ริมแม่น้ำ... กับหัวใจที่เต้นแรงเกินควบคุม

1324 Words

ริมแม่น้ำลมเย็นพัดเอื่อยๆ ญารินเอนศีรษะลงบนไหล่ธีร์ สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างสูงข้างๆ เธอหลับตาลง สูดลมหายใจลึกๆ ลมเย็นพัดมาปะทะแก้มเบาๆ ทำให้เธอเผลอขยับเข้าไปใกล้เขามากขึ้น ธีร์เหลือบมองเธอเล็กน้อยก่อนจะถามเสียงนุ่ม “ง่วงเหรอ?” “เปล่า แค่รู้สึกสบายดี” ธีร์เงียบไปสักพัก ก่อนที่เธอจะรู้สึกได้ว่า เขาขยับมือมาแตะแผ่วๆ ที่ศีรษะของเธอ “พรุ่งนี้มีเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ?” เขาพูดเสียงเบา แต่มือกลับลูบเส้นผมนุ่มของเธอเบาๆ อย่างไม่รู้ตัว ญารินรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงจนแปลกๆ เธอเงยหน้าขึ้นช้าๆ ก่อนจะสบตากับเขา แสงไฟจากริมแม่น้ำสะท้อนดวงตาคมของธีร์ ดูอบอุ่นกว่าทุกครั้ง เธอกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะแกล้งพูดล้อ “นี่นายกำลังกล่อมฉันนอนเหรอ?” ธีร์หัวเราะเบาๆ “แล้วได้ผลไหม?” ญารินหลุดหัวเราะ “ถ้าจะอบอุ่นขนาดนี้ ฉันอาจจะเผลอหลับจริงๆ ก็ได้” ธีร์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนจนทำให้เธอเผลอกลั้นหายใจ “ถ้าง่วงก็นอนเถอะ ผมจะอยู่ตรงนี้” หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา เธอเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว “บ้าเอ๊ย... จะพูดแบบนี้ทำไม” ธีร์ยกยิ้มบางๆ ก่อนจะเลื่อนมือมาหยิบเสื้อแจ็กเก็ตที่เธอคลุมอยู่ แล้วดึงมันเข้าหาตัวเธอเบาๆ ราวกับจะกันลมเย็นให้เธอมากขึ้น “ลมแรง ระวังจะเป็นหวัด” ให้ตายเถอะ... ถ้าหมอนี่จะดูแลกันขนาดนี้... ญารินแอบยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอนศีรษะลงบนไหล่เขาอีกครั้ง แล้วกระซิบเบาๆ “แบบนี้ก็ไม่แย่เท่าไหร่” ธีร์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดกลับมาเสียงอ่อนโยน “อืม... ผมก็ว่าอย่างนั้น” ริมแม่น้ำยังคงไหลเอื่อย... สายลมเย็นที่พัดมาเรื่อยๆ ทำให้เธอรู้สึกสบายจนเผลอหาวออกมาเบาๆ ธีร์เหลือบมอง “ง่วงแล้วก็บอก เดี๋ยวพากลับ” ญารินยิ้มบางๆ “ไม่เอาอ่ะ นั่งตรงนี้อีกแป๊บ” แต่ในใจเธอแอบคิดแผนบางอย่างขึ้นมา... ถ้าเธอแกล้งหลับ หมอนี่จะทำหน้ายังไงนะ? แค่คิดก็สนุกแล้ว! [5 นาทีต่อมา] ญารินค่อยๆ หลับตาลง หายใจเข้าออกช้าๆ ทำเป็นว่าตัวเองเผลอหลับจริงๆ ธีร์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเรียกเบาๆ “คุณหนู...?” เงียบ... ธีร์ลองขยับตัวเล็กน้อย เห็นเธอยังคงเอนซบไหล่เขาเหมือนเดิม แถมยังหายใจสม่ำเสมออีกด้วย “...