı bana. Ayça gözlerindeki acıyan bakışları ile Buket ise sesindeki güvensizlikten benim açığımı ararcasına sorduğu sorular ile haklılığım tescillenmişti. Ne bekliyordum ki? Yanımda olmalarını ya da bana güvenmelerini mi her koşulda? Belki de evet. Güzel bir duygu olmalıydı bunu hissedenler için benim ise bunu hiçbir zaman hissedemeyecek olmam gerçeği kalbimi acıtmaya yetmişti. Her ne kadar şu an herkesten uzaklaşarak kimliğime dönmek istesem de bilgi almak için şu an ve belki de son kez olacak konuşmamızı sürdürmem gerekiyordu.

“Saatler önce mutfakta da dediğim gibi önemsemediğim şeyleri dile getirmem ayrıca her şeyin netleşmesini beklemiştim. Gelen notlarda yazanlar nereye varacak bakmak istemiştim. Ayrıca ben de bilmiyorum ne alakası olduğunu. Sadece bana ulaştırdığı flash belleğin içinde ki dosyalar ve videolardan öğrendiğim onun da bir bağlantısı olduğu. Dosyanın içinde annem ve o adamın fotoğrafları, benim işkence gördüğüm video ve annemin odasında sakladığı şeylerin yerlerine varana kadar bilgiler vardı. Bir de Arda’nın dna testi. Benim de bildiğim bu kadar. Şimdi sizin sorularınızın bittiğini düşünerek benin sorularıma geçelim. Ben bayıldıktan sonra neler oldu? O kadını nereye gönderdiler ve hangi ara bu kadar koruma yığıldı bahçeye.” Diye sorularımı sıralamıştım bile.