"Seni bugün, yarın, ondan sonraki gün...Her gün yanımda istiyorum. Ta ki işim bitip seni azad edene kadar."
Gün boyunca kulağımda Prens Aren'in bu sözleri dönmüştü. Dalgın dalgın dolaşıp durmuştum mağazalar arasında.
Savaş'ın annesinin elimize tutuşturduğu genellikle mor renkli elbiseler, gömlekler ve etekler; kol düğmeleri, saatler, soyluluk tokaları; hiçbir şey kafamı dağıtmaya yetmemişti.
"İşim bitip seni azad edene kadar..."
Gün gelecekti yollarımız doğal olarak ayrılacaktı. Krallığın başına Prens Aren geçerken ben de özgürlüğün cazibeli kollarına yürüyecektim.
Bana vaat ettiği şey özgürlüktü.
Lotus'takinden daha özgür bir hayat!
Bu benim istediğim şeydi ama neden huzursuzdum? Neden içimde tatsızlık vardı?
-Maral, şunu dene. Biz de biraz dinlenelim.
Elime tutuşturduğu