หลับจริง?” ธีร์มองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “ให้ตายสิ หลับง่ายหลับดาย ขนาดนี้เลยเหรอ?” ญารินแอบอมยิ้มอยู่ในใจ หมอนี่เชื่อจริงๆ ด้วย! ---ภารกิจอุ้มคุณหนูจอมแสบ--- ธีร์ยกมือขึ้นมาเสยผมที่ปรกหน้าของเธอออก ก่อนจะพูดกับตัวเองเบาๆ “งั้นคงต้องพากลับแล้ว” ญารินรอจังหวะนี้อยู่แล้ว! ไม่นานนัก เธอรู้สึกได้ถึงแรงยกขึ้นจากพื้น ธีร์อุ้มเธอขึ้นมาในท่าเจ้าสาว! หัวใจเธอเต้นแรงจนเกือบจะหลุดคาอ้อมแขนของเขา! แต่เธอต้องกลั้นไว้ ต้องเล่นบทให้เนียนเข้าไว้! ธีร์เดินไปที่รถอย่างมั่นคง แขนแข็งแรงของเขาพยุงเธอไว้แน่น ให้ตายเถอะ หมอนี่แข็งแรงชะมัด กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขาทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ ...และเริ่มไม่แน่ใจว่าตัวเองแค่ “แกล้งหลับ” หรือ “จะเผลอหลับจริงๆ” กันแน่! ---ระหว่างที่ธีร์อุ้มขึ้นรถ--- พอธีร์เปิดประตูรถ เขาค่อยๆ วางเธอลงบนเบาะอย่างระมัดระวัง ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้ ระยะห่างระหว่างกัน..ใกล้กันจนลมหายใจแทบจะสัมผัสกัน! ญารินแอบลืมตาขึ้นนิดๆ เห็นธีร์อยู่ใกล้ขนาดนี้ก็รู้สึกหน้าเริ่มร้อนขึ้นมา โอ๊ย! หมอนี่จะหล่อไปถึงไหน!? ธีร์ดึงเข็มขัดนิรภัยให้เข้าที่ ก่อนจะเผลอพูดขึ้นเบาๆ “แบบนี้ก็น่ารักดีนะ...” ญารินแทบหลุดลืมตา! เดี๋ยวๆๆๆๆ เมื่อกี้อะไรนะ!? หมอนี่พูดว่าอะไรนะ!? แต่ก่อนที่เธอจะได้คิดอะไรต่อ ธีร์ก็ปิดประตูรถ แล้วเดินไปขึ้นที่นั่งคนขับ ญารินกลั้นยิ้มแทบไม่ไหว ให้ตายเถอะ! ถ้าเธอแกล้งหลับอีกหน่อย หมอนี่จะหลุดพูดอะไรออกมาอีกมั้ยนะ!? ...แต่หัวใจของเธอกลับเต้นแรงเกินไปแล้ว --ระหว่างทางกลับบ้าน-- ธีร์ขับรถเงียบๆ ส่วนญารินที่ยังแกล้งหลับอยู่ก็ได้แต่แอบอมยิ้ม แต่เธอไม่รู้เลยว่า... ธีร์เองก็แอบยิ้มมุมปากอยู่เหมือนกัน **คฤหาสน์ตระกูลของญาริน เวลาประมาณห้าทุ่ม รถแล่นเข้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์ ธีร์ดับเครื่องแล้วหันไปมองคนที่ยังนอนนิ่งอยู่บนเบาะข้างๆ “ยังไม่ตื่นอีก?” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ ญารินยังคงแกล้งหลับต่อไป เธออยากรู้ว่าธีร์จะทำยังไงต่อ! แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดคือ... ธีร์ก้มหน้าเข้ามาใกล้เธอมากกว่าปกติ! ญารินใจเต้นแรงแทบระเบิด เดี๋ยวๆ หมอนี่จะทำอะไร!? ธีร์จ้องหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกระซิบเสียงเบา “คุณหนู... คิดว่าผมไม่รู้เหรอ ว่าแกล้งหลับ?” !!! โป๊ะแตกแล้วววววว!! ญารินแทบจะลืมตาขึ้นมาทันที แต่ยังพยายามฝืนตัวเองไว้ ไม่ได้นะ! ต้องเล่นบทให้สุด! เธอยังคงทำตัวนิ่ง... หายใจเข้าออกสม่ำเสมอเหมือนคนนอนจริงๆ ธีร์ถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นเบาๆ “โอเค... อยากแกล้งหลับใช่มั้ย? ได้” จากนั้นเขาก็... ช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มอีกครั้ง! “เฮ้ย!!” ญารินหลุดร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว! ธีร์ชะงัก แล้วยิ้มมุมปากอย่างมีชัย “อ้าว ตื่นแล้ว?” ญารินกัดปากตัวเอง พลาดแล้ววว!! “ม-ไม่ ฉันยังไม่ตื่น” เธอพยายามแก้ตัว ธีร์เลิกคิ้ว “อืม งั้นผมคงต้องอุ้มคุณขึ้นห้องสินะ” “ห๊ะ!?” ไม่ทันไรธีร์ก็อุ้มเธอเดินเข้าคฤหาสน์จริงๆ! ญารินหน้าแดง ให้ตายเถอะ นี่มันไม่ใช่แผนที่เธอคิดไว้เลย!! [เดินเข้าคฤหาสน์ – กับสายตาของบรรดาคนใช้] ระหว่างที่ธีร์อุ้มเธอเข้าไป บรรดาคนใช้ที่เดินผ่านต่างพากันแอบมองเป็นตาเดียว “เอ๊ะ...?” “คุณธีร์อุ้มคุณหนูขึ้นไปเหรอคะ!?” “กรี๊ดดด โรแมนติกมาก!” ญารินอยากจะเอาหน้ามุดดินหนี อายยยยยย!! “ธีร์! ฉันเดินเองได้! ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ!” เธอดิ้นไปมา แต่ธีร์ล็อกตัวไว้แน่น “ก็คุณบอกเองว่ายังไม่ตื่น” ญารินชะงัก หมอนี่มันกวนจริงๆ!! --- [ถึงห้องนอนของญาริน] ธีร์เดินมาถึงหน้าห้อง แล้วค่อยๆ วางเธอลงบนเตียงอย่างเบามือ “โอเค ถึงแล้ว” เขาพูดเรียบๆ ญารินรีบจัดเสื้อผ้าตัวเอง หน้าแดงจนแทบไหม้ เธอเบือนหน้าหนี ไม่อยากสบตากับหมอนี่เลย!! ธีร์กอดอกมองเธอ ก่อนจะพูดขึ้นเบาๆ “ทีหลังถ้าจะเล่นเกมแบบนี้... เล่นให้เนียนกว่านี้หน่อยนะ” ญารินเงยหน้าขึ้นทันที “นี่นายรู้ตั้งแต่แรกแล้วเหรอ!?” ธีร์ยักไหล่ “ก็คุณแสดงละครไม่เนียนเอง” ญารินอ้าปากค้าง โอ๊ย! อายจนอยากจะหายตัวได้เดี๋ยวนี้เลย! เธอคว้าหมอนจากเตียงมาปาใส่เขา “คนบ้า!!” ธีร์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันหลังกลับเดินออกไป แต่ก่อนที่เขาจะปิดประตู เขาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพูดโดยไม่หันกลับมา “ฝันดีนะ... คุณหนูจอมแสบ” ปัง— ประตูปิดลง ทิ้งให้ญารินยืนหน้าแดงอยู่กลางห้อง เธอเอาหมอนฟาดเตียงแรงๆ บ้าเอ๊ย! หมอนี่มันกวนจริงๆ! แต่... แต่... ทำไมใจเต้นแรงแบบนี้ล่ะ!? เธอล้มตัวลงนอนซุกหน้ากับหมอน ทำไมธีร์ต้องพูดแบบนั้นด้วยนะ... และคืนนั้น... คุณหนูจอมแสบก็นอนไม่หลับเลยทั้งคืน ---

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more