ค่ายกิจกรรมสุดป่วนบนเขา

1372 Words

มหาวิทยาลัย – ลานรวมพลก่อนออกเดินทาง ญารินยืนกอดอก มองรถบัสที่จอดเรียงรายอยู่ตรงหน้าอย่างเหนื่อยใจ “ทำไมฉันต้องมาเข้าค่ายอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย. มินต์ที่ยืนข้างๆ หัวเราะเบาๆ “ก็เธอโดนอาจารย์บังคับให้เข้ากิจกรรมไง” เคนพยักหน้าเสริม “แล้วที่สำคัญกว่านั้น...” เธอหันไปมองด้านหลังญาริน แล้วกระซิบขำๆ “พี่ธีร์ของเธอก็ตามมาด้วยนะ” ญารินหันขวับไปมองก็เห็นธีร์ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล สวมแว่นกันแดด ทำหน้าตายเหมือนเดิม เธอพ่นลมหายใจ “โอ๊ย! ฉันจะมาค่ายมหาลัย ไม่ได้มาปฏิบัติภารกิจลับนะ ทำไมหมอนี่ต้องตามมาด้วย!?” ธีร์เดินเข้ามาใกล้ “เพราะคุณหนูหนีไปไหนเองไม่ได้ไง” ญารินหรี่ตา “ฉันไปทำกิจกรรม ไม่ได้ไปหนีเที่ยว” ธีร์ยักไหล่ “ก็กันไว้ก่อน” เคนกับมินต์ กระซิบขำๆ “โอ๊ย ค่ายนี้มีแต่เรื่องให้ลุ้นแน่” --- [บนรถบัส] ญารินเลือกนั่งข้างหน้าต่างเพื่อจะได้ดูวิว แต่พอหันไปอีกที ธีร์มานั่งข้างเธอซะงั้น! “เฮ้ย! นายจะนั่งตรงนี้ทำไม!?” ธีร์เอนหลังพิงเบาะ “ก็คุณหนูอยู่ตรงไหน ผมต้องอยู่ตรงนั้น” ญารินกลอกตา โอ๊ย จะบ้าตาย! เคนกับมินต์..ที่นั่งแถวข้างๆ กระซิบขำๆ “หวานกว่าคู่แฟนอีก” ญารินหันไปถลึงตาใส่ “ไม่ใช่เว้ย!” แต่ธีร์กลับพูดขึ้นมาแบบกวนๆ “หืม? หรืออยากให้ผมเป็น?” ญารินสำลักน้ำที่กำลังดื่มทันที “แค่กๆๆ!!” ธีร์หัวเราะเบาๆ “ขำอะไรขนาดนั้น?” ญารินตีแขนเขาไปหนึ่งที “นายมันกวนประสาทที่สุด!” ---ถึงจุดหมาย – ค่ายบนเขา--- รถบัสจอดที่ลานกว้างกลางหุบเขา อากาศเย็นสบาย มีบ้านพักไม้หลังเล็กๆ และลานกิจกรรมอยู่ใกล้กัน อาจารย์แจกแจงกลุ่มกิจกรรม ญาริน เคน มินต์ รวมกลุ่มกัน ส่วนธีร์แน่นอนว่าแทรกตัวเข้ามาอยู่ในกลุ่มด้วย “เอ่อ... พี่ธีร์ไม่ได้เป็นนักศึกษา ไม่ต้องเข้ากิจกรรมก็ได้มั้ยอะ?” เคนแกล้งถาม ธีร์ยิ้มมุมปาก “ไม่เป็นไร ผมมาเฝ้าคุณหนู” ญารินยกมือขึ้นอย่างเหนื่อยใจ “โอ๊ย! ทำไมนายไม่ไปนั่งรออยู่ที่บ้านพักเล่า!” “ก็คุณหนูอาจจะเดินสะดุดล้มก็ได้ ใครจะรู้” “ฉันไม่ได้ซุ่มซ่ามขนาดนั้นซะหน่อย!” ไม่ทันขาดคำ... พรืด! ญารินสะดุดหินจริงๆ เกือบจะล้ม ดีที่ธีร์คว้าแขนไว้ได้ทัน เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แล้วหน้าเริ่มร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ธีร์มองหน้าก่อนจะแกล้งพูดลอยๆ “อืม... ซุ่มซ่ามกว่าที่คิด” ญารินรีบดึงแขนกลับแล้วเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว โอ๊ย! เขินก็เขิน หมั่นไส้ก็หมั่นไส้!! เครกับมินต์ กระซิบกันเบาๆ “ค่ายนี้มีแต่เรื่องให้ฟิน หรือจะรัก 3 เส้า ---รักสามเส้ากลางค่ายบนเขา ค่ายบนเขา – ลานกิจกรรม ญารินกำลังสนุกกับการทำกิจกรรมกลุ่ม เช่น ผูกเชือกปีนต้นไม้ และเดินข้ามสะพานเชือก โดยมีธีร์คอยเดินตามประกบไม่ห่าง แต่ทันใดนั้น... “น้องญาริน?” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น ญารินหันไปมอง แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง “พี่ภาคิน!?” พี่ภาคิน รุ่นพี่ปี 4 หน้าตาหล่อเหลาสไตล์แบดบอย เจ้าของร้านเลาจน์ที่เธอชอบไปประจำ กำลังยืนยิ้มให้เธออยู่ เขาสวมเสื้อกล้ามสีดำ กางเกงขาสั้น ดูลุยๆ แต่ยังมีเสน่ห์แบบหนุ่มใหญ่ที่มีออร่าดึงดูด ธีร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ หรี่ตามองอย่างไม่ชอบใจ พี่ภาคินเดินเข้ามาใกล้ “พี่ไม่คิดเลยนะว่าจะเจอน้องญารินที่นี่” ญารินยิ้มแห้งๆ “คือ... มหาลัยบังคับมาค่ะ” พี่ภาคินหัวเราะเบาๆ “งั้นก็ดีเลย พี่มาช่วยดูแลกิจกรรมพวกนี้พอดี เราจะได้อยู่ทีมเดียวกัน” ธีร์หรี่ตามองแรงขึ้น พี่ภาคินปรายตามองธีร์ “แล้วนี่นาย?” ญารินรีบตอบแทนก่อนที่อากาศจะแปรปรวน “เอ่อ... นี่ธีร์ บอดี้การ์ดญารินเองค่ะ ” พี่ภาคินเลิกคิ้ว บอดี้การ์ด? ที่ร้านวันนั้น...?” ธีร์ตอบเสียงนิ่ง “บอดี้การ์ดครับ” แต่แววตาดูไม่พอใจสุดๆ เคนกับมินต์ กระซิบกันเบาๆ “โอ๊ย! ค่ายนี้เริ่มมีดราม่าแล้ว” --- กิจกรรมสะพานเชือก หนึ่งในกิจกรรมค่ายคือต้องเดินข้ามสะพานเชือกที่แกว่งไปมา ญารินกำลังลังเลว่าจะไปดีไหม เพราะดูสูงชะมัด พี่ภาคินเดินเข้ามายิ้มให้ “กลัวเหรอ?” ญารินพยักหน้าเบาๆ “ก็นิดนึง...” พี่ภาคินยื่นมือมา “จับมือพี่ไว้ก็ได้” ณารินอ้าปากค้าง เฮ้ย! รุ่นพี่กำลังจีบเธอออกสื่อเลยเหรอ!? ก่อนที่เธอจะตัดสินใจทำอะไร ธีร์ก็เดินเข้ามาขวาง พร้อมพูดเสียงเรียบ “เธอไม่ต้องจับมือใครทั้งนั้น” ญารินหันขวับ “อ้าว! นายจะยุ่งอะไรเนี่ย!?” ธีร์ไม่ตอบ แต่เดินไปยืนบนสะพานก่อน จากนั้นก็หันมายื่นมือให้เธอ “ขึ้นมา” ณารินเบ้ปาก “ฉันเดินเองได้!” แต่พอก้าวเท้าไปเท่านั้น สะพานแกว่งแรงมาก!! “ว้าย!!” เธอเกือบล้ม ดีที่มือหนาของธีร์จับแขนเธอไว้ก่อน พี่ภาคินมองภาพนั้นด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนจะยิ้มบางๆ “หึ... บอดี้การ์ดจริงๆ สินะ” ธีร์ไม่ได้สนใจอะไร นอกจากพาเธอข้ามไปให้ได้ ญารินหน้าแดง โอ๊ย! จะเขินก็เขิน จะหมั่นไส้ก็หมั่นไส้!! --- กองไฟตอนกลางคืน บรรยากาศรอบกองไฟเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ พี่ภาคินนั่งข้างญาริน แกล้งยื่นเสื้อกันหนาวให้เธอ “ดูเหมือนเราจะได้เจอกันบ่อยขึ้นนะ” พี่ภาคินพูดยิ้มๆ ญารินหัวเราะเบาๆ “สงสัยจะเป็นพรหมลิขิต” ธีร์ที่ยืนเฝ้าอยู่ห่างๆ บีบขวดน้ำในมือแน่น พรหมลิขิตบ้าอะไร!? พี่ภาคินยื่นเสื้อกันหนาวให้ “เอ้า หนาวมั้ย?” ญารินกำลังจะรับ แต่จู่ๆ ธีร์ก็เดินเข้ามาคลุมแจ็กเก็ตของตัวเองให้เธอก่อน “ไม่ต้องรับของคนอื่น เธอมีของฉันอยู่แล้ว” เงียบ... ทุกคนแอบอึ้งกับบรรยากาศตรงหน้า เคนกับมินต์ “นี่มันละครรักสามเส้าชัดๆ” ญารินหันไปมองธีร์ “แล้วนายจะ...” “ผมดูแลคุณอยู่” ญารินเม้มปากแน่น โอ๊ย! หมอนี่มันจะทำให้เธอหวั่นไหวไปถึงไหน!? พี่ภาคินมองธีร์นิ่งๆ เหมือนเป็นการประกาศสงครามกลายๆ “น่าสนใจดีนะ... ธีร์” ธีร์แค่นยิ้ม “ผมไม่เล่นเกมหรอกครับ” พี่ภาคินยิ้มบางๆ “แต่ฉันเล่นนะ” โอ๊ย! ค่ายนี้มันร้อนขึ้นมาแล้ว!!! --- เกมรักบนเขา – เมื่อพี่ภาคินเดินหน้าเต็มกำลัง! [ เช้าวันถัดมา] ญารินเพิ่งตื่นขึ้นจากเต็นท์ อากาศตอนเช้าบนเขาเย็นสบายจนเธอขี้เกียจลุกออกไปทำกิจกรรม แต่พอเปิดเต็นท์ออกไปเท่านั้น… “อรุณสวัสดิ์ครับ ริน” พี่ภาคินในชุดเสื้อแจ็กเก็ตสีดำ กางเกงยีนส์เซอร์ๆ กำลังยืนรอพร้อมกับแก้วโกโก้ร้อนในมือ ญารินกะพริบตาปริบๆ “พี่ภาคิน?” เขายื่นแก้วให้ “เห็นว่ารินยังไม่ตื่น เลยไปเอามาให้” “เอ่อ… ขอบคุณค่ะ” ญารินรับมาอย่างงงๆ ธีร์ที่เดินกลับมาพอดีจากการเช็กความปลอดภัยรอบๆ ค่าย เห็นภาพนั้นแล้วขมวดคิ้ว ให้ตายสิ หมอนี่ไม่ยอมถอยเลยใช่ไหม!? ---กิจกรรมเดินป่าศึกษาธรรมชาติ กลุ่มของญารินต้องเดินป่าเพื่อศึกษาธรรมชาติ แต่ทางเดินเต็มไปด้วยรากไม้และก้อนหิน ต้องระวังทุกก้าว ญารินพยายามเดินอย่างระวัง แต่จู่ๆ ก็… พรืด! เท้าพลิกเพราะสะดุดก้อนหิน! “เฮ้ย!” เธอเซเกือบจะล้ม แต่มีมือหนึ่งคว้าเธอไว้ทัน มือของพี่ภาคิน… “โอเคไหม?” พี่ภาคินถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย ญารินพยักหน้า “ค่ะ ขอบคุณนะ” แต่ก่อนที่พี่ภาคินจะได้ประคองต่อ… ธีร์เดินเข้ามาดึงแขนญารินออกจากมือของพี่ภาคินทันที แล้วจับข้อมือเธอไว้แทน “เดินดีๆ หน่อย” ธีร์พูดเสียงเข้ม ญารินหันไปถลึงตา “ฉันไม่ได้ซุ่มซ่ามซะหน่อย!” ธีร์ปรายตามอง “เมื่อกี้คืออะไร?” ญารินเม้มปากแน่น โอ๊ย! หมอนี่มันกวนประสาทที่สุด! พี่ภาคินหัวเราะเบาๆ “บอดี้การ์ดนี่ละเอียดดีจังนะ” ธีร์ตอบเสียงเรียบ “แน่นอน”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more