เช้าวุ่นวายของคุณหนูจอมแสบกับบอดี้การ์ดสุดกวน
1098 Words
คฤหาสน์ตระกูลญาริน – เวลา 07:00 น.
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านม่านห้องนอนเข้ามา แต่เจ้าของห้องยังคงนอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม
เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามครั้ง ก่อนที่เสียงทุ้มของธีร์จะดังขึ้นจากด้านนอก
“คุณหนูครับ ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไปมหาลัยสาย”
เงียบ...
“คุณหนู?”
ยังเงียบ
ธีร์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป และภาพที่เห็นก็คือ...
ญารินนอนขดตัวเป็นก้อนอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างแน่นหนา
เขากอดอก มองภาพตรงหน้าด้วยความเอ็นดูปนระอา
“อย่าบอกนะว่าหลับจริง?”
ญารินได้ยินทุกอย่าง แต่เธอยังไม่อยากตื่น!
เธอขยับตัวเล็กน้อย พึมพำเบาๆ ด้วยเสียงงัวเงีย
“ขออีกห้านาที...”
ธีร์หัวเราะเบาๆ “เมื่อวานเล่นละครแกล้งหลับจนเกือบโดนอุ้มขึ้นห้องแท้ๆ แต่วันนี้ดันไม่อยากตื่นจริงๆ สินะ”
ญารินสะดุ้ง ให้ตายเถอะ หมอนี่ยังไม่ลืมเรื่องเมื่อคืนอีกเหรอ!?
เธอเด้งตัวขึ้นจากเตียงทันที
“หยุดพูดเรื่องนั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ!”
ธีร์ยิ้มมุมปาก “อ๋อ แสดงว่าตื่นแล้ว?”
ญารินกัดฟันกรอด หมอนี่มันกวนจริงๆ!
เธอคว้าหมอนใกล้มือมาปาใส่เขาทันที ฟึบ!
ธีร์หลบทัน แถมยังแกล้งทำหน้าตายอีก “โอ้โห เช้าๆ แบบนี้คุณหนูตื่นมาแจกหมอนเหรอ?”
“นายมันกวนประสาท!” ญารินชี้หน้าเขาอย่างเอาเรื่อง
ธีร์ยักไหล่ “งั้นรีบไปอาบน้ำเถอะครับ ไม่งั้นผมจะต้องอุ้มคุณไปอาบน้ำ.หรือจะให้อุ้มออกจากบ้านด้วยดี”
ญารินรีบคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว “กล้าลองดูสิ! ฉันจะร้องให้บ้านแตกเลย!”
ธีร์หัวเราะเบาๆ แล้วเดินออกจากห้องไป แต่ก่อนออก เขาก็แกล้งทิ้งท้ายไว้ว่า...
“ห้านาที ถ้าไม่ออกมา ผมจะเข้าไปอุ้มจริงๆ”
ปัง! (เสียงปิดประตู)
ญารินหน้าเหวอ เฮ้ย! หมอนี่พูดจริงหรือแกล้งขู่กันแน่!?
บ้าเอ๊ย! เธอแพ้เกมหมอนี่อีกแล้ว!!
---บนรถ ระหว่างทางไปมหาลัย---
ญารินนั่งกอดอก ทำหน้าบึ้งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ ธีร์เหลือบมองแล้วอดขำไม่ได้
“อะไรครับ? โกรธอะไรแต่เช้า?”
“ฉันไม่ได้โกรธ”
ธีร์ยิ้มขำ “งั้นทำไมทำหน้าหงิกแบบนั้น?”
ญารินหันขวับมาจ้องหน้าเขา “เพราะใครล่ะ!?”
ธีร์แสร้งทำเป็นครุ่นคิด “อืม... หรือเพราะเมื่อเช้า ผมพูดถึงเรื่องเมื่อคืน?”
ญารินหน้าแดง ให้ตายเถอะ! หมอนี่ยังไม่หยุดอีก!
“ธีร์!! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
ธีร์หัวเราะเบาๆ “โอเคๆ หยุดก็ได้”
เธอพ่นลมหายใจแรงๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแชตกับเพื่อนเพื่อระบาย
เช้าวุ่นวายของคุณหนูจอมแสบ ณ มหาลัย
ลานจอดรถ จองมหาวิทยาลัย
รถแล่นเข้ามาจอดในลานจอดของมหาวิทยาลัย ธีร์ดับเครื่องแล้วหันไปมองญารินที่ยังคงนั่งกอดอก ทำหน้างออยู่
“โอเค ถึงแล้วคุณหนู”
ญารินมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางถอนหายใจแรงๆ “วันนี้อย่าตามฉันไปทุกที่ได้มั้ย?”
ธีร์เลิกคิ้ว “ผมมีหน้าที่ดูแลคุณ”
“แต่ฉันจะไปแค่เรียน นายไม่ต้องตามฉันไปถึงห้องเรียนนะ!”
ธีร์ทำท่าคิด “อืม... แล้วผมจะเชื่อได้ยังไงว่า คุณจะไปเรียนจริงๆ ไม่แอบหนีไปเที่ยวที่ไหน?”
ญารินกัดฟันกรอด ให้ตายเถอะ หมอนี่มันรู้ทันไปหมด!
