Yine uykumu alamadığım bir güne uyanmıştım. Son iki haftadır bitmek bilmeyen notlar canımı sıkıyordu. Her yerden çıkıyordu. Okulda sıramda, çantamın içinden, montumun cebinden hatta herkesten sakladığım eskiz defterimin içinden. Bu durum artık uykumu kaçırmaya başlamıştı ve bu bencil, egolu, kendini beğenmiş biriyim ama bilmedikleri şey böyle görünmek istediğim için böyleyim. Beni böyle görmelerini istediğim için öyle görüyorlardı. Ama kimse de şu zamana kadar neden deyip tanımaya çalışmadı, inmedi derinlerime, uğraşmadılar ki asıl beni tanımak istemediler. Onlar için egolu kendini beğenmiş , ailesinin şımarık prensesiydim hep. Onlar uğraşmadıkça beni ittikleri karanlığı bilmediler.
Benim karanlığım onların gördüğü ışıltılı hayat olarak yansıdı hep kimse bilmedi içimdeki karanlığı. Kendim
