Isang linggo na mula nang dumating si Yssabelle sa Europe, pero hanggang ngayon, pakiramdam niya parang kahapon lang niya iniwan ang Pilipinas — ang mansion, ang apelyido, ang lahat ng sakit na ibinaon niya sa sarili niya.
Pero habang naka-upo siya ngayon sa harap ng malapad na desk sa bagong maliit na opisina na nirentahan nila ni Sera, alam niyang wala nang atrasan. Sa harap niya, nakalatag ang mga sketches ng unang koleksyon ng Véraise — simple pero elegante, may kakaibang gupit na hindi mo basta-basta makikita sa mga lumang brand na pinapalakpakan lang ng high society na minsang kumain sa pagkatao niya.
“Hindi ka pa natutulog, Yssabelle?” tanong ni Sera, bitbit ang dalawang tasa ng kape. Mukhang pagod din ito, pero bakas sa mukha ang tuwang hindi maitatago.
“Hindi pa, bes,” tugon ni