“ฉันไม่หนี! ฉันจะไปเรียนจริงๆ!”
ธีร์ยังคงทำหน้าสงสัย ญารินเลยรีบเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินหนีไปเลย
“ไปแล้วนะ! ไม่ต้องตามมา!”
ธีร์ส่ายหน้า “อีกสิบนาที เธอจะโทรมาหาฉัน เพราะลืมอะไรไว้ในรถแน่นอน”
หน้าตึกเรียน – 5 นาทีต่อมา
ญารินเดินมาถึงหน้าตึกพร้อมกับเพื่อนสนิทสองคน มินต์
“เฮ้อ! วันนี้ฉันจะได้ใช้ชีวิตนักศึกษาแบบปกติซักที!” ญารินยิ้มกว้าง
มินต์หัวเราะ “อะไรยะ เมื่อวานก็ปกตินะ”
เคนยิ้มล้อๆ “แต่วันนี้ดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษเลยนะ หรือว่า... เมื่อคืนมีโมเมนต์อะไรกับพี่บอดี้การ์ดสุดหล่อของเธอรึเปล่า~”
ญารินสะดุ้ง “ไม่มี!”
เคนกับมินต์ มองหน้ากันแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ “จริงอ๋อ~”
ญารินรีบเปลี่ยนเรื่อง
“ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว! เข้าเรียนกันเถอะ!”
---
[แต่ไม่ถึงสิบนาที...]
ระหว่างที่กำลังจะเดินขึ้นตึก ญารินก็ตบกระเป๋าตัวเองแล้วชะงัก...
กระเป๋าสตางค์อยู่ไหน!?
เธอค้นหาแล้วค้นหาอีก... โอ๊ย! ลืมไว้ที่รถแน่ๆ!!
มินต์เห็นท่าทางเธอก็เอียงคอ “เป็นไรอ่ะ?”
ญารินกัดฟันแน่น ไม่อยากโทรหาหมอนั่นเลย!
แต่ถ้าไม่มีเงินยังพอโอนได้...แต่บัตรนักศึกษา จะต้องเอาไปสแกนทำข้อสอบ
เธอพ่นลมหายใจแรงๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหา...
ติ๊ด—
เสียงธีร์รับสายแทบจะทันที “ว่าแล้วเชียว”
ญารินกำโทรศัพท์แน่น “...”
“กระเป๋าสตางค์ใช่มั้ย?”
ญารินกัดฟัน “นายรู้ได้ไง!?”
“บอกแล้วไง สิบนาทีเธอจะโทรมา”
โอ๊ย! หมั่นไส้!!
“โอเคๆ! ฉันลืมจริงๆ นายเอามาให้หน่อยได้มั้ย?”
ธีร์หัวเราะเบาๆ “เดี๋ยวไปหา”
---
[5 นาทีต่อมา – หน้าตึกคณะ]
ญารินยืนกอดอกรอ ธีร์อยู่ เพื่อนแอบยืนข้างๆ มองเธอแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม
เคนแซว “อู้หู~ แค่ทำเสียงอ้อนนิดเดียว พี่ธีร์รีบขับรถมาหาเลยนะ”
มินต์พยักหน้า “เนี่ยๆ ใช้คำว่าบอดี้การ์ดบังหน้า จริงๆ คือแฟนแล้วมั้ง”
ญารินรีบหันไปแหว “เงียบไปเลยพวกเธอ!!”
---
[ธีร์มาถึง]
ธีร์เดินตรงมาหา พลางยื่นกระเป๋าสตางค์ให้ “นี่ครับคุณหนู”
ญารินรับมาอย่างเร็ว “ขอบใจ”
แต่แทนที่ธีร์จะกลับไปเลย เขากลับยืนกอดอกมองเธอ แล้วพูดขึ้นมาอีกว่า...
“จะลืมอะไรอีกมั้ย? จะได้ไปหยิบมาให้ทีเดียว”
ญารินชะงัก โอ๊ย! หมอนี่มันกวนจริงๆ!!
เคนกับมินต์ แอบขำ ญารินเลยรีบไล่ธีร์ “กลับไปได้แล้ว! ฉันจะเข้าสอบแล้ว!”
ธีร์หัวเราะเบาๆ “โอเคๆ”
แต่ก่อนที่เขาจะเดินกลับไป เขาก็พูดทิ้งท้ายว่า...
“ถ้ากลางวันจะไปกินข้าว อย่าลืมโทรหานะ เดี๋ยวไปรับ”
ญารินอ้าปากค้าง นี่มันประชดกันชัดๆ เลย!!
เคน กับมินต์ หัวเราะกันใหญ่
มินต์พูดเบาๆ “เขินอ่ะดิ~”
แซวต่อ “โอ๊ย หยอกกันน่ารักแบบนี้ คบกันเลยเถอะ”
ญารินหน้าแดง “ไม่ได้เขินเว้ย!!”
แต่ข้างในใจเธอ... ดันเต้นแรงจริงๆ ซะงั้น
หลังสอบเสร็จ อาจารย์ประกาศกิจกรรมที่ต้องไปทำ ในช่วงปิดเทอมนี้คือ อาสาพัฒนาชนบทในพื้นที่ธุรกันดาร
- Writer
